kundiman[dot]net

lakas ko ma-depress, lagi na lang malungkot. bagsak ang studies ko, wala na akong magawang matino. ni hindi ko nga magawang paikutin ang isang litrato sa isang webpage gamit ang javascript. malungkot ako.

unang sintomas: matinding kalungkutan

hindi ko maialis sa isip ko na walang pupuntahan ang buhay ko kaya minsan parang gusto ko nang mamatay. dun rin naman ako babagsak, kamatayan.. para wala na akong problema. para matapos na ang lahat para makasama ko na ang Diyos o ang demonyo, kung sino man sa kanila. ayoko na.

pangalawang sintomas: pagsabi ng kagustuhang mamatay

pag-nagiisa, parang gusto ko nang tapusin ang lahat. tapos makikita ko yun, ang siyang pwede kong magamit para matupad ang gusto ko. kukunin ko bigla. tititigan, tapos mag-iisip nang malalim. mabigat sa kalooban. tapusin ko na kaya tong buong chapter ng Calculus at sagutan ang lahat ng exercises? hindi kaya ma-braindead ako pagkatapos? pumutok ang ugat sa utak habang kinakalkula ang limit ng f of x when x approaches infinity at kunin ang highest derivative of the range of the function log?

pangatlong sintomas: nagbabalak magpakamatay.

tapos nakita kita,
nagdaan ka sa harap ko at
hindi ko na malilimutan ang sandaling yon
dahil alam kong hindi na ito mauulit pa
tapos ilang sandali pa wala ka na

malungkot.. lungkot na naman…

/* joke time! */

Host: describe the feeling of being hit by a flying Pentium chip processor in the head.
programmer: That hertz! ( that hurts!)

( tatawa lahat tapos papalakpak tapos tahimik ulit at makinig)

Host: How about being hit by a flying processor but this time, it’s an ENIAC cpu?
programmer: Now that gigahertz!!!!

( walang tatawa kasi korny)

< ----end of message--->

Sana hindi mo na lang nakita ang walang kamalay-malay na kotseng nakaparada sa may gasolinahan.
Sana hindi mo na lang naalala ang pelikulang kinatampukan ng kotseng ito.
Sana hindi mo na lang ako tinanong kung alam ko ang tungkol doon.
Sana hindi na lang ako sumagot para hindi na humaba ang usapan.
Sana sinabi mo na lang ng malinaw para nagka-ideya ako kaagad.

Sana nagtanong ka na lang sa kaklase mo ang sakayan pauwi.
Sana hindi ko na lang sinunod ang gusto mo.
Kahit na gusto rin naman kitang makita kaya ok lang.
Pero bakit hindi mo sinabi ang talagang nasa isip mo?

Sana hindi na rin ako sumama sa ate ko.
Sana hindi na lang kami nanood ng pelikula.
Sana nakalimutan ko na lang ang mga sinabi mo.
Sana hindi na lang kita nakita sa mall.
Sana rin hindi mo ako nakita gaya ng inaasahan ko.

Sana hindi ko na lang narinig ang sinabi nung bidang artista.
Sana nag-CR na lang ako nung nasa parteng yun.
Sana hindi na lang sumakto yon sa mga sinabi mo.
Sana hindi ko na lang naisip na napanood mo na ?to.
Kahit halata na naman na.

Sana hindi ko kaagad naisip kung sino ang kasama mo.
Kailan, saan at kung paano?

Sana hindi na lang kita nakilala.

Para hindi ako nagkakaganito.
Para hindi ako naguguluhan ngayon.
Para mawala na ang lungkot na nararamdaman sa tuwing naaalala ko na matagal na kitang hindi nakikita.
Para hindi na lang ako naaasar sa sarili ko dahil wala akong nagawa.
Para hindi na rin ako maaasar dahil alam kong hindi na ulit maibabalik sa dati ang lahat.
Na yun na ang huli, tapos na ang lahat, at wala na akong magagawa.

Para hindi ko na lang nalaman na meron pa lang isang katulad mo.
Para hindi na lang nabago ang pagtingin ko sa mundo.

