Kung napagawa mo na sa utu-uto mong komputer ang halos lahat ng bagay na pwedeng maisip, magbilang ng isangdaan, isulat ang ABC ng pabaligtad, kantahin ang otso-otso o magsayaw na parang kikay, siguro ay lango ka na talaga sa paggawa ng mga source codes. Pero kung iisipin, maaaring ihantulad ang mundo sa isang napakalaking program at tayong mga tao ang iba?t-ibang segment of codes na bumubuo dito.
Una sa lahat ay ang mga pre-processors. Sila ang mga taong laging nauuna sa mundo, mga VIP?s. Dine-define nila ang iba?t-ibang prototypes at macros na gagamitin sa program. Mga sikat na taong gumagawa ng sarili nilang trends na siyang susundan ng mga tao sa paligid nila, sa fashion o kaya maaari rin na isang klase ng social ?movement?. Sila yung mga pasimuno, masterminds, utak ng sindikato na kadalasan ay may malakas na impluwensya, depende na lang siguro sa kung anong laman ng header file na ginagamit nila.
Sunod ay ang mga #define na tao na hindi man kasing importante gaya ng mga preprocessors pero may nagagawa ring silang impluwensya kahit paano. Nagdedepende sa anong klase ng program na kailangan ang importansya nila. Minsan ay sila ang nagpapalinaw sa source code kasi ginagawa nilang simple ang komplikadong bagay. Kaysa nga naman isulat mo ng paulit-ulit ang isang numero gaya ng PI eh i-define mo na lang para mas maayos. Pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay kailangan sila kaya pwede pa ring umikot ang mundo nang normal kahit wala ang mga taong ganito.
Heto na tayo ngayon sa mga function prototypes. Sila yung mga taong humihiwalay sa main function para mas madaling makita yung mga ginagawa nila. Sa madaling salita, mga paimportante , hindi susunod sa karamihan para madaling mapansin. Gusto nila ng sobrang atensyon siguro para sumikat at baka nangangarap sila na magkaroon ng sariling header file balang araw. Pero iba-iba rin ang klase ng function prototypes na makikita mo at siguro ang isa sa mga nakakaasar eh yung mga void ako?y (void), kasi parang wala lang nga sila , wala ka pang makukuhang return value sa kanila. Hindi nga sila nakakaperwisyo pero wala naman silang papel sa buhay mo, wala lang talaga. Pero mas nakakasar yung mga function na merong ina-accept na values pero wala namang nirereturn, mga parasitiko. Pabigat sa mundo na wala nang ginawa kundi umasa sa ibang tao kasi hindi nila kayang mabuhay ng mag-isa at wala man lang nagagawang mabuti para umunlad ang sangkatauhan. Mas ok pa yung mga tambay na kahit walang trabaho eh pwede mo namang utusang bumili ng mantika sa tindahan kapalit ng pang-yosi.
Pero meron din namang ibang function na talagang nakakatulong at nararapat lang na bigyan ng kaukulang importansya. Ginagawa nilang kaaya-aya ang hitsura ng main function, lalo pa nga nilang pinapadali ang pag-intindi sa program. Kung may kakilala kang ganitong klase ng tao eh magpasalamat ka sa Diyos dahil madalang lang silang makita sa mundo.
Punta naman tayo sa mahalagang main function na ang nilalaman ay yung mga madlang people. Importante rin sila kasi paano magkakaroon ng sikat kung walang hahanga? Magkakaroon ba ng pinuno kung walang pamumunuan? Kaya hindi rin sila pwedeng balewalain. Nasa loob ng main function ang mga taong sigurado kang may gamit sa mundo kasi di tulad ng mga ibang functions na eeksena lang kapag tinawag, ang main function ang laging nira-run ng program. Sila yung mga ordinaryong empleyado sa isang kompanya, sales lady sa mall, kusinero sa isang kainan na di tulad ng mga managers na tinatawag lang kapag may problema yung kostumer.
?Why there is langaw on the soup you make bigay-bigay to me??
?You make your manager appear here, I want to make reklamo to him!?
