kundiman[dot]net

Chicken Soup for Programmers

Ingredients:
12 kb RAM
23 kb free disk space
4 bits char garlic[ ]
5 bits union
1 16-bit compiler
3 header files
1 kg McCormick chicken intestines

a pinch of pointers and structures to taste

Warm boot your workspace and turn on the compiler. Start with a new source file from the file menu. Include as preprocessors stdio.h, stdlib.h and string.h. You may also include other header files as you may wish. Declare and initialize all int, char and other global variables and pointers to null. Make a function call of int saut?() with parameters passing by reference the array garlic[ ] and 5 bits of union chopped. Mix all ingredients inside a nested for loop and increment appropriately until chicken is tender. Use an if statement to break and season to taste. Serve quickly while hot. Best for end-user servings.

People nowadays have devoted so much of their time and effort to influence, convince, appeal or even persuade people to change. We see in every inspirational note containing the words ? change for the better? if not its meaning is of the same thought. Every prophet proclaims about change. Anybody expects changes from anybody and more probably is a change to something nicer. Constancy is boring and change is the exact opposite.

According to a book I happened read, the mind responds only to change. We start to feel thirsty when there is a change, particularly a rise, in the salt levels in our blood stream. Changes in temperature signals our senses to feel warmth or coldness. The brain, according to some sort of study, seem to ignore things that are unvarying.

Nagbago ka na..

Gara mo, iba ka na ngayon.

Hindi ikaw yung .. na nakilala ko dati.

But sometimes, we are fooled by the instance that we seem to feel that we have changed or even others for that matter. Change could be simulated by just being able to know ourselves or others even better than before. We didn?t changed as ourselves but it is the way that we look at ourselves that?s changed. We just seem to overlook the difference, but would it matter?

The only thing constant in the world is change, as one can see it. Whether we consciously or unconsciously alter the different aspects of our being, it is less likely not to. We change in realtime so as to speak, our mind, ideas and emotions, we change, period.

But why would something as constant as change, the brain could not ignore if they say it would do? I don?t know.

I?m not saying that we should ignore change but rather to accept it. Accept that there would eventually be a lot of changes either minor or drastic, good or bad that will happen through the course of our lifetime.

Sorry, just letting out some ideas. I don?t know.

harhar, nakakuha na rin ako sa wakas ng kauna-unahan kong klaskard sa college harhar.
pambihira,
CS11: Programming 1
anong grado?
edi uno!
tama, isang tumataginting na 1.0
yehey!
whoa!=)
astig….
pero yun lang ang pinasahan kong subject yung iba bagsak, hehe
wala rin, isang uno tapos apat na singko, harhar.

can we ever stop to think?
even for just a sigle second, if we could stop the flow of
ideas on our minds. could we?
could we make nuerons stop passing messages to each other?
stop axons from receiving information
and dendrites to stop sending them?
maybe not or your brain dead.. hehe
we should not stop thinking but rather
we should stop to think…
we should mind things and not
to be indifferent to them

wala lang

“Dun ka sa labas ng klasrum hanggang dismissal!”

Walang nag-react sa buong klase, parang walang nagyari. Lumabas ako ng klasrum nang hindi man lang umiimik. Iniisip kung ano ba ang nagawa at ang tanging paraan na naisip ng guro ay ang palabasin ako.

Mahirap mapalabas ng klasrum, lalo na nang nag-iisa. Lahat nagkakalase, tapos ikaw nasa labas, nakasandal sa pader, nakasilip sa bintana, mahirap talaga. Hindi ko na maalala kung bakit niya ako pinalabas.

Nakatikim na ako ng sermon sa halos lahat ng klase ng tao. Sa magulang, kapatid, kaibigan, kaklase, seatmate, janitor, titser, madre, prinsipal, pari, guwardiya pero ang hindi ko malilimutan ay ang masermonan ng drayber ng bus. Pati ba naman siya ay sumama sa listahan, asar siya.

Sandali lang ha

Masaya sa CES. Masayang magpakain ng mga batang hindi mo man lang kaanu-ano. Nakakatuwang magturo sa mga batang maliliit sa loob ng kakarampot nilang klasrum. At ginagawa ang lahat ng ito kapalit ng boring lectures at discussion sa highschool.

