lakas ko ma-depress, lagi na lang malungkot. bagsak ang studies ko, wala na akong magawang matino. ni hindi ko nga magawang paikutin ang isang litrato sa isang webpage gamit ang javascript. malungkot ako.
unang sintomas: matinding kalungkutan
hindi ko maialis sa isip ko na walang pupuntahan ang buhay ko kaya minsan parang gusto ko nang mamatay. dun rin naman ako babagsak, kamatayan.. para wala na akong problema. para matapos na ang lahat para makasama ko na ang Diyos o ang demonyo, kung sino man sa kanila. ayoko na.
pangalawang sintomas: pagsabi ng kagustuhang mamatay
pag-nagiisa, parang gusto ko nang tapusin ang lahat. tapos makikita ko yun, ang siyang pwede kong magamit para matupad ang gusto ko. kukunin ko bigla. tititigan, tapos mag-iisip nang malalim. mabigat sa kalooban. tapusin ko na kaya tong buong chapter ng Calculus at sagutan ang lahat ng exercises? hindi kaya ma-braindead ako pagkatapos? pumutok ang ugat sa utak habang kinakalkula ang limit ng f of x when x approaches infinity at kunin ang highest derivative of the range of the function log?
pangatlong sintomas: nagbabalak magpakamatay.
tapos nakita kita,
nagdaan ka sa harap ko at
hindi ko na malilimutan ang sandaling yon
dahil alam kong hindi na ito mauulit pa
tapos ilang sandali pa wala ka na
malungkot.. lungkot na naman…
/* joke time! */
Host: describe the feeling of being hit by a flying Pentium chip processor in the head.
programmer: That hertz! ( that hurts!)
( tatawa lahat tapos papalakpak tapos tahimik ulit at makinig)
Host: How about being hit by a flying processor but this time, it’s an ENIAC cpu?
programmer: Now that gigahertz!!!!
( walang tatawa kasi korny)
< ----end of message--->
