tatlo, dalawa, isa
ano na ang iyong nakikita?
hindi mo pa rin ba natatamasa
katahimikan at ligaya?

tatlong araw nang hindi makausap
naglaho na ang mga pangarap
sawa na sa pagod, sawa na sa hirap,
masyadong matayog ang mga ulap.

dalawang buhay na rin ang nawala,
ang sa iyo, isang pinagpala
naglaho bigla ang matinding tiwala
sa Maykapal na tinitingala

isang saglit na lang ang inaabangan
hindi na kailangan pang magbilang
kahit buong mundo, hindi kayang harangan
magwawakas na, walang hahadlang

tatlo, dalawa, isa
gusto sana kitang makita
pagmulat na aking mga mata
sa mga alapaap, aantayin kita

madilim… malamig…
hindi halos makita ang nilalakaran.
makulimlim ang sinag ng buwan sa kalangitan
at malungkot ang bawat pagkislap ng mga bituin.
nakikiramay sila sa aking kalungkutan.
madilim ang aking patutunguhan.

malamig… makulimlim…
nakabibingi ang katahimikan.
ni ang asong ligaw sa tabi ay walang imik.
walang may gustong sumira sa katahimikan ng gabi
na lalong nagpabigat sa aking nadarama

makulimlim…
nakapangingilabot ang haplos ng hangin
wala akong maramdaman na kahit kaunting init
ganito ba ang pakiramdam ng nalalapit na kamatayan?

at muli pang naalala ang iyong mukha
naaninag sa kadiliman ang iyong anino
na sa aking paglapit ay bigla na lang maglalaho.

wala nang halaga ang mabuhay pa sa mundong ito.

asul ba yon? dilaw o pula?
langya, di ko na maalala.
kulay ng suot mong blusa
nang minsang ikaw ay makita.

hanggang tuhod nga ba ang iyong palda?
o baka ikaw ay nakapantalon pala
at ano nga ulit ang iyong dala?
bag ba iyon o isang mapa?

sa sobrang laspag naman kasi ng memorya,
sa lahat ng kalilimutan ay bakit yon pa?
ang sandaling masulyapan, natatanging ganda
na magpapatalbog pa sa isang artista

pantranco? katipunan o philcoa?
wala na ba talaga akong mapipiga?
hirap na ako sa kaiisip, langya.
sana tuloy, dumaan ka na lang bigla

sana nga…