kundiman[dot]net

“oh my”

ang expression ko sa isip kapag may nakikita ako bigla na isang babaing natitipuhan ko. at ilang beses ko rin yang nabanggit ngayong araw na ito.

frustration talaga kita, simula nang araw na nagkagusto ako sa iyo. ang maganda mong mukha, ang masaya mong ngiti, ang kanais-nais mong katawan at mga mata mong hindi ko maiwasang titigan. haay, frustration talaga kita simula nang magkagusto ako sa iyo.

“isang tingin lang”

ang paulit-ulit kong binabanggit sa tuwing tinitignan kita dahil baka sa kung anong pilit pinaniniwalaan kong natatagong pwersa ay marinig mo ito at malay mo tumingin ka nga bigla at makita’t mapansin mo ako na mukhang tangang nakasulyap sa iyo sa lahat ng pagkakataon.

“…”

sa wala. nauuwi lang sa wala ang lahat ng pinaggagagawa ko sa damdaming nararamdaman ko para sa iyo. gusto kitang makilala, gusto kitang makilala, gusto kitang makilala, at hindi ako titigil sa pag-aasam na makilala ka hanggang sa makita ka na lang na malaki na ang tiyan at duon ay masisigurado kong wala na akong pag-asa.

pero hindi ko naman alam kung anong hinihintay kong mangyari. alangan namang humiling ako ng isang milagrong lalapit ka na lang bigla sa akin at sabihing gusto mo kong makilala, dahil alam kong imposible yun (pero ok lang din kung ganun nga).

hindi ko naman maaasahan ang sarili kong lumapit sa iyo at kausapin ka na walang ibang matinong dahilan kaysa sa makipagkaibigan kunwari. kaya wala ring pag-asa dun.

kaya siguro ay wala talaga akong hinihintay dahil naniwala na ako na hindi talaga pwedeng hayaan ng panahon at pagkakataon na maging malapit tayo sa isa’t-isa.

pero sana man lang ay malaman ko ang pangalan mo. siguro ay makukuntento na ako dun at wala nang iba pa kundi ang maghapunang pagtitig sa iyo, sa maganda mong mukha, sa masaya mong ngiti, ang kanais-nais mong katawan at ang mga mata mong ninanais kong mapansin ako kahit konti.

“kanina pa nakatingin kin yun, mukhang timang”

ok na ko dun, kasi nga, frustration talaga kita.