kundiman[dot]net

“Bagong gupit ah.”

(Hehe, siguro iilan pa lang ang mga pumansin na sa buhok ko kapag bagong gupit.)

“Napansin mo pa yun?”

Hindi ko inakala na pati ba naman sa kolehiyo ay meron pa ring makakakita sa bago kong gupit na buhok at sa hindi malamang dahilan, kung meron nga, ay hindi niya napigilang iparating pa sa akin ang kaniyang napansin. Na parang masyadong kakaiba. Dahil sa aking karanasan ay ang mga bagay na kinauukulan ng pansin ay kung nakita ko na nakasemento ang paa, o kaya nakabenda ang kaliwang mata, o kaya may tato sa noo, o may hikaw sa kilay. Napapansin ko lang ang isang tao dahil sa kanyang bagong gupit na buhok kapag araw ng inspeksyon.

Masaya. Siguro weird nga lang talaga ang buhok ko, hehe. O baka dahil wala nga lang talagang pwedeng pansinin sa akin kundi ang aking bagong gupit na buhok. Wala naman akong nakasementong paa, nakabendang kaliwang mata o kaya hikaw sa noo o tato sa kilay. Once in a blue moon kumbaga kung may mapansin nagbago sa akin. Talagang ganyan ang buhay, kailangan pa ring mag-move on. May bukas pa namang darating.

Unang homerun ko sa softball game namin at ngayon pa na last day na ng pe namin. Ayus na finale kasi last bat ko na yun, huling tira ko sa aking softball career. Astig. Inapiran pa ako ng ka-teamate ko ko. Ayus talaga.

“Arvin, pa-sign?”

Sabay abot sa akin ng isang malaking poster na sa sobrang laki ay hindi ko na pinagkaabalahan pang buksan nang lubusan. Nakita ko na ang poster na ito dahil pinapasa-pasa nga niya sa klase namin. Alam ko na rin kung para saan ito at kung ano ang gagawin kung sa iyo ito naibigay. Pero ang hindi ko inakala na ipapasa rin pala sa akin dahil hmmm, halata naman ang dahilan.

Inabot ko naman ang poster habang iniisip ko ang mga ito, pati na rin ang pentel pen na kasama para hindi na maghanap pa. Agad naman akong humanap ng sulok na pwedeng sulatan. Patagilid, binuksan ko lang nang kaunti para hindi naman makakuha ng atensyon mula sa iba. (baka kasi antabayanan kung ano ang isusulat ko, na isang normal na reaksyon kung makakita ka ng taong alam mong may isusulat). At sa sandali na ilalapat ko na ang dulo pentel pen sa poster ay bigla akong napaisip. Hmmm, ano nga ba ang isusulat ko?

Ni hindi nga ako sigurado sa pangalan niya. M ba o L yung simula? Ewan, kaya hindi ko na lang nilagyan, baka mahalata pa ako. Hmmm, tapos, ano kaya ang ilalagay ko? Happy softball? Nakakasulat lang kasi ako sa ganito kung reco o kaya retreat, na ang kauna-unahang nilalagay na isang letter ay Happy Retreat/Reco!. Sagwa pala. Kaya tinignan ko na lang yung ibang mensahe para makakuha ng ideya.

“Hindi kita malilimutan, taga mo yan sa bato”, o baka imahinasyon ko lang yung taga mo sa bato na part. Parang may nakita pa ako na i love you dun. Ewan. “See you around up. Good luck sa yo.” Eto medyo matino pa kaya tinagalog ko na lang at hiniram pa ang tagline ng mcdo.

“Kita kits na lang! Ayus ang sofball di ba? Astig tayo! – Arvin”

Nakasulat sa font na tanging ako lang ang pwedeng makaintindi at mangilan-ngilang bihasang cryptographers na madalang mo lang makikita sa mundo. Magandang istratehiya ito para medyo matagalan siya sa pagbasa ng isinulat ko. Para hindi biglaan, kundi dahan-dahan niyang iintindihin ang bawat korte ng nakasulat, kung meron ngang ibig sabihin ito. At hindi ko rin inakala na alam niya ang pangalan ok, hehe. Siguro tatlo lang ang may alam nito, siya, yung leader namin sa team at yung laging nagtatanong kung pupunta kaming mga miyembro ng team sa mga laro, si ano, si, ah si jade tama si jade, yung bato, hehe. Siya mismo ang nagdescribe sa pangalan niya, isang bato. Tama nga naman, wala akong angal dun.

