last week, araw ng martes. umuwi ako sakay ng traysikel.
nang makita ko na lang na may nakasabit na itim na tela sa may tarangkahan, sa may kanto ng sulukan. At nakasulat in bold letters ang ngalan ng tatang ko.
meron siyang emphysema, naging dulot ng paninigarilyo noong malusog pa. isang chronic disease, unti-unting pumapatay sa yo. masakit ang pakiramdam, hindi makahinga, na lalong tumitindi sa bawat pagpatak ng segundo.
gigising ka sa umaga, kung nakatulog ka man lang na ang gigisingan mo ay ang sakit, mahirap.
napansin ko lang, natatakot siyang mamatay. Iba sa mga napapanood ko sa telebisyon.
“sige na, iwanan niyo na ako, sagipin niyo ang mga sarili niyo.”
hindi ganun kundi ito;
“tulungan mo ko. hirap na hirap na ako. halika, sandali lang.”
Minsan mahirap mabuhay. pero bakit parang ayaw nating kumawala rito. Siguro dahil alam nating hindi na tayo makakabalik.
