kundiman[dot]net

madilim… malamig…
hindi halos makita ang nilalakaran.
makulimlim ang sinag ng buwan sa kalangitan
at malungkot ang bawat pagkislap ng mga bituin.
nakikiramay sila sa aking kalungkutan.
madilim ang aking patutunguhan.

malamig… makulimlim…
nakabibingi ang katahimikan.
ni ang asong ligaw sa tabi ay walang imik.
walang may gustong sumira sa katahimikan ng gabi
na lalong nagpabigat sa aking nadarama

makulimlim…
nakapangingilabot ang haplos ng hangin
wala akong maramdaman na kahit kaunting init
ganito ba ang pakiramdam ng nalalapit na kamatayan?

at muli pang naalala ang iyong mukha
naaninag sa kadiliman ang iyong anino
na sa aking paglapit ay bigla na lang maglalaho.

wala nang halaga ang mabuhay pa sa mundong ito.