kundiman[dot]net

Kapag may binuksan kang program sa kompyuter tulad ng word o powerpoint, niloload nito ang nasabing programa mula sa hard disk papunta sa memory, o mas partikular, sa RAM.

Mas maraming program na nakabukas, mas maraming RAM na ginagamit. At may mga pagkakataon ring bigla-bigla na lang titigil ang program na nira-run mo dahil naubusan na ng available memory. Minsan pa nga, baka mag-shutdown pa ang kompyuter.

Bakit ko ito sinasabi? Para kasing naubusan na ako ng sarili kong “memory”.

Pag sa kompyuter kasi, pag sinarado mo na ang program, tatanggalin na niya yung mga nilagay niya sa memory, ‘freeing resources’ kumbaga. Pero sa tao, memory persists, hindi madaling nawawala ang mga alaala.

May nakapagsabi, hindi ko lang alam kung sino, na “We forget in order to learn new things.” parang ganun yung sinabi. Nabasa ko kung saan.

Tingin ko ay naubusan na ko ng ‘memory’. Nasasabi ko ito dahil sa math 54, asar na math 54.

“Ngayong sem, pinakamahirap yung physics.”
“Math kasi, makikinig ka lang tsaka magsasagot ng exercises ok na…”

Hindi ako nakapag-react nang sinabi ng kaklase ko ito. Hindi na lang ako nagsalita. Makikinig lang tsaka magsasagot ng exercises ok na? Nagagawa ko yung una pero langya, magsasagot lang ng exercises ok na? langya talaga.

Ni hindi ko nga maintindihan nang mabuti yung napapakinggan ko mula sa magaling naming prof. Magaling kasi 1,2,3 lang may sagot na, minsan nga di pa umaabot sa 3.

“The virtual machine could not be started because there was not enough memory available on the host.”

Hindi rin ako sigurado kung ano talaga ang problema.