parating na ang dapit-hapon
pakagat na ang dilim
palubog na ang araw ng umaga
pagmulat na ng mga bituin

patago na ang liwanag
sa likod ng gabi
wala na ang araw sa trono
buwan na ngayon ang maghahari

samahan mo ako ngayon
sa pagdadalamhati
hawakan mo aking kamay
at sabay nating suungin
ang kahabaan ng hatinggabi

makulimlim ang sinag ng buwan
sa kanlungan ng mga ulap
hinahagkan ng mahigpit
hanggang matapos ang pinapangarap.

ang sumusunod ay isang pag-uusap sa pagitan ng tatay ko at ng isang kasamahan sa palengke

Mang Las: “Balang araw, titingalain din ako ng mga tao.”
Tatay ko: “bakit naman?”

Mang Las: “Sasabihin nila, ‘Hoy! Bumaba ka diyan!’”
Tatay ko: “bumaba sa bilbord? Eh talagang titingalain ka nga.”

Puro daw talaga kalokohan si mang las. Ilang beses rin naikwento ang usapang ito sa iba pang katabi ng pwesto at kahit maka-ilang ulit nang narinig ay may matatawa pa rin. Natawa rin ako nang marinig ko ito.

Matapos ang ilang linggo ay balik palengke na naman ako. Maglalaba kasi ang nanay ko kaya ako muna ang sumama, sa poblacion, pandi.

May bago akong narinig na expression. Narinig ko sa isang medyo may katandaan na na babae. Eto ang dayalogo:

babae: Magkano ba ‘yang sandok mo?
tindero: trenta’y singko lang.
babae: santamariabulacan! ang mahal naman!

Nag-rhyme pa. Ayus, imbis na susmaryosep, santamariabulacan, nangiti na lang ako. Oo nga naman, hindi pa niya nilabag yung utos na ‘thou shall not use the name of the Lord in vain’*.

susmaryosep - pinaikling Hesus maria jose, kumpleto, holy family

pero may kulang pa rin sa araw ko ng sabado, wala yung anak ng tindera dun sa may dulo. kulang talaga, hehe.