ang taba na nga, kain pa ng kain.. hay..
sino ba namang Pilipino ang di matutuwa sa pagkapanalo ni PACMAN? eh feeling ko nga, kahit mga Pinoy na medyo tinalikuran na ang pagiging Pilipino eh bigla na lang naging Filipino citizen ulit.. bigla-bigla na lang nagyabang na Pilipino sya eh all this time, kung yurakan nya ang Pilipinas.. malaki talaga ang naitulong ni PACMAN sa ating bansa.. well, di man sa usapang pera dahil ganon pa rin ang exchange rate ng USD-Php, di rin naapektuhan ang presyo ng mga bilihin at langis pero naipakita ni PACMAN na pwede pa rin tayong magkaisa, come what may.. kahit na nagkakagulo na ang ating bansa, habang nakikipaglaban si PACMAN eh bati-bati muna.. aus, kahit ilang oras lang, nagkaisa ang mga pinoy..
kaso, sa aking palagay, medyo di rin masyadong maganda ang kinahinatnan ng pagkapanalo ni Manny.. parang.. sobra na.. ok, tama lang ung exposure ni Pacquaio kaso, parang kitang-kita na may ibang nanggagamit lang.. unang-una, ung TV station na nagcover nung laban.. i don’t need to mention the name of the TV station..
bakit naman ganon? sobrang kailangan bang ipamukha sa ibang station na mas magaling sila dahil KA_______ nila si PACMAN? kala ko ba, ang panalo ni PACMAN ay panalo ng lahat ng Pilipino? tsk..tsk..tsk.. nakakairita lang.. tapos, ung sa gobyerno.. pulitika talaga! ayoko na lang magcomment dahil baka pati ako eh mahuli at akusahan na against sa kasalukuyang gobyerno.. magulo na talaga ang pulitika ng Pilipinas.. 
may album si manny.. ok naman kasi ung kanta nya.. sakto pa nga sa laban nya.. sakto talaga at nanalo sya! napanood ko lang sa TV na may album launching sya.. astig! 
kaso sana, hanggang dun na lang si manny.. ok nang makilala syang magaling na boxer at may album.. wag na sana syang pumasok sa showbiz.. magugulo lang ang buhay nya ng mga intriga.. sikat na si manny sa kanyang sariling propesyon, kaya sana dun na lang sya.. nanonood ako ng TV, at may movie na rin sya! gudluck! hay.. magiging artista na nga siguro si Manny.. sana di sya matulad kay Onyok.. sayang lang ung pinagpaguran nya..
habang sikat ang isang tao, ang dami talagang gagamit, kahit di aminin.. syempre, lang aamin.. sana lang maging matagumpay si Manny “PACMAN” Pacquiao sa kung ano man ang gagawin nya.. gudluck PACMAN! 
I love the way you smile
When I look your eyes
I love the way you laugh
When i try to be funny
And how a tear rolls down your face
When I say no one could ever take your place.
CHORUS:
Baby when you sleep
I watch you breathing
Baby when you dream
I dream with you
Cause everywhere you are is where I wanna be
It’s true everything you do
Makes me know how much I love you.
The way you touch my lips
Right after every kiss
And softly whisper
That I’m your everything
The way you pray
Our love wont die
Every night just before you
Close your eyes.
And i believe some things are meant to be
Cause I believe in love and yours was meant for me.
i <3 u and im sorry…
thank you for everything..
for understanding..
..still be here..
hey kiddo you’ve been there for far too long to still be homesick, learn to let go of things and accept that you’ve moved on (to another country that is) its not goodbye to friends and that love one, nor are you trying to forget us here and vice versa…simply put, its just making the most of the great opportunity given to you. sure you might say ndi ka na makakakita pa ng mga magagandang friends tulad namin (harhar) totoo yun, pero…id like to see you move on..anjan ka na nga pero ang mode mo philippines mode pa din..ikaw talgang bata ka..
message ni mama v sa akin yan.. ngayon ko lang na-realize, oo nga philippines mode pa rin ako.. sa oras na lng eh, naga-adjust talaga ako sa oras ng pinas para lang makausap ang mga kaibigan ko.. tapos, every morning, instead of tuning in sa mga news dito sa tate, TV Patrol ang pinapanood namin.. actually, feeling ko nga nasa pinas pa rin kami kapag nasa loob lamang ng bahay.. paglabas namin, america na pala!
8 months na kami dito.. homesick pa rin! laging gusto eh ang umuwi.. un ang laging sinasabi ng mga magulang ko sa aming magkakapatid.. kaya lang naman daw kami nagiipon ay para makauwi.. kahit ung mga pinsan namin sa pinas di kami nami-miss dahil maya’t-maya ang tawag.. ni hindi nga raw nagbabago ang boses namin.. lagi ko ngang natatanong sa sarili ko.. tatagal kaya ako dito sa tate? di ko alam..