Pero nangyari na.

anong gusto mong sabihin ko? na ayaw ko? na hindi ako papayag? kahit na alam nating dalawa na wala naman akong dahilan para sabihin yon? sandali lang, bakit ba ako natataranta, hindi dapat. Dahil baka mahalata mo na hindi ko rin alam ang aking gagawin. Kaya tatawa na lang ako. Ganun naman lagi eh, tatawa na lang, haha.

kulang pa ang mga nalalabing oras ko sa mundo para pagbayaran ang lahat ng mga taong dapat kong pagdusahan. Hindi ko na makikita pa ang taong magmamahal sa akin. mamalasin ako sa pag-ibig pati hanngang sa kabilang buhay. ilang bese na rin akong mamatay nang wala man lang magandang dahilan.

una kong nakabasa ng isang chain letter nung ako ay limang taon pa lang. may dumating ng sulat para sa kapatid ko pero ako lang tao sa bahay kaya binuksan ko at binasa ang nasa loob.

isang chain letter, pag di raw ako nagpadala ng limang sulat na katulad nito ay mamalasin daw ako sa habang panahon. hindi siguro yun mismo ang sabi pero parang ganun.

halos linggo linggo ay may chain letter akong nababasa pero ni minsan ay wala pa akong pinasa kahit isa. siguro ay para malaman kung mamamatay nga ako bukas, kung may lalabas na batang walang mata at kalahati lang ang ulo sa ilalaim ng kama ko mamyang gabi at sasaksakin ako.

hinintay ko siya magdamag, sinilip ko pa ang ilalim ng kama ko pero isang ipis lang ang nakita ko at wala siyang panaksak.

nagising rin ako kinabukasan, medyo masakit lang ang ulo kasi napuyat dahil akala ko ay huling araw ko na sa mundo.

sana may dumating na chain letter sa araw bago ang final exams namin sa math.

“kung hindi mo ipapasa ito ay hinidi ka na magigising bukas…”

sadya kong hindi ipapasa para nga hindi na ko magising

mabuti pang mamatay na lang habang natutulog kaysa mamatay habang pinipiga ang utak sa math exam.

kapag hindi mo pinasa ito, madadapa ka sa may kalsada patungo sa pangalawang klase mo bukas tapos masasagasaan ka ng toki tapos aapakan ka nung mga bababang pasahero matapos nilang malaman na may nasagasaan sila.
kapag pinasa mo ito sa crush mo, liligawan ka niya
kapag pinasa mo ito sa kaaway mo, mamamatay siya
kapag pinasa mo ito sa prof mo, exemted ka na sa exam niyo
kapag pinasa mo ito sa 6 na bilyong tao, ituturing kitang diyos

Chicken Soup for Programmers

Ingredients:
12 kb RAM
23 kb free disk space
4 bits char garlic[ ]
5 bits union
1 16-bit compiler
3 header files
1 kg McCormick chicken intestines

a pinch of pointers and structures to taste

Warm boot your workspace and turn on the compiler. Start with a new source file from the file menu. Include as preprocessors stdio.h, stdlib.h and string.h. You may also include other header files as you may wish. Declare and initialize all int, char and other global variables and pointers to null. Make a function call of int saut?() with parameters passing by reference the array garlic[ ] and 5 bits of union chopped. Mix all ingredients inside a nested for loop and increment appropriately until chicken is tender. Use an if statement to break and season to taste. Serve quickly while hot. Best for end-user servings.

People nowadays have devoted so much of their time and effort to influence, convince, appeal or even persuade people to change. We see in every inspirational note containing the words ? change for the better? if not its meaning is of the same thought. Every prophet proclaims about change. Anybody expects changes from anybody and more probably is a change to something nicer. Constancy is boring and change is the exact opposite.

According to a book I happened read, the mind responds only to change. We start to feel thirsty when there is a change, particularly a rise, in the salt levels in our blood stream. Changes in temperature signals our senses to feel warmth or coldness. The brain, according to some sort of study, seem to ignore things that are unvarying.

Nagbago ka na..

Gara mo, iba ka na ngayon.

Hindi ikaw yung .. na nakilala ko dati.

But sometimes, we are fooled by the instance that we seem to feel that we have changed or even others for that matter. Change could be simulated by just being able to know ourselves or others even better than before. We didn?t changed as ourselves but it is the way that we look at ourselves that?s changed. We just seem to overlook the difference, but would it matter?

The only thing constant in the world is change, as one can see it. Whether we consciously or unconsciously alter the different aspects of our being, it is less likely not to. We change in realtime so as to speak, our mind, ideas and emotions, we change, period.

But why would something as constant as change, the brain could not ignore if they say it would do? I don?t know.

I?m not saying that we should ignore change but rather to accept it. Accept that there would eventually be a lot of changes either minor or drastic, good or bad that will happen through the course of our lifetime.

Sorry, just letting out some ideas. I don?t know.