umaasa ako sa pag-ibig na hindi pwedeng mangyari. gising akong nananaginip sa mundong nililikha ng aking imahinasyon. masaya akong binubulag ng pangarap kong nananahan sa huwad na mundong hindi mo sinasadyang mabuo, dahil ang liwanag mo ang siyang nagpapadaloy sa nananalaytay kong dugo. binubuhay ako ng naiwan mong alaala, mga mumunting bakas na naipon sa ating naglaho nang nakalipas. napako ako sa kahapong pilitin ko man ay hindi ko malimutan. nakulong ang puso kong hindi makausad sa kasalukuyan, pagkat ito’y bigo sa kwentong hindi na muling nasundan, kaya’t nakuntento sa mga pilas na pahinang walang sawang binabalik-balikan. Hindi mo man batid na ang pagmamahal mo ang siyang aking matagal nang ninanais na makamtan. Isang imposibleng damdaming higit pa sa laan mong pagkakaibigan na alam kong hindi kailanman mo ako kayang pagbigyan. lingid man o hindi sa kaalaman mong ang paghahangad na ito’y wala pa ring patutunguhan. Hindi ko masisilayan ang mga ngiti mong idudulot ng inaasam kong pagsasama natin habambuhay. Madarama pa ba ang init ng paglalambing mo sa kinabukasang hindi ko inaasahang darating? kakapit akong mariin sa panandaliang ilusyon na ito habang unti-unting kumakawala sa aking kamalayang tangan.