katatapos lang nating magusap. syempre, dahil 8am pa lang sa pinas, binulabog na naman kita. kahit walang kakwenta-kwenta ang mga pinaguusapan natin, ok lang. basta makausap kita. basta marinig ko lang boses mo. ang babaw pero yan ang totoo. mula nung magkahiwalay tayo, tanging telepono na lamang ang tanging nagbubuklod sa atin. mas maging close pa nga ata tayo ngayon diba? ang dami mo na rin kasing kwento di tulad noon.kanina habang kausap kita, pansin ko tawa ka ng tawa. syempre, tuwang-tuwa ka na naman dahil nakausap mo ko. ako rin naman, masaya ako. parang nawawala na ung pagod ko sa buong araw. parang kumpleto na. sa bawat minutong kausap kita, wala akong pakialam sa ibang tao, sa paligid ko. ikaw lang at ang boses mo ang tanging mahalaga. sa isang oras na kausap kita, tumitigil ang mundo. kung pwede lang na lagi kitang kausap, pero di naman.
marami din tayong mga pag-uusap na medyo nagaway tayo. medyo di tayo nagkaintindihan, pero di natin hinahayaang lumipas ang araw na di ito naaayos. salamat. salamat dahil hanggang ngayon ay nandyan ka pa rin para sa akin. natatagalan mo ang mga kadramahan ko sa buhay. mahal mo nga ako. mahal na mahal. ramdam ko naman kahit na malayo ka sa akin. at ganon din ako sayo, mahal na mahal kita.
at sa nalalapit nating pagkikita, di na talaga maitago ang kasiyahan ko. kahit na “in denial” ka pa rin hanggang ngayon, alam ko namang masaya ka rin, ayaw mo lang na umasa masyado tapos di naman ako makakauwi. naiintindihan kita. mahirap talagang umasa. mahirap din mangako pero ito lang, gagawin ko! mamahalin kita.. ng buong puso.. at alam mo yan. tiwala lang diba?
tapos na tayong magusap, pero may ngiti pa rin sa aking labi. masaya na naman ako. alam ng mga tao dito kung sino ung kausap ko ng 1 oras. kilala ka na nila. isang buwan na lang makikita na kita. at sa pagkikita nating muli, di ko na kailangan ng telepono para ipadama ang pagmamahal ko sayo.