20 yrs akong namalagi sa pinas.. kaya siguro ganito.. mahirap makalimot o talikuran ang mga nangyari sa akin sa pinas.. di kailangang ikumpara ang buhay ko dito kesa sa pinas dahil kahit na naghihirap na ang pinas, uuwi at uuwi pa rin talaga ako… move on.. parang mag-syota eh.. ang hirap magmove-on kapag mahal na mahal mo ung tao.. sayang ung relasyon at pinagsamahan.. sayang lahat.. at kahit na magmahal ka at makakilala ng iba, di pa rin mawawala ang pagmamahal mo sa kanya…
siguro nga it takes time.. a lot of time para maka-move on ako.. hay.. ang hirap..
*thinking aloud mode* wait lang, kung friday morning ngayon dito, friday night sa pinas.. so paguwi ko, saturday morning na.. damn! lang pasok.. la akong makakausap sa YM! badtrip!
frustrated writer.. ako un! hanggang ngayon ay pangarap ko pa ring makapagsulat ng isang libro.. tungkol sa akin, tungkol sa kung anu-ano sa buhay ko.. kaso, isang kwento nga lang, di ko pa matapos-tapos.. parang nawawala lahat ng gusto kong sabihin everytime na nakaharap na ko sa computer at sisimulan na ang pagsusulat.. weird nga eh, kasi kapag naglalakad ako papauwi galing trabaho, ang dami kong naiisip na isulat, kaso kapag nasa bahay na ko, umaatake na ang aking katamaran! hay naku.. iniisip ko rin kung may tao bang magkakainterest sa mga kwento ko.. tingin ko wala, sino naman kasi ang may gustong malaman kung ano man ang nangyayari sa buhay ko? nahilig din akong magsulat ng tula.. ang dami ko na ring nagawang tula.. lalo na noong broken hearted ako.. hehehe.. as in! minu-minuto may tula ako! ngayon, medyo tinatamad na rin ako.. hay.. wala na rin kasi sigurong inspirasyon.. wala na.. hay ulit.. kahapon lamang, naglinis ako ng kwarto.. as in linis ito! ang dami kong mga itinapon.. mga sobre, sulat na walang kwenta, mga resibo (madaming resibo!) at mga kung anu-ano pa.. mahilig kasi akong magipon ng mga kalat.. well, di naman talaga sya kalat.. ung mga tipong remembrance lang tuwing nagpupunta ako sa isang lugar,, dati ang tingin ko ay “tresure” ung mga un, kaso kahapon, feeling ko basura na sya..
habang naglilinis ako, nakita ko ung dating certificate ko.. certificate na natanggap ko, nung sumali ako sa tagisan ng pagsusulat.. newswriting.. noong nakita ko ung certificate, ang dami kong naalala.. ang daming bumalik na alaala.. grade 6 ako nun.. kasama ang iba pang kaklase na ang gusto lamang ay manalo ng first place.. representative ako ng quirino elementary school.. i felt proud of myself dahil ako lalaban NEWSWRITING-ENGLISH DIVISION.. taray! hehehe.. mga ilang buwan din kaming sinanay ng aking tiyahin na aking teacher sa ENGLISH subject.. (note: di po dahil sa tita ko ung teacher ko nung grade 6 kaya ako pumasa!) naglagay pa nga ako ng dyes sentimos sa aking sapatos dahil swerte daw un sabi nila.. sa aking pagkakatanda, ang artik ay tungkol sa isang patayang naganap.. natapos ko ung artik ko, na walang iniisip na mananalo ako.. wala sa akin un, manalo, matalo, at least nakasali ako.. natapos ang contest na parang walang nangyari.. wala lang.. tapos, matapos ang ilang araw, sabi sa akin ng tita ko, sama daw ako sa awarding ceremony.. kasama ko rin nanay ko na teacher din sa quirino.. 5 lang kaming umattend ng awarding ceremony, di naman sinabi ng tita ko na nanalo ako.. sinasabi na ung mga nanalo, kategorya ko na.. 10th place.. 9th place.. from quirino elementary school, carme francia.. na-windang ako! parang nanalo na rin ako ng 1st place.. unang award ko un.. na sarili kong pagsisikap.. na ako talaga ung sumali.. ako lang.. umakyat ako ng stage, kasama ang nanay ko.. malamang siguro eh nakangiti na naman ako ng sobra! di ko na maalala kung ano nang nangyari matapos un.. mula noong nanalo ako, naisip kong mag-mass comm pagtungtong ko ng kolehiyo.. kaso hindi nangyari un.. IT ang kinuha ako.. nahilig din ako sa computer pero mahilig pa rin akong magsulat.. kahit ano.. kaya naman, naisip kong pagsamahin ang 2 kong hilig.. computer + writing.. blogger! =)
