kundiman[dot]net

nangingilid na mga mata
nalulungkot na damdamin
pumupukaw sa isipang
ikaw ang nilalaman lagi

pilit pinipigilan ang pagpatak
ng mumunting luhang
aagos sa makinis mong pisngi
isinasalba ang papawalang
ngiti ng iyong mga labi

huwag mo sanang alalahanin
na balang araw ay mangyaring
ika’y aking lilisanin

sana malaman mong ayokong
mawala ka sa aking piling

alam mo ba kung bakit
mahigpit kitang yakapin?
yun ay dahil sa
hindi rin ako nakasisigurong
ikaw ay mananatiling akin

siguro parang pagsabi ko na rin sa ‘king sariing
nandyan ka lang sa ‘king tabi
hindi ka lalayo, hindi maglalaho
hindi magiging ‘sang lumipas na panaginip

kaya sana’y huwag mong hayaang
mapawi ang tamis ng iyong ngiti
at ang tuwa sa iyong mga mata
pasasayahin kita, minamahal kong sinta

kasama ko ang may-ari ng blog na ito kahapon, ta’s ngayong iniisip ko na, naaalala kong valentine’s day nga pala kahapon. masaya ‘ata s’ya nun, parang. o baka namalik-mata lang ako. gusto ko yatang nakikita na may kakaibang ngiti sa mga mata n’ya tuwing kasama ko s’ya.

ewan ko pa rin kung bakit masaya s’ya tuwing kasama n’ya ‘ko. idinadaan n’ya sa pahawak-hawak ng kamay (at minsan hindi lang kamay, malikot ang kamay ng isang ‘yun) ang pagpapakita ng kagustuhan n’yang manatili ako sa tabi n’ya. masaya rin naman ako. meron akong tagabuhat ng bag, tagalibre, tagahatid, tagacheck ng code ng mga program na ipinapasa sa klase. minsan, pag namimiss ko ang teddy bear ko sa kwarto, pwede na rin s’yang substitute. balbon na malaki ang tiyan. masarap yakapin, malambot, at hindi umaangal kahit pawisan ako. (galing kasi akong pe tuwing martes at biyernes.)

ginawan na rin n’ya ‘ko ng tula. kakaunti lang kumpara sa napakaraming naisulat n’ya (tungkol sa sari-saring mga babae), at di ko rin naman naintindihan. ‘yung isa pa nga roon, sabi n’ya, synonymous ang title sa pangalan ko. naniwala naman ako. tutal naaalala ko ang eksenang inilarawan sa tulang ‘yun, ‘yung hapong sumakay ako ng jeep papuntang pe kasi umuulan. sabi n’ya, sasama dapat s’ya sa akin, ihahatid n’ya ‘ko sa pe ko. kaso hindi natuloy kasi umulan, kaya umuwi na lang s’ya.

sabi n’ya, isinusulat n’ya sa mga tula n’ya ang lahat ng frustrations n’ya. kadalasan tungkol sa babae. (o baka hindi ko pa lang nababasa ang lahat ng mga tula n’ya.) lahat ng mga bagay na gusto n’yang mangyari, pero hindi naman nagkakatotoo. marami na siguro s’yang naipong tula tungkol sa mga babaeng hindi na n’ya makikilala maliban sa minsanang pagsulyap sa magaganda nilang mukha, sa pag-asam ng kanilang pagtingin.

pansin ko lang, hindi na s’ya nagsulat ng tula mula noong araw-araw na kaming magkasama. hindi na rin siguro n’ya gagawan ng tula ang kahapon, nung magkasama kami hanggang abutin s’ya ng paglubog ng araw. at bukas, kung kailan maaari ko na s’yang tawaging akin.

[ pasensya na kung naging madrama. pinagpost kasi n'ya ako rito, hehe. ]

title pa lang natatawa na talaga ako.. theme song ba ito? natatawa na kinikilig.. sinend ko sa kanya ang lyrics ng kantang ito.. siguro dahil sakto.. sakto ung lyrics.. na-recieve kong reply?

… wow, ang ganda ng lyrics pare, hehehe… pro mas maganda kung kinanta mo na lang over the phone para masaya…

oo nga, sana kinanta ko na lang.. next time pare ko.. :)

sa ngayon, masaya na talaga ako.. di na ko maghahanap pa ng iba.. maraming nagsasabi na di tatagal ang long distance relationship.. na imposible un.. oo nga siguro pero para sa akin, hangga’t di kayo bumibitaw sa isa’t-isa, tatagal kayo..

balentimes kahapon, nagtext sya.. :)

oi pare happy valentines day.. d nko nktawag khapon. ingat2 lage. iluv u!

lumipad ng ganon na lang ang 15php nya.. haba ng hair ko! hahaha…

iloveyou pare.. im so inlove with you.. :) see you soon..

..still be here..

litrato..

ang dami ko nyan.. mga litrato ko, pamilya, kaibigan.. mga lugar.. magsawa ka! may sarili na rin akong bulletin board na talagang pinagtyagaan kong ipaglalalagay ang aking mga larawan.. masasabi kong sentimental akong tao.. kahit ano itinatago ko.. kahit wrapper ng candy! kaya naman talagang iniingatan ko ang mga larawan..

sa tuwing nakikita ko ang mga litrato ng aking mga kaibigan, natutuwa ako na naluluha.. natutuwa dahil naalala ko ung mga gimik namin, mga gala.. mga ilang studio pictures din un! hahaha.. ngunit, sa kabila ng aking kagalakan, may nararamdaman din akong lungkot.. lalo ko silang nami-miss dahil sa mga litratong iyon.. dahil alam kong hanggang larawan na lang muna.. di ko sila makakasama, makakausap ng personal, mayayakap.. wala lang, tititigan ko lang ang mga larawang ito hanggang sa magsawa ang aking mga mata at ako’y antukin.. madami ring pagsisisi… sana nagawa ko to, sana nagawa ko un.. kung alam ko lang na aalis pala ako.. sana mas marami pang larawan ang nadala ko.. sana bumili na ako ng sarili kong camera para nakunan ko lahat ng kilos nila.. sana..

malungkot oo, pero mas higit ang kagalakang dala ng mga larawan ko.. na kahit malayo sa akin ang aking mga kaibigan, alam kong nandyan lang sila para sa akin.. na pagbalik ko ng pinas, may babalikan pa ko.. dahil sa mga larawang ito, buhay pa rin ang pagkakaibigan.. buhay na buhay.. makita ko lamang ang mga ngiti namin sa labi, bumabalik sa akin ang masasayang alaala na aming pinagsamahan..