kundiman[dot]net

Pathetic ba na gawin ko yan sa Facebook? Kunwari na lang eh kasama kita. Kunwari eh andito ka lang sa tabi ko. Sobrang miss na kita, heto nga ako’t napabangon para lang gumawa ng entry. Hay, wala naman akong magawa kundi ang isipin ka lang at pangarapin na sana makasama na kita sa wakas. Na sana sa susunod na i-tag kita sa Facebook eh totoong kasama na kita.

Sobrang lungkot ata. Ayos pa naman ako, kaya pa. May mga panahon lang talaga na dumadaan na lagi kong iniisip na sana hindi tayo magkalayo. Para madali lang kitang mayakap kahit na kailan ko gustuhin. Ikaw na ang ka-date ko parati at sa tuwing masama ang araw ko, andyan ka para lang patawanin ako. Simple lang naman ang gusto ko, ikaw lang, pero mukhang matatagalan pa bago ito mangyari.

Ok, tama na ang drama. Sa ngayon, magiging masaya na lang muna akong i-tag ka sa Facebook. Kunwari kasama kita, kunwari andito ka sa tabi ko. Dahil alam ko naman na mas matagal pa ang panahong pagsasamahan nating dalawa kumpara sa paghihintay natin ngayon. :)

You say good morning
When it’s midnight
Going out of my head
Alone in this bed
I wake up to your sunset
And it’s driving me mad
I miss you so bad

Nakarepeat ngayon itong kanta ng Simple Plan sa iTunes ko. TANGINA THIS ang drama ko ngayon dahil sobrang sapul ung kanta. Lalo ko tuloy namiss si Arvin.

Kailangan ko lang ilabas ito ngayon at baka sumabog ako kapag matagal kong itinago. Lumalabas na naman ang insecurities ko sa katawan. Ang hirap aminin, lalong mahirap na isulat ito ngayon na alam kong mababasa ng mga tao. Lately kasi, kung anu-ano ang napapanaginipan ko. Katulad nga ng na-status ko sa FB, pilit akong hinahabol ng  nakaraan at natatakot ako sa hinaharap. Kung saan man galing ang uncertainties na nararamdaman ko eh ewan ko. Leche lang. Natatakot talaga ako.

Ilang beses ko nang nabasa na paano mo nga naman maeenjoy ang kasalukuyan kung inaalala mo ang nakaraan at hinaharap? Tama sila eh, pero hindi ko mapigilan ang magalala at magisip. Paranoid. Kailangan ko lang atang magpakabusy at simulang mahalin muli ang sarili ko. Sa sobrang pagkakumportable kasi, natetake for granted ko na ang sarili ko. Hindi maganda. Paano nga naman ako mamahalin ng ibang tao kung sarili ko eh hindi ko man lang maappreciate. Gusto kong bumalik ung dating ako, ung minahal nya.

Sisimulan ko ngayon, goodluck sa akin. Sana magawa ko. Sana hindi na ako makapanaginip ng kung anu-ano. Hindi nakakatulong eh. Pipilitin ko na ding magsulat ulit. Para may outlet. Para gumaan ang pakiramdam ko. Ayokong mawala ang ngayon ko dahil lang sa pagiging paranoid ko sa pagaalala sa hinaharap. Mas hindi ko ata kakayanin un.

Level up na ako ngayon dahil unlimited internet naman ang titignan ko kung saan ang the best na option. Tatlong mobile carriers lang naman ang pagpipilian, Smart Communications, Globe Philippines o Sun Cellular. Ang hinahanap ko kasi na plan e yung SIM-only, at yung maiksi lang o walang lock-in period. Ang plano ko kasi e bumili ng open-line na Android smartphone ‘tas mag-aapply ng postpaid plan para sa internet.

Depende na sa iyo kung gusto mo ng free o discounted na phone na kasama ng plan, pero may lock-in period na dalawang taon at nakalock pa ang phone sa network. Read the rest of this entry »

Nakakatawa talaga ang buhay eh ano. Hindi mo ine-expect ang mga pwedeng mangyari. Isang araw pwedeng sobrang lungkot mo tas ilang oras lang eh sobrang tawa naman. Alam mo un, bipolar lang.

Last week lang, naisulat ko ung kino-consider ko na pinakapangit na naging interview ko. Sobrang epic fail. Nalungkot ako, at sobrang sigurado akong hindi ko makukuha ung trabaho. Back to square one ang drama ko. Hanap na lang ulit ng ibang trabaho. Tanggap ko na, pero may iba pang nangyari.

Biyernes ung naging interview ko, pero pagdating ng Lunes, nakatanggap ako ng e-mail tungkol sa pagba-background check. Anakng. BACKGROUND CHECK. Ayokong magisip ng kung ano, pero sabi nga ng katrabaho ko, positive feedback kapag umabot na ng background check. Todo ang ngiti ko, sobrang saya. Pero un, wala na, pagpasa ko nung form, intay na naman. Buong linggo akong nakakatanggap ng emails. Para magfollow up at para magpadala ng iba pang requirements. Sa wakas, nagamit ko din ang diploma at transcript of records ko galing PUP. Sa tagal ko nang nagtatrabaho, ngayon ko lang nagamit un. May security clearance pa para sa trabaho. Iniisip ko, siguro nama’y natanggap ako dahil hindi naman sila magaabala ng ganito diba? Diba?

Dumaan ang isang linggo, kanina, nakatanggap na naman ako ng e-mail. Tinatanong nung recruiter kung anung oras ako pwedeng tawagan. Sumagot ako na pwede nya akong tawagan kahit nasa trabaho. Alam mo ung wala akong magawang maayos dahil sa paghihintay ko ng tawag? Feeling ko talaga eh may relasyon kami nung recruiter. Tumawag sya, good news. Sabi nya’y tatawag daw ulit sya at the end of the day para malaman ko ang sagot. Dumaan ang isang araw, nagmamaneho ako nung tumawag sya. Hindi ko nasagot kahit na gustong-gusto ko dahil mahal ko pa naman ang buhay ko. Nagiwan sya ng voicemail, inemail ko sya paguwi ko ng bahay, tumawag sya ulit. Hindi ko na siguro kailangan pang i-kwento kung ano na ang sumunod na nangyari.

Pero ikukwento ko pa din.

Nakuha ko ung job position. Magsisimula na ako sa August. Sobrang saya. SOBRANG SAYA. Hanggang ngayon, hindi ko pa din maipaliwanag ang nararamdaman ko. Alam mo ung, chill lang, pero sa loob eh gusto kong sumabog. Sobrang natuwa din syempre pamilya ko. Isa-isa nang sabi ng mga ipapabili mga kapatid ko. Hay, sobrang salamat Papa God. Naiiyak ako. Tears of joy. :)

Bukas, magfi-file na ako ng two weeks notice. Matapos ang limang taon at siyam na buwang pagtatrabaho sa ospital, sa isang outsourcing company naman ako. Hay. Isa lang ang naipayo sa akin ng nanay ko, “Pahalagahan ang trabaho.” At yun naman ang gagawin ko. ^_^