kundiman[dot]net

madilim… malamig…
hindi halos makita ang nilalakaran.
makulimlim ang sinag ng buwan sa kalangitan
at malungkot ang bawat pagkislap ng mga bituin.
nakikiramay sila sa aking kalungkutan.
madilim ang aking patutunguhan.

malamig… makulimlim…
nakabibingi ang katahimikan.
ni ang asong ligaw sa tabi ay walang imik.
walang may gustong sumira sa katahimikan ng gabi
na lalong nagpabigat sa aking nadarama

makulimlim…
nakapangingilabot ang haplos ng hangin
wala akong maramdaman na kahit kaunting init
ganito ba ang pakiramdam ng nalalapit na kamatayan?

at muli pang naalala ang iyong mukha
naaninag sa kadiliman ang iyong anino
na sa aking paglapit ay bigla na lang maglalaho.

wala nang halaga ang mabuhay pa sa mundong ito.

asul ba yon? dilaw o pula?
langya, di ko na maalala.
kulay ng suot mong blusa
nang minsang ikaw ay makita.

hanggang tuhod nga ba ang iyong palda?
o baka ikaw ay nakapantalon pala
at ano nga ulit ang iyong dala?
bag ba iyon o isang mapa?

sa sobrang laspag naman kasi ng memorya,
sa lahat ng kalilimutan ay bakit yon pa?
ang sandaling masulyapan, natatanging ganda
na magpapatalbog pa sa isang artista

pantranco? katipunan o philcoa?
wala na ba talaga akong mapipiga?
hirap na ako sa kaiisip, langya.
sana tuloy, dumaan ka na lang bigla

sana nga…

ano man ang bigat ng nadarama
ito’y napapawi mo sinta
masulyapan ka lang, ako’y sumasaya
kaya ngayo’y dumating ka na sana

dahil itong aking paghihintay
tila umabot na sa habambuhay
dahil pag wala ka, oras ay patay
buhay ay tumitigil sa pananalaytay

berde ang isinisigaw sa katahimikan
ikamamatay kung sa ilang sandali pa
ay hindi ka pa rin masusulyapan
nakatitig sa walang hanggang kawalan
pilit kang tinatanaw mula sa kalayuan

hinahanap ang iyong ngalan sa lahat ng nagdaraan
baka sakaling hubog mo ang mamulatan
ngunit isip ay lalong naguluhan
nang pagkabigo lang ang siyang natikman

nais na sana ay ikaw ang makita
hindi si erwin, jmk o california
garden na plakard hindi patungong nova
hindi rin malanday, letre o valenzuela

gusto ko nang umuwi sa sta. maria

ang buhay ko’y parang isang virus.
pakalat-kalat, walang patutunguhan
pumupunta lang kung saan dalin ng hangin.

nabubuhay lang kung nasa loob ng isang nabubuhay rin na nilalang
ako ay patay kapag nag-iisa
walang malay, walang buhay
parang isang virus.

tulad ng virus, kailangan ko ng magbibigay sa akin ng katauhan
na gigising sa aking pagkakahimlay sa pag-iisa.
na magpapadaloy sa aking dugo
na magbibigay sa akin ng pakiramdam

pero hindi gaya ng isang virus,
hindi kita sisirain mula sa iyong kalooban
hindi ko pagsasamantalahan ang iyong kahinaan
magiging masaya tayo, sana

sabi sa statistics, most of the visitors of my site are from australia, second are from the philippines, third is hongkong and last is from the US. gara di ba? ibig bang sabihin na puro australiyano ang bumibisita sa blogista ko? 426 hits ang galing sa kanila at 87 lang ang galing sa pinas w/c comes in second.

international talaga ang internet.

http://komski.blogista.com

hehe, natalo kami ng partner ko sa Java competition kahapon, hindi ko kilala yung nanalo pero sabi ng partner ko magaling siya, siguro nga kasi natalo nila kaming dalawa. Siguro tinalo nila kami ng kalahating oras. kasi konti na lang at matatapos na namin yung program. sayang pero ayus lang.

pero nanalo naman kami sa sofball game namin. ayus nga eh. yung kalaban namin, may kasamang 3 coaches na naglalaro, kami, apat na varsity, hindi ako sigurado kung sino ang mas dehado. basta nanalo kami, sa wakas.

last game pa ang pinanalo namin, ayus.