kundiman[dot]net

May panibago na naman kaming podcast ni mimay:D At dahil pareho kaming nag-aaral magdrive, ayan, tungkol sa pagdadrive:D Nahulaan niyo na naman siguro sa title ano, hehehe. Ayan, 12 minutes ng pag-uusap namin.

karmi and komski – Overdrive (12:46)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Gusto kong marinig ang boses mo
Gusto kong halikan ang labi mo
Gusto kitang yakapin hanggang umaga
Gusto kong marinig ang buhay mo
Gusto kong halikan ang puso mo
Gusto kitang kasama hanggang may umaga

Ikaw ang gusto ko. :)

Ito ay ang aking entry para sa ika-116 na linggo ng Litratong Pinoy na may temang Gusto/Ginusto. Wala na naman kasi akong ibang gusto pa kundi ang makasama si Arvin. :)

Muntik ko na namang makalimutang LP nga pala ngayon. Sisihin natin ang pagkakaiba ng oras sa mundo. Hehe. :)

Cross. Wala pala akong picture habang tumatawid. Nakakagulat. Gusto ko pa namang gayahin ung ‘The Abbey Road” album cover ng The Beatles. Pero dahil gusto ko talagang sumali sa LP ngayon, naisip kong hindi lang naman tao ang nagco-cross diba? Pwedeng sasakyan din. Kaya heto ang lahok ko ngayong linggo — Ang pagtawid namin ng kaibigan ko sa Golden Gate Bridge.

Bago pa man ako mapunta dito sa Amerika, gusto ko nang puntahan ang Golden Gate Bridge. Naimpluwensyahan kasi ako ng TV show na paborito ko, ang Charmed. Kaya naman nang ayain ako ng kaibigan kong dalawin sya sa Sacramento, tinanong ko kung pwede ba kaming pumunta ng San Francisco. Pumayag naman sya.

Foggy nang araw na iyon kaya hindi masyadong kita ang tuktok ng bridge. Ang buong akala ko’y titingnan lang namin sa malayo ung tulay, pero ang hindi ko alam, daraanan pala namin. Busy lagi ang tulay na ito, madaming sasakyan at mga taong naglalakad sa gilid. Nakatawid kami sa kabilang-dulo ng tulay, naghanap ng parking at duon na nagpicture taking.

Bumaba din kami ng sasakyan at naglakad sa mismong bridge. Sobrang hangin ng araw na iyon, kaya naman medyo hirap sa pagpipicture-taking. Sakto lang ang panahon, hindi  masyadong mainit, hindi rin masyadong malamig, kaya naman na-enjoy ko talaga ang araw na iyon. Hinding-hindi ko makakalimutan ang experience na iyon, na pagtawid ko sa Golden Gate Bridge. Nga pala, ang buong akala ko’y kulay gold ang bridge, pero mali ako. Hehe.

Ito ay ang aking entry para sa ika-115 na linggo ng Litratong Pinoy na may temang Tawid (Cross). Ang mga litrato ay kuha noong 2007, nang aking bisitahin ang kaibigan ko sa California. Hopefully, makabalik ako’t makabisita ulit soon. :)

PS.

Happy 2nd birthday KUNDIMAN! <3

5 years ago, nag-enroll ako kasabay ng kapatid kong lalake sa driving school. Kung sa Pilipinas kasi, hindi naman talaga kailangang matutong magmaneho, dito sa America, dapat. Wala kasing jeepney dito na maya’t maya ay may dumaraan at wala ring MRT o LRT na maituturing kong isang "adventure" kung sasakyan mo ito. May mga bus, oo, pero kada kalahating oras o isang oras ang dating kaya pahirapan sa paghihintay. Isipin mo na lang, kailangan mong isa-alang-alang ang schedule ng bus sa tuwing aalis ka, at may designated bus stop pa kung saan ka pwedeng bumaba. Hindi pupwedeng pumara ka na lang kung saan-saan. Kaya naman nakita ko talaga ang rason kung bakit kailangan mo ng sariling sasakyan.

Nag-enroll ako 5 years ago, pero hindi ko natapos ang session. Nakakuha ako ng permit, pero hindi ako nakapag-actual driving. Nagsimula na din kasi akong magtrabaho noon, at hindi ko na naasikaso pa dala na din ng schedule ko sa trabaho. Ginawa kong dahilan ang trabaho ko, pero ang totoo nyan, natatakot akong magmaneho. Kabado akong magmaneho. Yun nga lang sa driving arcade games eh hindi ko na mapaandar ng maayos ang sasakyan ko, ano pa kaya sa totoong buhay. Madalas akong mabangga at ma-wrong way sa Mario Kart DS, kaya natatakot akong baka mangyari din yun kapag nagmaneho na ako. Sa loob ng limang taon kong pagtira dito sa Amerika, naging kumportable na ako sa paghihintay at pagsakay ng bus. Pero alam kong darating pa rin ang panahon na kailangan kong matutong magmaneho.

