kundiman[dot]net

gaano ba katagal pumiraso ng litrato mula sa isang 1024×768 na wallpaper para gawing animated sidebar? Kinapos lang ako ng sampung minuto, naka-dalawang oras na ko. pero marami naman akong libreng oras eh.

ano nga ba ang pakiramdam na walang kinikilalang mga magulang at ang talikuran ka ng sarili mong bayan? Na sa bawat pagyapak mo sa kalsada ay parang nanaisin mo na ito ay mabiyak at lamunin ka dahil ang bawat nakakasalubong mo ay konti na lang ay patayin ka dahil sa suklam. Siguro pa nga ay mas nanaisin mo na patayin ka na lang nila dahil nararamaman mo na walang naman talagang halaga ang buhay mo. Pero kahit ikaw ay hindi kayang saktan man lang ang iyong sarili dahil sa isang bagay na mahalaga sa iyo. Isang bagay na hinding-hindi mailalayo sa iyo kailanman. At siya ring dahilan kung bakit pinipilit mo na idilat pa rin ang iyong mga mata sa bawat araw na dumarating.

Iyon ay dahil sa iyong mga pangarap.

Isang pangarap na siyang tanging bumubuhay sa iyo, ang nagpapadaloy sa iyong dugo, ang nagpapatibok sa iyong puso. Isang pangarap na gagawin mo ang lahat makamtan mo lang kahit maging kapalit pa nito ay ang iyong buhay. Dahil nanaisin mo pang mamatay, huwag lang mabaon sa hukay ang iyong mga pangarap.

Ano nga ba ang pakiramdam? Malay ko.