kundiman[dot]net

walang hanggan ang iyong ngiting
sa aking pagdaan ay bumabati
umaraw ma’t umulan ay walang kupas
ang malarosas mong mga pisngi

wala mang tunog kang nililikha’y
ang hangin ang siyang humuhuni,
binigbigkas nito ang kantang
hindi mo kailanman masabi-sabi

araw-araw akong mananabik na makita
ang iyong mukhang sadyang pinalaki
nang makita ng lahat ang angkin
mong gandang nakabibighani

sumakit man ang leeg ko’y sasalubungin
ko pa rin ang mata mong nakatitig.
tatapatan ko kung saan ang ngiti
mo’y aking masasalo’t maaangkin.

( hindi ko na kayang ituloy itong tula )

dahil lang ba sa sobrang pag-iisip ko sa iyo’y
mukha mo na ang nakikita ko sa lahat ng
matuunan nitong aking mga mata?