kundiman[dot]net

Sumama ulit ako sa tiangge kanina. Ang totoo, kapag walang pasok sa eskwelahan, lalo na ‘pag bakasyon tuwing summer, sembreak at pasko, malamang ay may pasok naman ako sa pagtitinda sa tiangge, sa palengke. ayus di ba? Pero teka, sinusulat ko ito ngayon dahil nakita ko si dunkin lady kanina, ang dunkin lady ko. Kung gusto mo malaman kung sino siya, basahin mo ang dalawang tula ko para sa iisang dunkin lady: 1 2.

Pero kanina ay hindi siya ang dunkin lady na nakilala ko. Wala siya sa maroon na unisex na uniporme, hindi naka-visor headgear at hindi rin naka-hairnet. Hindi naka-light make-up at konting lipstick. Hindi siya yung nakaupo sa likod ng salamin na estante na puno ng donuts, na nagpapaypay ng kardbord na hiningi pa sa amin habang nag-aantay ng mga bibili ng matamis na donuts na kadalasan ay mga batang maliliit na nangungulit sa kanilang mga magulang.

Hindi siya ang dunkin lady na nakilala ko dahil kanina ay hindi siya nagtitinda ng dunkin donuts.

Namamalengke lang ata, siguro para sa mga inaanak o baka nga mga anak niya. Hindi naman siya namansin o kahit konting ngiti man lang. Ni hindi nga halatang minsang nahanay rin siya sa hilera ng mga nagtitinda dito sa may palengke. Hindi rin ata siya napansin nung mga pampangenyong nagmamantel na kadalasang kabiruan niya dati.