isa’t kalahating kanin nga
Halos hindi ako makapili dahil karamihan sa mga nakadisplay sa salamin na estante nitong karinderiang suki nang karamihan sa mga nagtitinda at bumibili dito sa palengke ay gusto ko. Gusto ko ang anghang at kaibang lasa ng gata sa bicol express, ang tamis ng chicken hamonado, ang asim ng sinigang na bangus pero walang tatalo sa walang kapantay nilang kare-kare. Ito ang kanilang ispeysyalti kumbaga. kapag byernes at pinagtitinda ako ay ito kaagad ang unang pumapasok sa aking isipan dahil ang kare-kare nila, kahit walang bagoong ay masarap pa rin.
May kare-kare pa ba?
Sa sobrang patok ng ulam na ito ay lagi silang kinakapos, kahit na ang balita ko’y lagi nilang dinaragdagan ang luto. Nakatingin pa rin ako sa iba pang ulam na hindi ko inorder, parang nilalasap ang sarap nila kahit hindi ko makakain. At bigla na lang ay napabaling ang aking tingin sa babae sa likod ng salamin na estante. At naalala ko ang pangalawang bagay na pumapasok sa isip ko kapag alam kong magtitinda ako sa lugar na ito. At ang bagay na yun ay siya, makikita ko siya.
Meron, yun lang ba?
May nakatakas na konting ngiti sa aking mga labi kahit na pinilit kong itago ang sayang bigla kong naramdaman nang bumungad sa akin ang kanyang mukha. Ngunit sana ay hindi niya napansin ang aking mga mata, dahil alam kong hindi kayang magsinungaling ng mga mata ng tao sa pagpapakita ng kanyang nararamdaman. Natutuwa ako sa tuwing nakikita ko siya.
E pangalan mo? baka pwedeng malaman
Hinde, hindi lumabas sa bibig ko ang mga salitang yan kahit na matagal ko nang ninanais maitanong sa kanya ito. Ano kaya ang pangalan niya? Kinuha ko na lang ang iniabot niyang mangkok at naupo sa isang bakanteng mesa. Hindi ko siya magawang titigan dahil masyadong halata at paniguradong walang siyang ideya kung sino ako, kaya baka matakot lang siya sa akin. Baka mamya e isumbong pa niya ako sa kanyang tatay.
Tawagin mo nga yun ate mo
Narinig kong iniutos ng tatay niya sa isang batang paslit na siguro ay kanyang nakababatang kapatid. Natahimik ako, itinigil ang pagsubo ng pagkain, hindi man lang ako huminga kahit konti habang hinihintay ang sasabihin nung bata dahil baka banggitin niya ang pangalan niya. Pero sa laking dismaya ko, ( na dapat ay naisip ko na dahil ito rin ang ginagamit ko ), ang narinig kong sinabi niya ay,
Ate.. tawag ka
Kung bakit kasi masyadong magalang ang mga pilipino kaya may espesyal at sari-sariling tawag pa sa mga kamiyembro ng pamilya. Sana pangalan na lang niya ang sinasabi, sana yung tatay na lang ang tumawag sa kanya dahil malamang ay pangalan niya ang gamitin. Kaya binagalan ko ang aking pagkain nang sadya dahil baka nga naman makatiyempo ako.
At sa wakas ay lumabas ang tatay niya sa kusina, papunta sa kanya. At habang papalapit ay napansin kong akmang siyang may sasabihin, at pinakinggan kong mabuti dahil baka eto na ang pinakahihintay kong sandali, malalaman ko na ang kanyang pangalan. At nagsalita nga ang kanyang tatay..
Anak.. puntahan mo nga yung nanay mo dun…
Haay..