Noong Biyernes, nag-exam akong muli para makakuha ng permit. Kasabay ko na ngayon ang aking nakababatang kapatid na babae. Pinangako ko din kasi noon isang taon na sabay kaming mag-aaral. Pumasa na ako sa exam (na sobrang kinatuwa ko), ngayon nama’y kinakailangan ko nang magpa-schedule para sa actual driving ko. This is it. Wala nang atrasan. Kelangan ko nang i-kundisyon ang sarili ko. Sana wala akong mabanggang tao o bagay o kotse. Sana hindi ma-highblood at ma-stress sa akin ung instructor. Sana mapaandar ko ung sasakyan. Hay. Iniisip ko na lang, kapag marunong na akong magmaneho, maaga na akong makakauwi at hindi na ako muli pang maiiwan ng bus. Makakagala na din ako. Happy thoughts. Pupunuiin ko na lang ng positive vibes ang utak ko.

Tugtug. Tugtug.

Ngayong darating na Sabado na ako magsisimula. Nakapagbayad na ako. Anakngtukneneng. Goodluck sa akin. Hehe.

Mulat na mulat ang iyong isipan sa katotohanang walang kahihinatnan ang iyong kasalukuyang pakikipagrelasyon pero sarado ang puso mo sa pagbabago. Kelan ka ba gigising?

Yan na ata ang naging senyales ko para itigil na, para magbago.

Hindi ko alam kung anung pumasok sa utak ko’t nakipagrelasyon ako sa kanya. Isa syang malapit na kaibigan. Mayroon syang reputasyon — babaero’t manloloko. Pero pinatulan ko pa rin, hinayaan kong sumali sa laro nya, kinilig ako’t nagustuhan ko rin ang naging “set-up” namin.

Isang ordinaryong araw iyon, ang pagkakatanda ko’y nagagahol na ang lahat sa pagpapasa ng thesis. Hindi na tayo magkaklase pero sa di inaasahang pagkakataon, nandun din sa labas ng laboratory ang section nyo. At syempre nagkita tayo. Muling bumalik sa akin ang nangyari noong isang araw, nung magkasabay tayo papasok sa eskwela. Nakasabit ka sa jeep, andun naman ako nakapwesto sa pinakadulo, ung upuan sa tapat ng babaan. Nagusap tayo. Kinamusta mo ako. Ang simpleng kumustahan ay nauwi sa pagsasabi mo na ako’y iyong namiss. Hindi ko alam kung seseryosohin ko ba ang iyong sinabi o dadaanin ko lang din sa biro at sasabihing namiss din kita. Nagpaalam ka’t sinabi mong bababa ka na dahil maga-apply ka ng trabaho. Sabi mo pa’y kita na lang tayo mamaya, sabay halik sa aking pisngi bago ka bumaba.

Nilapitan mo ako at sa harap ng mga kaibigan ko’y hinalikan mo ako sa aking pisngi. Hindi kita pinigilan, hindi kita tinanong kung bakit. Hinayaan lang kita, nagusap tayo habang tinititigan tayo ng mga kaibigan kong alam kong gusto na akong kaladkarin paalis sa laboratory, papalayo sa’yo. Kaswal kang nagpaalam sa akin, sa amin at pumunta na sa mga kaklase mo. Ramdam ko ang paiinit na tingin sa akin ng aking mga kaibigan pero di ko ito pinansin. Hindi ko tinanggal ang pagkakatingin ko sa’yo at sa babaeng kausap mo na ngayon.

May girlfriend ka nga pala. At hindi ako un. Yumuko na lamang ako’t nagisip-isip kung bakit ko kailangang gawin un. Bakit kailangang sumali ako sa laro mo. Nadala ako sa mga pambobola mo’t binigyan ko ng ibang kahulugan ang pagiging close natin sa isa’t-isa. Mali ito. Maling-mali.

Nabasa ko ang horoscope, kaparehong araw matapos ang insidenteng iyon. Madalas ay hindi ako naniniwala sa horoscope, pero ng araw na iyon, ramdam ko na para sa akin iyon, pinapatamaan ako. Kelan nga ba ako magigising? Salamat sa horoscope ko.

Ito ang unang entry ko para sa aking Memoir. November 17, 2003 — nagising ako sa katotohanang hindi naman magiging kami. Ok na rin, hindi ko na rin naman pinangarap na maging third party lang. Magkaibigan pa rin kami nung lalake, nakakausap ko pa sya paminsan-minsan. At may chance na mabasa pa nya ito. Hehe.