kundiman[dot]net

naramdaman mo na ba na parang wala kang silbi sa mundong ito? ung tipong, kahit mawala ka naman eh patuloy pa rin ang takbo ng buhay ng ibang tao.. na di ka naman kawalan kaya ok lang na mawala ka.. ung tipong ganon.. naramdaman mo na ba?nandito ako ngayon sa trabaho, naka-online sa YM, nagbabaka-sakaling may mga kaibigan akong pwedeng makausap.. meron naman akong nakausap.. pero parang wala lang.. di na katulad ng dati.. nalungkot tuloy ako.. pano pala kung paguwi ko eh parang wala lang.. na nagbago na lahat.. baka umasa lang ako na magiging masaya pero di naman pala..

malungkot ako.. gusto ko lang ng kausap.. saka bakit ganon sila? di ako mayaman para magexpect sila ng kung anu-ano galing sa akin.. nagpumilit lang akong umuwi.. pasalubong.. pasalubong.. obligado ba ko? di naman diba? bakit ako nagiisip ng ganito? siguro dahil gusto ko rin silang bigyan pero imposible naman dahil ang dami nila.. gudluck naman! elementary friends, highschool friends, college friends, bestfriends.. ang dami.. kung lahat sila bibigyan ko, sana di na lang umuwi..

bakit nga ba ako uuwi? para makasama sila.. ung maibalik man lang ung dating samahan.. sobrang miss ko na sila!!! pero parang nagbago na.. sila ung nagsasabi na ako raw ang magbabago eh feeling ko sila tong nagbago.. hay.. sa halip na maging maganda ang paguwi, ganito naman.. just one of those days talaga…….

*sensya po sa post.. kailangan lang ng outlet.. sensya….*