kundiman[dot]net

isang.blogista.com

This is my biggest yet. Isang online community kuno ang susubukan kong itayo sa isang.blogista.com. ang tagline, ikaw ba ay isang.blogista.com? maki-isa sa isang.blogista.com. ayus.

Ito ang naging dulot ng librong kabibili ko lang. Yung 800-peso book na ang nilalaman ay lahat ng kailangang malaman mula sa web servers, server-side at client-side scripts, database usage in webpages at pati na rin dynamic html and xml.

I?ve learned at some extent how to use php. As of this writing, inaantay ko na lang magkaroon ng internet connection ?tong computer shop para ma-try yung mga pages na ginawa ko sa bahay kung gagana sa blogista webserver.

Tinambalan ko kasi ng mysql ang php, kaya sa gagawing kong website kuno, marami nang pwedeng magawa kung talagang magaling ako. Mula sa online polls, forums, messageboards hanggang sa sarili kong blogsite o kaya friendster.

Pwede akong mang-aya ng walang kamalay-malay na tao para maging miyembro ng site ko at pwede na silang magblog ng mga entries.

Ang kaso, may 15MB space capacity limit ang membership ko sa blogista, hehe. Ibig sa bihin, kung magtatayo ako ng epektibong blogsite, baka kaya lang nitong sumuporta ng hindi lalagpas sa sampong miyembro, baka nga hindi pa umabot sa pito.

Kaya kung hindi ako makakahanap ng mas malaking webspace, baka hindi na lang ako gumawa ng blogsite.

Kung gagawa naman ako ng isang online community, sino namang gago ang sasali sa akin? Konting kakilala? Siguradong hindi ito aabot ng ilang buwan at mapipilitan na akong isara kasi hindi naman produktibo.

Eto ang huli kong naging plano pagkatapos ng ilang minutong pagmumuni-muni kahapon. Isang online service provider. Parang bravenet or c-box or tag-board.com. Pero imbis na counters or tagboards ang iseserve ko, magiging medyo religious ako ng konti.

Kung meron kang website, would you even think of putting the daily Gospel on one of your pages?

Seryoso, I?ll provide webmasters, authors ang even bloggers a script placing the daily Gospel on their pages.

Yun ay kung papayagan ako ng the new american bible na ilagay sa isang online database ang mga Gospel accounts nina Matthew, Mark, Luke and John. At yun ang iniisip ko ngayon. Copyrighted ba ang Bibliya? Meron kasi akong nakitang program na nagdidisplay ng mga Bible verses sa screen ng computer, at nakasulat sa isa sa mga files ng program na yun na they have permission to use these verses para sa program na galing sa the new american Bible.

Siguro naman papayagan nila ako kasi di ba It?s like spreading the good news, parang ganun. Wala rin kasi akong nakikita pa na ganung klase ng service on the web.

Ito na siguro ang magiging kabayaran sa lahat ng hindi ko pinorward na religious mail sa yahoo. Pwede na ba yun.

If it would push through, medyo mahihirapan din ako kasi kailangan kong I-transfer yung Bible text sa database ko. That would mean typing the whole thing then placing it inside a script that would save it to the database.

I would give myself a month to do all of that.

At medyo pinag-iisipan ko pa kung paano ko malalagay yung Gospel sa webpages ng mga clients, pero may mga ideya na ako. Problema na lang ay kung gagawin ko talaga to.

Sana may tumulong kahit dun sa pag-type lang ng gospel, hehe.

Napatunayan ko na magulo talaga ang mundo.

Nag-aantay ako sa titser namin sa math, nakaupo sa may likuran ng klasrum. Siyempre walang ginagawa. Lingon dito, buklat ng notebook, hihikab ng konti at kung anu-ano pang normal gestures kapag nag-aantay. Nang biglang may pumasok na isang estudyante na hindi naman namin kaklse.

Naghanap siya ng mauupuan at huminto pa sa harap ng nakaupo sa may harapan ko dahil kakilala pala niya ito. Ngayon ko lang siya nakita, hindi ko natatandaan na nakasalubong ko na siya kahit minsan.

Napayuko ako at pagtingin ko ulit sa harap, nakita ko siya. Tama, nakita ko siya, si shuwarmz, kung yun nga yung pangalan niya talaga. Medyo natigilan ako ng konti habang iniisip kung bakit siya narito.

Yun pala, kasama niya yung naunang pumasok, isang kaibigan. Pero bakit sila nandun sa klase ko.

Naisip ko na galing sila sa earlier class ni maan at dahil sa kung anong sumupot na activity ay kinailangan nilang lumiban sa klase at naisip nila na sa later class na lang umattend. Sana ganun nga pero hindi.

Bago pa man pumasko ang guro sa loob ay lumabas na siya kaagad.

Una ay naisip ko pa na baka pupunta lang sa cr pero hindi, hindi na siya bumalik.
Gara talaga, hindi ko man lang siya natingnan ng medyo matagl-tagl dahil akala ko ay uupo sa don sa buong isang oras naklase. Gara talaga.

Pero the weird thing about it is, napatingin siya sa akin bago siya lumabas sa pinto.

At pagkatpos nun ay inisip ko kung sadya ba yun o hindi. Ok lang siguro kung nasa tabi ako ng pinto pero hindi eh, pang-apat ako na silya mula sa pinto, at mara makita ako mula sa kinatatayuan niya nung tumungin siya sa akin, kailangan pa niyang lumingon.

Pero bakita naman niya gagawin yun?

