frustrated writer.. ako un! hanggang ngayon ay pangarap ko pa ring makapagsulat ng isang libro.. tungkol sa akin, tungkol sa kung anu-ano sa buhay ko.. kaso, isang kwento nga lang, di ko pa matapos-tapos.. parang nawawala lahat ng gusto kong sabihin everytime na nakaharap na ko sa computer at sisimulan na ang pagsusulat.. weird nga eh, kasi kapag naglalakad ako papauwi galing trabaho, ang dami kong naiisip na isulat, kaso kapag nasa bahay na ko, umaatake na ang aking katamaran! hay naku.. iniisip ko rin kung may tao bang magkakainterest sa mga kwento ko.. tingin ko wala, sino naman kasi ang may gustong malaman kung ano man ang nangyayari sa buhay ko? nahilig din akong magsulat ng tula.. ang dami ko na ring nagawang tula.. lalo na noong broken hearted ako.. hehehe.. as in! minu-minuto may tula ako! ngayon, medyo tinatamad na rin ako.. hay.. wala na rin kasi sigurong inspirasyon.. wala na.. hay ulit.. kahapon lamang, naglinis ako ng kwarto.. as in linis ito! ang dami kong mga itinapon.. mga sobre, sulat na walang kwenta, mga resibo (madaming resibo!) at mga kung anu-ano pa.. mahilig kasi akong magipon ng mga kalat.. well, di naman talaga sya kalat.. ung mga tipong remembrance lang tuwing nagpupunta ako sa isang lugar,, dati ang tingin ko ay “tresure” ung mga un, kaso kahapon, feeling ko basura na sya..
habang naglilinis ako, nakita ko ung dating certificate ko.. certificate na natanggap ko, nung sumali ako sa tagisan ng pagsusulat.. newswriting.. noong nakita ko ung certificate, ang dami kong naalala.. ang daming bumalik na alaala.. grade 6 ako nun.. kasama ang iba pang kaklase na ang gusto lamang ay manalo ng first place.. representative ako ng quirino elementary school.. i felt proud of myself dahil ako lalaban NEWSWRITING-ENGLISH DIVISION.. taray! hehehe.. mga ilang buwan din kaming sinanay ng aking tiyahin na aking teacher sa ENGLISH subject.. (note: di po dahil sa tita ko ung teacher ko nung grade 6 kaya ako pumasa!) naglagay pa nga ako ng dyes sentimos sa aking sapatos dahil swerte daw un sabi nila.. sa aking pagkakatanda, ang artik ay tungkol sa isang patayang naganap.. natapos ko ung artik ko, na walang iniisip na mananalo ako.. wala sa akin un, manalo, matalo, at least nakasali ako.. natapos ang contest na parang walang nangyari.. wala lang.. tapos, matapos ang ilang araw, sabi sa akin ng tita ko, sama daw ako sa awarding ceremony.. kasama ko rin nanay ko na teacher din sa quirino.. 5 lang kaming umattend ng awarding ceremony, di naman sinabi ng tita ko na nanalo ako.. sinasabi na ung mga nanalo, kategorya ko na.. 10th place.. 9th place.. from quirino elementary school, carme francia.. na-windang ako! parang nanalo na rin ako ng 1st place.. unang award ko un.. na sarili kong pagsisikap.. na ako talaga ung sumali.. ako lang.. umakyat ako ng stage, kasama ang nanay ko.. malamang siguro eh nakangiti na naman ako ng sobra! di ko na maalala kung ano nang nangyari matapos un.. mula noong nanalo ako, naisip kong mag-mass comm pagtungtong ko ng kolehiyo.. kaso hindi nangyari un.. IT ang kinuha ako.. nahilig din ako sa computer pero mahilig pa rin akong magsulat.. kahit ano.. kaya naman, naisip kong pagsamahin ang 2 kong hilig.. computer + writing.. blogger! =)
