kundiman[dot]net

tanong lang..

pwede bang matulog na lang…

habambuhay?

…….

kung pwede lang na matulog na lang maghapon, ginawa ko na.. kesa naman gising nga ako pero di naman makausap, di malapitan.. kung matutulog lang ako, di na ako makakaramdam ng sakit.. payapa ang aking pag-iisip, walang problema.. walang gulo.. ang saya siguro ng ganon.. palaging masaya at walang iniisip na inis o galit.. sa aking pagtulog, tinatakbuhan ko ang realidad.. pwede akong mapadpad sa malayong lugar, pwede kahit saan.. basta malayo sa mundong aking ginagalawan.. tanging sa aking pagtulog ko lamang masasabing masaya talaga ako..

sa bawat oras na ako’y nalulumbay, ipinipikit ko na lamang ang aking mga mata.. walang anumang problema ang pwedeng lumapit sa akin.. protektado ako.. balnko ang isip.. hinahayaang mawala ang sakit at pangamba sa puso at katawan.. lang kausap.. lang maingay.. tahimik.. payapa.. kalmado..

minsan, ayoko nang gumising, dahil alam kong masasaktan lang ako.. ayokong dumating ang oras na maging manhid na ako.. kung patuloy lang akong masasaktan at iiyak, mas mabuti pa nga ata talagang matulog na lang…

… gigising na lang ako kapag ok na ang lahat….

teacher ang nanay ko.. almost 30 years na rin syang nagtuturo bago sya tuluyang nagretire dahil sa pagpunta namin dito sa States.. nakapagturo sya ng Grades 2, 3, 4 and 6.. English at Math ang specialty nya pero di ko alam kung bakit hate ko ang Math.. nakapagturo rin sya ng HEKASI at MSEP.. swerte ko at ng mga kapatid ko dahil may nanay na kami, may teacher pa.. napadali ang pagpapaturo ng assignments dahil alam na ni inay ang mga sagot.. may katulong kami sa paggawa ng projects at taga-review sa amin kapag may test.. jackpot talaga kapag ang nanay mo ay teacher na rin..

maaga akong nakapag-aral.. 4 years old pa lang ako, ’saling-pusa’ na ako sa kindergarten.. teacher kasi ang nanay ko sa eskwelahang pinasukan ko.. wala kasing kaming katulong noon kaya parati akong kasama sa iskul.. sa murang edad daw eh nagkaroon na ako ng interest sa pag-aaral.. nagtataka nga lang ako kung bakit medyo tinamd akong mag-aral mula noong tumuntong ako ng highschool.. hehehe.. 4 years old pa lang ako, isinama na ako ngaking ina sa kanyang mundo sa labas ng aming bahay.. ibang-iba ang dating ng nanay ko.. sa eskwelahan, naka-high heels sya, pencil cut na palda, at posturang-postura sa harap ng mga batang nakikinig sa kanya.. ibang-iba sa nanay ko sa bahay, na naka-bestida lamang at minsan ay nakayapak.. noon ko nalaman na ang tikas pala ni nanay.. biruin mo, nakikinig ang mga batang un sa kanya upang matuto.. proud na talaga ako mula noon.. teacher ang nanay ko..

maraming perks and privilages kapag teacher ang nanay mo.. una, instang stardom.. makikilala ka agad sa buong iskul.. normal na ung tanong na ‘Anak ka ni Ma’am Francia?’ sa araw-araw kong pamumuhay.. celebrity ako sa buong section dahil anak ako ng teacher.. kulang na lang eh manghingi sila ng autograph sa akin at magpapicture.. syempre, nandun din ung respeto.. wala atang nang-away sa akin dahil anak ako ng teacher.. hmmm.. meron din naman ata.. pero kahit na may nangaaway sa akin, di ko dinadawit ang pangalan ng nanay ko.. malamang dahil ako rin ang masasabon pagdating sa bahay.. isa pa sa advantage ng pagkakaroon ng teacher na nanay ay mga libreng pagkain, regalo and all the good stuff.. kapag anak ka ng teacher, kung may gathering sila outside the school kunwari field trip o kaya kainan, kasama parati ang family.. kasami kami parating magkakapatid.. kung may libre namang pagkain sa iskul ang nanay ko, ibinibigay nya sa akin.. ang saya! kapag pasko, closing party o kahit na anong okasyon na may handaan sa loob ng classroom, maraming regalo kay mama.. marami ring pagkain.. kaya tuwang-tuwa kami sa bahay kapag tapos na ang christmas party.. tatawag na si mama sa bahay para sabihin na pumunta na ako sa iskul at kukunin na ang mga regalo at pagkain.. Merry Christmas talaga! dumami rin ang mga kaibigan ko dahil pati mga estudyante ni mama eh naging ka-close ko..

