kundiman[dot]net

nakita ko si maala nung linggo, sa may lolomboy. Ang galing,siguro mga dalawang taon na kaming nagtitinda doon pero ngayon ko lang siya nakita. pero parang wala lang.

parang hindi niya ako kilala, o baka nakalimutan na niya ako. Dahil kahit man lang konting lingon ay wala akong natanggap=) ewan ko kung bakit ganun. parang hindi niya ako kakilala o baka nakalimutan na niya ako, hehe.

hindi naman aasahan na ako ang unang babati dahil hindi naman ako ganuon. hindi naman ako ganun pero bakit kahit tingin man lang ay wala.

wala naman ata kaming atraso sa isa’t-isa. hmm, o baka tinuturing niya na atraso ang mga nagawa ko dati. dati, sabi ko nga, dati. at wala akong maisip kaagad na dahilan para hindi kami magpansinan.

isa’t kalahating taon ko siyang hiindi nakita. mahigit pa don ang panahong hindi ko siya nakausap ng harapan. pero masyado na bang matagal yon para makalimutan na niya ako?

o baka dahil hindi pa niya ako nakakalimutan kaya hindi kami nagpansinan? hmmm. wala lang, naikwento ko lang na nakita ko si maala nung linggo, sa may lolomboy.

habang nagtitinda ako sa may tiangge at kumakanta pa ng narda ng kamikazee.

pero parang wala lang, parang hindi kami magkakilala. medyo tinignan pa nga ako ng tatay ko kasi baka namukhaan niya si maala, kakilala kasi niya yun, kasi naisama na sa kwento dati, hehe=) pero buti na lang, buti na lang talaga at sinarado niya ang kanyang bibig nung linggo. buti na lang talaga, dahil baka mamya ay tawagin niya bigla kunwari at alokin na bumili sa amin.

dumaan pa siya sa aking harapan pero parang wala lang. mahaba na ang kanyang buhok na naka-ponytail, naka-stripes na blue at off-white ata na pantalon, kasama ang kanyang mame (ganun ata ang tawag niya sa mommy niya) at mukhang galing sa simbahan. linggo kasi. pero parang wala lang.

ewan ko rin kung bakit. o baka sinasabi ko lang na hindi ko rin alam, o baka hindi ko alam talaga, ewan. magulo nga talaga ata ako, hehe=) pero medyo hindi nakakatuwa.