Halos linggo-linggo tuwing huwebes ay liliban sa klase ang isang grupo ng mga estudyante para pumunta sa kalapit na public elementary school para magturo sa mga mag-aaral. Magandang excuse para mag-cut ng klase. Kami ang tatayong guro sa mga bata doon. Tatlong subjects lang naman, english , math at religion. Hulaan mo kung ano ang tinuturo ko. Tama, religion. Weird mang isipin pero dati ay isa akong religion teacher, kahit isang oras lang bawat linggo.

Bawat sabado naman ay ibang destinasyon ang pinupuntahan ng grupo. Dun naman kami naglalagi sa kalapit na squatter?s area, dun ba sa may riles ng tren na balak ipaayos ng administrasyon. Nagtuturo ulit kami tapos ay nagpapakain ng mga bata. Dami nila pero kinakaya naman namin.

Masaya sa CES.

Sa susunod, sasagot ka kaagad kung bababa ka.

Asar talaga yung drayber na yun, buti na lang at hindi ko pa nasasakyan ulit yung bus na yon. Malaki ang itataas ng toll fee sa NLEX. Asar naman, lalaki pa tuloy yung pamasahe ko panigurado.

Hala, lagot kayo. Harot kasi eh

Ang galing panoorin ang isang hilara ng mga blackboard na sunud-sunod na tumutumba na parang domino. Breath-taking, natigilan ang lahat kasi pati podium sa stage napatumba, pero walang pumalapak. Konti lang ang nakakita, swerte, kailangang mag-isip kaagad. Pinagtulungang buhatin at tinago ang mga nasira dahil baka may makahuli pang iba. Wala pang ilang minuto at naitago na lahat ng ebidensya. Malinis ang crime scene, di mo aakalaing may nangyaring gulo kani-kanila lang. Pwede nang sumali sa sindikato, hehe. Walang nakadiskubre sa nangyari, buti na lang at hindi pa tuloy kami nagastusan para palitan yung mga nasira.

ayokong mag-pari, wala lang.

sabi kasi ng retreat master namin dati na magpari na lang ako kasi nga dahil dun sa nangyari sa rest in the spirit. kasalanan ko bang ganun yung maramdaman ko?

pero ayoko namang magpari. kahit na iniisip ko na baka dun ako pulutin, sa seminaryo.

siguro kasi i want to speak out to poeple yung mga pagkukulang nila, pagkakamali, kasalanan at kung paano nila magagawan ng paraan yung mga yun. ganda siguro kung makikinig ang isang tao sa sermon mo ng walang reklamo, kasi nga pari ka. siyempre kasi madali kong makita (ewan ko sa iba) kung ano ang problema ng isang tao, dapat siguro nasa psychology ako o kaya behavioral sciences.

sarap pagsabihan yung mga tao sa paligid mo kaya lang gara nga. baka magalit sila pero kung ok lang, sana.

ang malaking pinagkaiba ng lalake sa babae na napansin ko sa pakikisalamuha sa pang-araw-araw na buhay ay ,

pinipilit ng lalake ang isang bagay na gawin kahit alam niya baka hindi niya makaya. tumitigil lang siya kung nagawa na niya ito o kaya ay sinasabihan na siya ng mga tao sa paligid niya na tumigil na.

ang babae naman, (yung mga nakilala ko na dati but not in general), sinasabi nila kaagad na hindi nila kaya kahit kaya naman nila. ginagawa lang nila ang isang bagay kapag wala na silang makitang ibang tao na gagawa ng bagay na iyon para sa kanila.

hindi naman parehong maganda pero hindi rin parehong masama. ang kailangang gawin ay dapat isipin ng isang tao kung kailangang niyang gawin ang isang bagay o hindi. isa rin sa pinakamahalagang bagay na dapat malaman ng isang indibidual ay ang kanyang kakayahan. alam mo dapat kung ano ang kaya mo sa hindi. kung ano nag kakayanin mo hindi, kung gaano mo katagal makakaya ang isang bagay dapat alam mo rin.

hainaku
sarap mangaral sa ibang tao
ayokong maging pari