oo……
pangako!
madami ang nagsasabi sa akin, ‘madami pa ang pwedeng mangyari.. 2008? 2 years pa un.. sigurado ka na ba?’ ilang beses na rin akong nagisip.. tama nga sila, 2 years pa.. bata pa raw ako.. may makikilala pa raw akong iba… siguro nga posible un, pero alam ko sa sarili ko na sya na talaga.. maaga pa para sabihing sya na ang gusto kong makasama habang-buhay pero un na talaga ang sabi ng puso at isip ko…
nakakabulag daw ang pag-ibig.. dahil pwede kang gumawa ng desisyong pabigla-bigla.. ano nga naman ang alam ko.. marami pa akong kakaining bigas ika nga.. nagsisimula pa lang akong mamuhay bilang isang ‘adult’.. la pa akong masyadong alam tungkol sa pag-ibig.. at pano naman ako nakakasiguradong pagdating ng 2008 eh ganon pa rin ang nararamdaman ko, naming dalawa.. pano nga ba?
tiwala? pwedeng mawala un, long distance relationship eh.. di maiiwasan ang magsekreto sa isa’t-isa.. pagmamahal? kahit na mahal nyo ang isa’t-isa, pwede ring magsawa diba? mapagod.. patience? pano nga kung nagsawa na kayo sa sitwasyon? pwedeng may mag-giveup eh.. ano nga ba talaga ang makakatulong para tumagal ang isang relasyong walang kasiguraduhan? ang hindi mo alam kung ano ang pwedeng maging ending?
stay in love.. hindi pwedeng mawala ang pagmamahal.. dahil ano pa ba ang dahilan para maghold on sa isang relasyon kung wala namang pagmamahal diba? acceptance.. pagtanggap sa reality na pwedeng hindi maging kayo bandang huli.. mas macha-challenge pa kayo pareho na pagtibayin ang relastionship.. mas mamahalin nyo pa ang isa’t-isa.. prayers.. importante din ang prayers.. kinakausap ko parati si Papa God na sya na ang bahala sa aming 2.. na kung ano man ang plano nya eh un ang mangyayari.. im just thankful na nakilala ko sya sa buhay ko..
2008.. 2 years pa nga pero im positive na magtatagal pa kami.. kahit na madami pang problema na ma-encounter, basta 2 kaming magso-solve nito, alam kong kakayanin namin..
2008.. pangako!
