Naramdaman ko nang kaunti na parang naging kaisa ako sa isang reality-based tv game show. At ang challenge ay ang kumain ng nilagang lamang-loob ng baboy na hinaluan ng kanin para magmukhang lugaw.

Nagsimula ang lahat ng ito sa pagsabi ko ng, “Miss, ’sang lugaw nga.”

Pero hindi naman sa naninira ako, hindi rin ito parte ng isang malawakang black propaganda laban sa isang kainan na itago na lang natin sa pangalang “lugaw 1″.

Una, hindi ordinaryo ang kulay ng lugaw nila, kulay dilaw. Naninilaw na parang may hepatitis. Naalala ko ang sakit na yellow fever habang sinusubo ang bawat kinutsara sa mangkok. Wala namang silang special promo na may halong zest ng lemon ang mga lugaw nila. Ewan ko kung coloring lang yun.

Iba ang amoy, hindi langhap-sarap na tagline ng chickenjoy, hindi kasi manok ang laman ng goto kundi lamang-loob ng baboy. Iba ang amoy.

Magara ang lasa. lasang lamang-loob.

Hindi man lang ako umabot sa sampung subo. Hindi ko naubos. Kung biyernes ngayon ay baka pinapanood na ang video presentation na ginagawa para sa mga umaalis sa contest.

talo ako, talo.

Hindi talaga ako naninira kahit parang ganun yung ginagawa ko ( Parang si gloria habang sinasabi niya na hindi siya nandaya ). baka hindi lang talaga ako sanay sa ganun, pero kumakain naman ako ng lamang-loob, atay, bituka, dugo, iba lang talaga siguro yung pagkakaluto sa kanila.

Marami namang kumakain dun eh. Mga tricycle drivers, tindera sa palengke, at mga dumadaang mamimili. At isipin mo na lugaw lang ang tinda nila, kalde-kalderong lugaw.

lugawan, lugaw lang