hmmmmm…. kakaaliw lang isipin na nakauwi talaga ako ng pinas.. nakabalik sa buhay ko dati.. la namang nagbago.. actually, la naman talaga.. siguro, dumami lang ang mga mall, dumami ang tao, lumiit ang mga kalsada, tumaas ang pamasahe pero ganon pa rin.. di ko inisip ang problema ng bansa… parang di ako umalis ng matagal na panahon…
airport pa lang, ramdam mo na nasa pinas ka na.. dati rati, sa TV ko lang napapanood ung mga balikbayan, ngayon, isa na ko sa mga un.. iba talaga ang feeling.. sobrang saya! tapos, may mga kumakanta pa.. ung tamang harana! hehehe.. di mawala sa aking labi ang ngiti.. nasa pinas na naman ako.. makakagala na naman, makikita ang mga kaibigan.. kahit 1 taon pa lang akong nawawala, feeling ko, ang tagal na nun.. sobrang hindi!
naging maayos naman ang pag-stay ko sa pinas.. tamang araw-araw ang gala.. sinulit.. laging umaga umaalis tapos gabi na uuwi.. napapagalitan, pero aus lang… minsan lang naman ako makakauwi.. saka sobrang na-miss ko rin ung mga tao, lugar.. na-miss ko ang pinas!!!! isang araw lang ata ako tumambay lang sa bahay.. sakit-sakitan portion pa kasi nun.. sabi nga ng kapatid ko, wag ko daw damdamin ung sakit, minsan lang daw uuwi ng pinas.. tama nga naman sya.. sobrang limitado ng oras at araw.. parang ayoko nang matapos bawat araw.. pero syempre, di naman pwedeng ganon..
bawat simula ay may wakas.. bawat saya ay may lungkot.. walang pagsisisi.. sobrang saya ko sa aking muling paguwi… finally im home ang drama!
walang iyakan.. bakit?
dahil uuwi rin naman ako next year… :)
