narito ka ngayon sa blog kung saan ang raw script lang ang seryoso, at lahat ng hindi nakapaloob sa gitna ng <script> at </script> ay pawang mga alphanumeric characters that come in no particular/sensible order.
anything that may seem readable could have just been formed by generating a random number in ranges of 48-57, 65-90 and 97-123 and converting them to their equivalent unicode characters then finally grouped together to look just like any ordinary word.
pero, hinde, hindi pa ako hard core dynamic html programmer. ang alam ko lang naman ay konting javascript at mga css style properties, ni hindi ko nga kayang mag-handle ng online forms eh. nakakatuwa lang gawing alipin ang komputer, ang kailangan lang ay ang tamang paraan para pasunurin siya na ayon sa gusto mo. (on cue: evil laugh)
may mga pagkakahawig ang programmer-computer relationship sa parent-child, employer-employee, teacher-pupil, o kahit na ano pang mutual relationship na mayroon. ang komputer ang subordinate, programmer ang master. kung sa parent-child, una, kailangang intindihin muna ng magulang ang anak bago niya ito mapasunod. kailangan niyang sabihin ang tamang salita sa tamang oras, para hindi mag-alboroto ang anak. yun nga lang, nasa extreme level ito.
isipin mo na wala pang alam ang anak, sa madaling salita, bobo. Ngayon, para mapasunod mo siya, kailangan todong paliwanag, siyempre kasi bobo nga. pero ang maganda, isang paliwanagan lang dahil madali siyang matuto. kumbaga sa notebook, pag binili mo, walang laman, pero pag sinulatan mo na, isang sulatan lang, mahirap nang mabura. ok ba?
ang kainaman, kahit anong iutos mo, basta’t kaya niya, gagawin niya. walang angal, walang reklamo, walang kapagod-pagod, mabilis pa.