Nauuna sa main function ang mga declarations ng samu?t-saring variables. Merong silang iba?t-ibang klase, char, int, short, long, depende sa kung anong kaya ng utak nila. Merong mga tao na hanggang 1 byte lang talaga ng memory ang kaya. Maliit na porsyento ito di tulad ng iba na sobrang taas na ng limit na inaabot siguro mga 2 raised to the nth degree ang naaabot. Genius naman sigurong maituturing yung mga taong parang array kung gumana ang isip. Langya, lahat ng pinag-aaralan kayang intindihin at may lugar na paglalagyan sa kukote. Isama pa sa kanila yung mga double-subscripted, triple, pati multi, na mas hayop kung ituturing kasi para nang alien siguro yun. Ang hindi ko ma-explain eh yung mga taong parang pointer kung umasta. Sa tingin mo? Baka sila yung mga taong malakas sa koneksyon at kahit konti lang alam, marami naman silang pwedeng puntahan na siyang pwedeng magbigay kung ano ang kailangan ng program.
Gaya nga ng sabi ko, ang mga tao ay pwedeng ikumpara sa mga code segments. May code segments na puro printf ang laman. Mga taong puro satsat pero karamihan naman sa mga salitang lumalabas sa bibig nila eh walang kwenta. Mahirap minsang silang kausapin kasi hindi sila nakikinig, sarado ang isip at walang tinatanggap na ideya mula sa ibang tao. Sila din siguro yung mga taong kapag nagdesisyon ay hindi na mababago kasi kahit anong gawin mong paliwanag, hindi pumapasok sa kanila yung mga gusto mong iparating. Kabaligtaran naman nila ay yung puro scanf ang laman. Ewan ko sa kanila, baka pipi o manhid, kasi kahit kausapin mo nang walang tigil, walang lang, walang reaksyon. Mga mahiyain kasi lagi lang nakikinig sa iba, nag-oobserba ng paligid pero hindi naman nag-eexpress ng mga naiisip. Sila yung mga sumasakay sa agos ng karamihan. Maganda sa isang tao ay yung balanse syempre, may scanf at meron ding printf. Sensible pakisamahan, maayos kausapin yung mga taong ganito.
May mga segments na naglalaman ng mga if statements o kaya switches. Ayos ang mga taong tulad nito kasi flexible, alam kung ano ang gagawin depende sa sitwasyon. Ang problema lang ay kung may mga bagay na nararanasan sila na hindi sakop ng mga conditions nila. Kung susubukan mo ang ganito sa isang program, siguradong magkaka-error at mag-return ng wrong values o kung di na talaga kinaya eh baka mag-terminate nang hindi inaasahan ang program. Wala na, ?program has terminated, click the close button on the corner of this window??. Crucial gumawa ng condition sa if kasi dun nakasalalay yung importansya niya. Baka mamya, ?code has no effect in function main?.
For statement-people naman ngayon, mga taong may kaniya-kaniyang daily routines na walang sawang ginagawa kahit paulit-ulit. Malaki naman ang naitutulong nito kaya lang ay paano kung may mali sa pagkakagawa sa index at nakalimutan mong i-increment? O kaya unreachable yung condition? Infinite loop kung tawagin. Malaki ang problema ng taong ganito. Sa sobrang kabaliwan sa routine ay hindi na mapigilan at naging bisyo na, abusado. Sa ganitong pagkakataon ay kailangan ng pindutin ang Ctrl-break para tumigil. Maraming pwedeng gawing perwisyo ang isang infinite loop. Kaya niyang burahin ang buong memory ng disk drive mo, hirap nun. Kailangan nila ng mga taong kaya silang intindihin at siyang gagawa ng aksyon para tumigil sila at maging normal gaya nang dati.
Pero sa lahat ng mga nabanggit, ang pinakamalas na siguro eh yung mga taong maihahantulad sa mga comments ng code. Nilalampasan lang ng compiler ang lahat ng makikita niya sa pagitan ng /* at */. May mga taong dinadaanan lang ng buhay. Wala silang pakialam sa mundong ginagalawan ng ibang tao. Hindi mo sila madaling mapapansin dahil hindi nga sila kasama sa ikot ng mundo. Ipinapanganak sila at namamatay ng walang nagagawang kabuluhan. Mahirap silang intindihin. Hindi ko nga alam kung may kakilala akong tulad nila o kaya meron talagang taong tulad ng sinasabi ko o talagang imbento lang ng wirdu kong utak, pero baka nga meron taong gaya nila.
Ang mundo ay parang isang dambuhalang program at bawat tao ay isang segment na bumubuo dito. Ang buhay ay parang ang buong runtime at ang kapaligiran mo ang operating system o platform kung saan nagrereside yung program. Ang Diyos ang Master programmer at tayo ang mga associates niya. Wala lang, wala lang talaga.
