Nag-apply ako sa trabaho sa munisipyo noong nakaraang linggo. Ayus, parang totoo, maraming nakapila, may mga number pa para sa interview, parang magtatrabaho na talaga ako. Lahat nag-aantay sa labas. Parang sanay na sila lahat sa mangyayari, samantalang ako, pinapalabas na alam ko nga ang mga mangyayari.

“No. 12? nasan yung No. 12?”
“ako po yun.”
“Sige, pasok ka na sa loob.”

Parang clinic ng doktor, tinatawag pa ng nurse kung sino na ang sunod, kaya lang hindi karamdaman sa katawan ang ipagagamot, kundi sakit sa bulsa. Pero parang sa doktor din kasi hindi ka sigurado kung malulunasan ka nga o hindi.

“Nag-aaral ka pa ba?”
“Opo.”
“Edi magwo-working student ka?”
“Kung pwede.”
“Kasi ang layo naman ng iskul mo.”
“Halos kalahating araw lang naman po yung pasok ko eh.”
“Kelan ka ba gagraduate?”
“2008.”
“Huh? ilang taon ka na ba?”
“Mag-eeighteen po next week.”
“Edi hindi ka pa eighteen?”
“Medyo.”
“Ah, ano kasi, lam mo, balik ka na lang sa amin kapag 18 ka na. Hanapin mo na lang ko (taguan tayo?). Nakasaad kasi sa requirements namin na kailangan 18-23 ang mga aplikante, balik ka na lang ulit (goodbye, sabay baling ng ulo)”
“sige po”

Para akong na-out sa weakest link. Hindi ako kailangan ng grupo. Para akong cellphone na walang load, battery na walang charge, tunaw na ice cream, alkansya na walang butas, t.v. na walang screen, radyo na walang speakers, library na walang aklat, iskul na walang titser, intsik na hindi singkit, para akong gulong na hindi bilog.

Masaklap.