pero syempre, may disadvantage din ang pagiging anak ng teacher.. yan ay kapag nagtsismisan na ang mga nanay ng ibang estudyante.. na may favoritism, mataas ang grade dahil sa teacher ang nanay at kung anu-ano pang gawa-gawang tsismis na dinaig pa ang The Buzz.. pero nalagpasan naming magkakapaitd un.. dahil pinatunayan namin na kaya namin at deserving kaming magkaroon ng mataas na grade di lamang dahil sa anak kami ng teacher.. naka-graduate naman kaming lahat at nalagpasan ang mga ‘tsismis’ na iyon… lalong naging proud ang nanay ko..

teacher ang nanay ko.. actually, pati ng tatay ko.. nasa dugo na talaga namin ang pagtuturo.. ung bunso kong kapatid gustong maging art teacher.. pero ako, ni minsan di ko naisip na maging teacher, di naman sa ayaw ko.. pero kasi iniisip ko pa lang, pano kung katulad ko ang mga magiging estudyante ko.. patay tayo dyan! di na lang.. hehehe..

Sept. 4, 2004..

naglalakad ako sa Ortigas, papuntang Maersk.. pormal-pormalan ng onti dahil may medical exam kasi ako.. excited na may halong lungkot.. excited dahil bagong trabaho, sa wakas makakapagtrabaho na ko sa Ortigas! malapit na sa Megamall, malapit sa galaan.. kasama ko pa ang mga kabarkada ko sa opis.. aus! ang saya.. dream come true kumbaga..
pero malungkot din ako.. kasi di na kita makikita.. di na kita makakasabay sa pagpasok o paguwi dahil di na kita ka-trabaho.. malayo rin ang Libis sa Ortigas ha.. di tulad dati eh, ilang workstation lang ang pagitan natin, kaya madali kitang makukulit.. malungkot dahil di ko makakasama ang taong importante para sa akin.. at ikaw un..

isa lamang ordinaryong araw.. lang espesyal na plano.. pero, di ko inaasahan na may mangyayari pala na makaka-apekto ng malaki sa ating dalawa.. nagkita tayo.. di inaasahan.. parang kagabi lang eh iniisip kita.. kung pano tayo magkikita, tapos, nandito ka ngayon sa harap ko at kinakausap ako.. parang nahalata mo nga na hanggang tenga ang ngiti ko, pero pinilit ko itong itago.. tinanong kita kung san ka galing, sabi mo nagpasa ka rin ng application sa Maersk at nagbakasakali na makapagexam na rin.. actually, di ko nga masyadong maintindihan ang sinasabi mo dahil iniisip ko pa rin kung destiny ba ang tawag dito? bakit ngayon? alas-otso pa lang ng umaga.. bakit?……. saglit lang din tayo nagusap kasi kailangan ko na ring pumunta sa HR, may lakad ka rin sabi mo.. kaya’t tayo’y nagpaalam na sa isa’t-isa pero ayokong umalis ka.. gusto kong makasama ka ngayon.. isip karmi.. isip…

kung i-text kaya kita? ayoko baka isipin mong may gusto ako sayo.. pero nanalo pa rin ang puso laban sa utak kaya’t tinext pa rin kita.. sabi ko ililibre kita.. message sent.. la na akong ibang magagawa kundi ang maghintay.. muntik ko na atang maitapon ang celphone ko, sumagot ka sabi mo sige, kita tayo after ng medical ko.. nang mga sandaling iyon, gusto ko nang hilahin ang oras.. pwede bang ipa-resked ang medical? waaaa.. ang bagal ng oras…

nagkita tayo.. di pa nga natin alam kung san tayo pupunta.. sa makati tayo dinala ng ating mga paa.. sa glorietta.. kumain, nagkwentuhan, gumala, nagkulitan.. ok ka pala talagang kasama.. nangyari na ang kinakatakot ko.. mas napapamahal ka na sa akin.. tinanong mo ko, kung gusto kong manood ng sine.. sabi ko naman, wag na, uuwi na ko.. pero parang nananadya ang panahon, biglang umulan ng malakas.. kaya pumayag na rin ako.. kahit na napanood mo na ung palabas, un pa rin ang pinanood natin.. sayang di nga lang natin natapos ung palabas dahil tinext na ko ng tatay ko, uwi na raw ako.. gabi na…

hinatid mo ko dito sa bahay.. natapos ang buong araw na kasama kita.. sobrang saya ko.. parang planado ang lahat.. la akong pagsisisi sa ginawa ko.. masaya ako.. at sana ikaw rin…
nung gabing un, saka ko lang naisip, ako ang dapat manlibre sau, pero ikaw ang nanlibre sa akin…

Sept. 4, 2006…

haba ng flashback.. 2 years ago na, pero parang kahapon lang nangyari.. 2 years ago na ang nakakalipas pero sariwa pa rin sa aking ala-ala ang mga kwentuhan at kulitan natin.. gusto na kitang makasama ulit.. para naman next time, ako naman ang manlibre sayo…