“Anong name mo?”
“Arvin”
(tatango ang kausap)
“kaw?”
“Jade”
(tatango ako na parang naintindihan, pero ilang sandali lang)
“Ano?”
“Jade”
“Huh?”
(Sa puntong eto eh parang naiinis na ang kausap)
“Jade, yung bato.”
(at sa wakas ay naintindihan ko na, tatango ulit bilang konpirmasyon)
“… ..”
“Nanonood ka ng basketball?”
(Ang napili niyang itanong. eto na yung kritikal na tanong kung saan
nakasalalay ang kapupuntahan ng aming pag-uusap)
“hindi eh”
(tatango ulit at sabay umalis)
“maling sagot..” (naisip ko)

Hmmm, paano kaya kung hindi yun ang itinanong niya? Paano kung itinanong niya
kung ano na ang nangyayari sa one piece?

“Nanonood ka ba ng one piece?”
“Hindi na nga masyado eh, Nasan na ba sila?”
“Ano na eh, patungong Arabasta.”
“O? hindi pa rin sila nakakarating dun?”
“Kasi, ganito yun, nung.. . . .”

Edi sana medyo mas mahaba pa yung naging pag-uusap namin. Kaya lang ang naging problema, inakala niya na malamang na nanonood ako ng basketball. Na hindi rin naman
masisisi dahil sino nga ba namang ang hindi mahihilig sa pambansang laro na ito? Ako?

Kapag hindi mo ito nakuha sa unang tanong, wala na ang pagkakataon. Hindi na ito mai-aayos sa pangalawang tanong dahil maiiba na ang konsepto na pakikipag-usap sa isang hindi kakilala. Biglaan, spontaneous, walang methodology. Kapag hindi umakma ang unang tanong, wala na. Wala na ang pagkakataon. Mahirap kumausap sa unang pagkakataon.

Recently I overheard my classmate talking about that of studying. She goes, “I can’t understand all that trigonometry, would we even need that when we face the real world?” No, I’m not going to talk about those circular functions nor will be constructing proofs for identities; we may not really need that in our search for the so-called “real world’.

One normal college student may one day wake up to the perils of studying, which is to loose the need for learning. Indeed, studying in its most extreme scenarios could squeeze out all enthusiasm from a student to have interest in learning. Let’s now look at how this seems to be done. We may now call a student as a pursuer hereafter.

Our pursuer may one morning wake up late after a sleepless night in order to review for a one-subject exam. You could not blame him for cramming because after all, his professor left him with no choice, 2 inches of reading materials is no joke. He wakes up with something worse than a hangover, his head really hurts but there’s no time thinking about that ’cause he’ll be late for his first class. The real world, can’t we call the present as our real world?

As expected, our pursuer arrives already late for his logic class, and to his surprise, which is not surprising, a graded recitation is being held by the prof. As a consequence, with the mentor thinking that his pupil is not taking his subject that seriously to even arrive on time, our pursuer is subjected to construct proofs using the ten rules of inference which our pursuer hasn’t even fully understood yet. Still, panting from the long run he took to get to class, he didn’t even had the time to sit properly but he quickly faced the problem on the board and prayed that a miracle would happen. The idealistic way of looking into things is to say that even that we may not need to evaluate premises when we apply for a job, nor use modus tollens to hard-boil an egg, the way that we deal with situations involving learning new things, solving problems with every lesson learned and many other more things constitute to the “real” knowledge that we are expected to understand.

On the way to the exam room, our pursuer sees his orgmates happily spending spare time at their tambayan. He’d wish he was part of the fun, but he’d rather get ready for his exam if he knows what’s best for him. He won’t make precious time to just slip away. He used the last minutes to take one final look at his notes before having to receive the test paper. Few things that make our pursuer go on with this kind of life, always in a dire need to review, surpassing limitations to meet deadlines, going beyond what is expected to receive a better standing, are his dreams. Dreams of a better future, a future in which he would enjoy the fruits of his struggles is one of the things our pursuer aspires that’s why he sleep late to study, wake up early to attend classes, keep alert in a boring discussion and so many more.

“Reality is that which, when you stop believing in it, doesn’t go away.” – Philip K. Dick (1928 – 1982)