Lahat na yata ng bagay na nakikita ay napagtalunan na. Walang araw na lumipas na hindi man lang nagkaroon ng kahit isang maliit at walang kwentang pag-aaway. Parang hindi kumpleto at makabuluhan ang buhay kung hindi kokontrahin ang isa?t-isa sa mga bagay na ginagawa at pinagkaka-abalahan. Ito ay isa lamang simpleng araw na kasama ang isang anghel na katulad mo.

“May binigay ba na asayment kahapon?”
“Hindi ka kasi nakikinig, ayan tuloy”
“Bakit ganyan yung ginawa mo? Tama ba yan?”
“Siguro oo, hindi ko alam.. yung sa ?yo paano?”
“Niloloko mo naman lagi ako eh… alam mo naman”
“sinasabi ko naman ah, balik mo nga sa ?kin yung bolpen ko”

Hindi ko alam bakit dito pa rin sa tabi mo ako pumupunta kahit alam kong ang magiging kahihinatnan ng lahat ay isa na namang magulong araw kasama ka. O kaya bakit lagi pa rin kitang nakikita sa tabi ko at hindi umaalis kahit maraming beses mo nang sinabi na isa akong walang kwenta. Siguro dahil pareho tayong walang magawa sa nais ng pagkakataon na ikaw ay aking makilala. Pasensiya na pero hindi ko rin naman inaasahan ang lahat ng ito. Marahil ngayon ay nagpapasalamat na lang ako na heto ngayon, nariyan ka at kasama mo ako.

Parang normal na na kalaban ka dahil nasanay na sa aking ginagawa sa iyo. Ewan ko ba kung bakit ang lumalabas sa akin ay puro kantiyaw, tukso at pampababa ng loob kahit na ang gusto ko namang sabihin ay ang kabaligtaran ng mga salita ko. Sana nga lang ay naiintindihan mo ang totoong nasa isip ko.

Ngunit nang sa isang pagsasalitaan ay may nabanggit sa isa?t-isa na hindi ko na maalala kung ano pero ang alam ko lang ay dahil doon ay parang naging magkagalit tayo. Bigla na lang natigilan at mula sa sandaling iyon ay hindi na tayo nag-usap. Pereho nating iniisip kung nagalit kaya ako o ikaw sa akin o sa iyo. At pareho rin tayong hindi nagkalakas-loob na unang magsalita at sirain ang katahimikang namamagitan dahil sa walang kasiguraduhan na kung may galit nga bang namuo sa normal na pag-aaway. Lumipas ang ilang oras ngunit hindi pa rin tayo nag-uusap. Natakot ako dahil baka hindi na ulit marinig ang boses mong binabanggit ang pangalan ko. At hindi na ulit makita ang mga mata mong nakatingin sa akin dahil baka hindi na maulit ang mga pag-uusap na siyang tanging inaantay ko at marahil ay mas mahalaga pa sa akin higit sa ano pa man.

Pero hindi lang talaga siguro tayo makakatiis na hindi mag-usap. Parang walang nangyari, bumalik ang lahat sa normal maliban sa nakagawiang pag-aaway. Pagkatapos ng konting hindi pagkakaunawaan ay naging malumanay na ang pagsasalita. Siguro dahil baka natakot na baka maulit muli at lalo pang lumala at hindi na maayos ang di-pagkakaunawaan sa susunod na sumobra sa pangpapanggap. Baka tuluyang maniwala na magkagalit nga tayong dalawa. Ngunit kinabukasan ay nagbalik ulit sa dating gawi at hindi na natuto. Mas masaya kung laging kunwaring nag-aaway, may thrill kumbaga.

Minsan nga may naasar nang kaklase dahil natuliro na siya sa lagi nating pag-aaway. Siguro nga hindi lang natin napapansin na maingay na pala ang ginagawa nating gulo at pati ang iba ay parang gusto na ring sumali para umawat sa atin.

“Pwede bang tumigil na kayo. lagi na lang”

Pareho tayong natigilan, sa wakas ay natahimik rin kahit sandali. Pero sa loob-loob ay nakangiti na at natatawa sa pangyayari. Ang totoo, hindi naman talaga tayo nag-aaway at ni minsan ay hindi pa talagang totoong nagkagalit.

“Hindi ako galit, malakas lang talaga ang boses ko”

Nangiti ako sa mga salita mo. Ang totoo, lagi naman akong nakangiti kapag nakikita ka. Masaya ako kapag alam kong nandyan ka. Hindi ko man ito nararamdaman noon pero ang mahalaga ay ganito na ako ngayon.

Pinangarap ko na hindi ka na umalis pa sa tabi ko. Pero wala naman akong magagawa dahil wala akong kontrol sa pagkakataon. Nagkataon lang na nakilala kita ng mas mabuti at hindi rin mawawala ang pagkakataon na hindi na kita ulit makikita. Tapos na ang buwan na kasama ka. Parang ang ikli, gusto ko pa, alam mo ba? Pero sa halip na lubusin ang huling araw na katabi ka ay pinilit na lumayo sa iyo. Naasar ka siguro sa ginawa ko dahil mula noon ay nangyari na nga ang kinatatakot ko. Hindi na ulit kita nakausap.

“Edi humiram ka kay … close naman kayo nun dati”
“.. … ….”