Tuloy nabuo ang aking pangalawang tanong. Namumukaan kaya niya ako? Naaalala ko kasi na naipakita ko sa kanya ang litrato ko sa friendster, yung annual picture ko na colored. Medyo nagkausap kami ng konti, pero mababaw lang, at ano naman ang aasahan mo sa ganun.

Baka mamya ay naalala pa niya ako pero malamang ay hindi na. Siguro. At lahat ng nabanggit ko kanina ay likha lamang ng magulo kong imahinasyon.

Pero sana, may bigla ulit sumulpot na kung anong activity at kailangan nilang lumiban sa klase at naisip na para magawan ng paraan ay umattend na lang sa later class.

Sana nga.

pumasok na sa utak ko ang web programming. bumili ako kahapon ng isang 800php na libro. sobrang kapal, may kasama pang cd. author nga pala sina deitel, si deitel tsaka nieto.

deitel and deitel din yung libro ko sa c at java.

nasakop na niya ata lahat ng gusto kong malaman sa paggawa sa web. from macromedia flash, cgi, php,mysql, perl, python pati xml, wml at kung anu-ano pang mark-up language meron.

may kasama pang apache web server kaya lang ewan ko kung na-install ko nang tama.

i’ll give myself till the end of this year to understand the whole book.

kaya ko ‘to.

“Pare akin na pera mo.”
“ha?”

Naglalakad ako ng marahan sa tabi ng quezon ave. cor. edsa flyover, habang nakatingin sa mga bus na dumarating. Pauwi na sana galing eskwela at medyo lango pa dahil sa matinding diskusyon sa math na aking huling klase. nang may biglang sumabay sa aking paglakad at kanyang hinablot ang aking kaliwang braso.

“huwag kang maingay, sabi ko. akin na ang wallet mo.”

Hawak niya si kamatayan sa kanyang mga kamay at dahan-dahang inilalapit sa aking tagiliran. kahit hindi pa ito sumasayad sa aking damit ay nararamdaman ko na ang bigat at init nito.

“pera ba ang kailangan mo?”
“sinabi nang akin na eh”

“Hindi kita pwedeng bigyan.”
“Gusto mo bang mapahamak.”

“Ayaw ko lang na may sumunod pa sa akin.”
“Hindi ka ba natatakot dito?”

At kasabay nito ay idiniin pa ang hawak niya, lalong itong inilapit sa aking tagiliran. naramdaman ko ang talim na unti-unting gumuguhit sa aking balat.

“langya ka papahirapan mo pa ko, akin nang pera mo.”
“hindi pwede.”

Alam kong ito na ang magiging katapusan na aming pag-uusap. sa pag-sabi ko ng oo o hindi. pinili ko ang hindi, at hindi na niya napigilan ang demonyong naka-kadena sa kanyang palad. Kumawala ito at sinuong ang aking tiyan. Wala na akong nakita kundi ang dugo mula sa sugat na nadama ko sa aking mga daliri.

kung oo ang pinili ko, uuwi ako na walang galos ( kung makakauwi nga ako nang walang pera ). Uuwi na iniisip na mangyayari ulit ito hindi sa akin kundi sa ibang tao. At kung pipiliin din niya ang oo, uulit ulit ito.

May mga tao na pinipilit tayong magdesisyon sa mga bagay na hindi naman natin hawak. inilalagay nila tayo sa sitwasyon na hindi tayo makakawala at pinipilit tayong magbigay ng sagot. para kunwari ay mapadali ang ating pagpili, binibigyan nila tayo ng magkasalungat na pagpipilian. Ang isa, mukhang maayos, walang sabit, yung isa, delikado. kaya ano pa aba ang pipiliin natin?

lahat ay kanilang plano. iniisip na rin nila ang iyong magiging sagot. at ang magiging sagot na iba pang ilalagay nila sa parehong sitwasyon.

sinasabi ko ito hindi lang sa konteksto ng panghoholdap. Pati na rin sa kasalukuyang nangyayari sa bansa.

pinapakitaan tayo ng mga tapes, laban sa administrasyon, at may bago pa, laban naman kaya erap. At sinasabi nila na tayo na lang ang magdesisyon.

“Sumama kayo sa rally! lumabas kayo sa lansangan!”

“huwag kayong makikinig sa kanila, isa lamang iyang parte ng deistablisasyon.”

Hindi lang sa lansangan makikita ang mga holdaper.

last week, araw ng martes. umuwi ako sakay ng traysikel.

nang makita ko na lang na may nakasabit na itim na tela sa may tarangkahan, sa may kanto ng sulukan. At nakasulat in bold letters ang ngalan ng tatang ko.

meron siyang emphysema, naging dulot ng paninigarilyo noong malusog pa. isang chronic disease, unti-unting pumapatay sa yo. masakit ang pakiramdam, hindi makahinga, na lalong tumitindi sa bawat pagpatak ng segundo.

gigising ka sa umaga, kung nakatulog ka man lang na ang gigisingan mo ay ang sakit, mahirap.

napansin ko lang, natatakot siyang mamatay. Iba sa mga napapanood ko sa telebisyon.

“sige na, iwanan niyo na ako, sagipin niyo ang mga sarili niyo.”

hindi ganun kundi ito;

“tulungan mo ko. hirap na hirap na ako. halika, sandali lang.”

Minsan mahirap mabuhay. pero bakit parang ayaw nating kumawala rito. Siguro dahil alam nating hindi na tayo makakabalik.