“. .. .. .. .. ”
At nawala na naman ako sa sarili ko.
“Magkano po yung rambutan?”
Naririnig ko ang kanyang boses na parang ako ang kinakausap niya. Haay, sana nga ganun, pero napaisip na lang ako na sana nagtitinda na lang ako ng prutas.
“kalahati nga, tsaka pakipili na rin po.”
Sana kalahati na lang ng kalahati muna ang bilin niya tapos mamya naman yung isa pang kalahati para naman dumalas ang pagdaan niya dito. At pasensya na rin kung iniisip ko na sana ay madapa siya, para naman magkaroon ako ng dahilan at pagkakataon na malapitan at makausap siya.
“Tulungan na kita, oo nga pala ako nga pala si arvin, pwede ko bang malaman ang pangalan mo?”
Hehe, masyado yatang halata kung ganun ang pagkakasunod-sunod ng mga sasabihin ko. At kung bakit naman kasi sobrang sipag ng mayor ng bayang ito at pinasemento pa itong parte ng palengke, hindi tuloy matuloy-tuloy itong baduy na plano ko.
“pakihanap nga ng 28. Yung gan?tong design ha.”
Nakalimutan ko pala na may tinutulungan akong babae na humanap ng mabibili niyang shorts. At para naman magkabuena-mano na rin kami.
“Walang 28 eh, 27 tsaka 30 meron.”
“Wala? Masyado namang malaki kung 30.”
“Sukat mo sa leeg, tsaka pwede namang palitan kapag di talaga pwede.”
“Edi babalik pa ako sa sabado.”
“Kung gusto mo, may c.r. sa likod, tignan mo kung kasya.”
“San, dun? Sige, babalik ako ha.”
“sige ( talagang dapat bumalik ka, hehe )”
Nasan na siya? Sabay lingon sa dulo ng compound at pilit tinanaw ang kanyang mukha. Nakabalik na pala siya dun, hindi ko man lang napansin. Sayang, minsan-minsan lang pa naman kung makita ko siya ng malapitan. Kulit kasi ng kostumer ko, at speaking of her, pabalik na siya at nakangiti pa.
“Sinukat ko yung 30, maliit pala, hehe. Meron bang 32?”
Sinasabi ko na nga ba. Unang tingin ko pa lang kanina, alam ko nang hindi kasya sa kanya yung 28 na hinahanap niya. Iba talaga kapag nangangarap nang payat.
Minsan lang kung may magsoling lalaki sa amin ng short dahil mali ang sukat. Karamihan, mga babae. At lahat sa kanila, humihingi ng mas malaking kapalit. At isa lang ang dahilan na naiisip ko kung bakit nangyayari ang ganito.
Dahil gustong isipin ng mga babae na payat sila, at wala nang magagawa pa dun.
“… . ..”
At natigilan na naman ako sa pag-iisip.
Ano kaya ang sinasabi niya, ano kaya ang pinag-uusapan nila ng nanay niya. Sing tamis kaya ng ngiti niya ang kinakain niyang rambutan. Pero wala yatang makakahigit dun, ang makita siyang nakatawa.
“Pakibalot o, kukunin ko na.”
“Etong sukli, salamat.”
Naalala ko, habang nagtatalo yung ditse tsaka nanay ko tungkol sa isang bagay na nakalimutan ko na kung ano, pero seryoso, nagtatalo talaga sila.
“Pano ko naman malalaman kung ano yung gusto mo?”
At gaya sa lahat ng pagkakataon, sasabat ako sa usapan.
“Edi i-wiretap mo.” sabi ko.
Sana,
Sing dali lang ng pagbili sa inyong tindahan
Ang makausap ka ng harapan,
Ang malaman ko ang iyong pangalan,
Ang maaya ka sa isang kwentuhan.
Pero dito na lang muna ako
Pagdidiskitahan itong boy bawang.
Kung gaano ko siya gustong makilala, ganun din ang hirap na gawin ko iyon.
Sisikat ang araw, madadatingan ang mga tao, darating siya, dadaan sa aking harapan, tititigan hanggang hindi niya napapansin, lalampas na parang wala lang, dahil talagang wala lang, aabutin ng tanghali, mag-uuwian na ang lahat hanggang sa huling sandali, ikaw.
At mawawala na naman ako sa sarili, matitigilan.
Siguro nga, lagi kong naiwawala ang sarili ko, kapag nahahanap kita. Nawawalan ng puwang ang lahat ng bagay at sa isip ko?y ikaw lamang ang mananatili.
Ani nga ni janno gibbs,
“I love you sabado!”
