kundiman[dot]net

Nais ko nang mamatay. If there by any chance I could die, I’ll take it. Wala na akong pakialam kung padalos-dalos man itong desisyon, pero ngayon, ang tanging nasa isip ko lang ay gusto ko nang mamatay.

Hindi ko alam kung anong sunod kong gagawin, hahayaan ko bang maging kaibigan ka? o pipiliting kalimutan ka na lang? Hindi ko kayang kalimutan ka, araw-araw, makikita kita at maaalala ko ang pagmamahal ko sa iyo. Baka makaya kong alisin ka sa isip ko kahit mahirap ngunit alam kong hindi kita maiaalis sa aking puso.

kung lalapit ba ako’y iyong makikita?
madarama mo ba ang pusong lumuluha
maririnig ang boses nitong isinisigaw
ang ngalan mo, na mahal ka nito?

Huwag mong naising ikaw ay aking limutin, dahil ngayong wala ka na, ang alaala mo na lang ang tanging bagay na naiwan para aking mahalin. Huwag mo sanang hilingin na pag-ibig ko’y sa iba na lamang ibaling, ‘pagkat puso ko’y ikaw ang napiling ibigin, kabuuan nito’y inilaan ko na sa iyo at ito’y dadalhin mo saan ka man patungo. Kaya’t paano pa ako iibig sa iba kung puso ko’y nasa iyo, at kung mangyaring ikaw muling magbabalik ay bubuuin mong muli ang aking sarili dahil ngayo’y hindi kumpleto ang buhay ko, ngayong ikaw ay malayo at wala sa piling ko.

Kapiling nga kita ngunit hindi ka naman akin.

Kanina ko unang naramdaman kung paano gustuhin ang magpakamatay. Habang naglalakad kasama siya, habang sinasabi niya sa akin na ayaw na niya, na wala nang pag-asa ang pagmamahal ko sa kaniya, I wanted to die right then and there. Ninais kong humarang sa harap ng paparating na tumatakbong sasakyan, masagasaan at noon di’y mamatay kaagad-agad.

Isang malaking pagkakamali ang nagawa ko. Mahal ko siya ngunit hindi ko siya pinahalagahan. Nagkulang ako nang sobra-sobra. Binalewala ko ang lahat ng paghihirap niya na ako rin ang nagdulot. Ngayon kung kelan sinara na niya ang puso niya para sa akin, inalis ang puwang na noo’y inilaan niya para sa akin, kung kelan hindi ko na mabubuhay pang muli ang pag-ibig niyang ako rin ang pumatay, tsaka ko lang natanto na parang pinatay ko na rin ang sarili ko dahil sa ginawa ko.

Tumugma na ang lahat ng aking mga tula sa kaniya at sa aming sitwasyon ngayon. Mag-uumpisa na naman akong lumikha ng mundong siya ang bumuo, isang birong hindi ko kayang aminin. Pagmamasdan ko siya mula sa kalayuan, araw at gabing hindi maiiwasan at gugustuhing mapanaginipan, hihiling ng isa pang pagkakataon, mananatili sa walang kamatayang kahapon, magmamahal, mangangarap, mababaliw at muling na namang pagkakaitan ng tadhana’t panahon.

Hindi ko hinangad na maging parte ka na aking mga tula, dahil ang mga tulang ito’y dulot ng kabiguan at kalungkutan. Minamahal kita at mamahalin pa rin kahit na sabihin mong ika’y akin nang ibaon sa limot.

Araw-araw, maliban tuwing linggo, ay dalawang beses akong sumasakay ng bus, paluwas ng maynila sa umaga at pauwi naman ng probinsya sa hapon. Paminsan-minsan, nalalagay ako sa isang sitwasyon na hindi ako sigurado kung ano ba talaga ang nararapat kong gawin, isang dilemma kumbaga.

Sa bus ay may dalawang hilera ng mga upuan. Kung papasok ka galing sa pintuan sa unahan, yung nasa kaliwa ay pangdalawahan at yung nasa kanan ay pangtatlong tao. Pero alam naman ng lahat na hindi naman talaga pangtatluhan yun kundi ay pangdalawa’t kalahati lang na tao (kung meron mang ganun).

Nakaupo ako dun sa may pangtatluhan, meron akong katabi na isang lalake, ako sa may bandang pasilyo at siya sa may bandang bintana, merong paparating na babae na kasasakay pa lamang at aakmang tatabi sa amin. Eto ang bagay na hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin;

Pauupuin ko ba yung babae sa gitna naming dalawa? Makakaupo siya nang maayos at makakasandal pa dahil hindi ko naman siya gigitgitin. Susubukan kong hindi man lang dumikit ang beywang ko sa strap ng shoulder bag niya kahit sinturon ko na lang ang nakaupo, pero napapagitnaan siya ng dalawang lalake at alam kong may mga babae na hindi komportable sa ganung posisyon dahil hindi naman niya kami kakilala; o kaya ay,

Dun ako sa gitna at siya sa may dulo. Hindi siya napapagitnaan ng dalawang lalake, wala nga siyang katabi sa may kanan niya pero malaki ang tsansang hindi siya makakaupo nang deretso kahit na hindi ako nakasandal, este, sumasandal pala ako pero hindi ang aking likod kundi ang noo kong dinidikit ko sa sandalan ng upuan sa harapan, kahit na iniuusod ko ang pwet ko para bigyan ng espasyo ang balakang niya (na malamang na mas malapad kaysa sa aming mga lalake, pero wala naman akong gustong palabasin dahil sa sinabi kong ‘to) at kahit na gitgitin ko yung katabi pa naming isa sa may bandang bintana na minsan ay halatang mag-aalburoto na.

Naintindihan mo ba ang sitwasyon ko? Hindi ko talaga alam ang gagawin. Tatanungin ko pa ba yung babae?

Kapag matanda, dun ko pinapaupo sa gitna dahil pag dun sa pinakakanan ay baka mahulog pa siya kapag nagbiglang preno yung bus. Sa gitna rin kapag mukhang may asawa na o nasa bandang 30’s dahil wala naman ata silang pakialam sa sinabi ko sa nakaraang dalawang talata. Sa mga teenagers at mga nasa 20’s ako medyo nahihirapan umestima. Dahil hindi ko naman talaga alam ang gusto nila.

Kapag dun ako sa may gitna at siya sa dulo, baka isipin niya na ang damot ko naman sa upuan. Kung siya naman ang nasa gitna, naaalala ko minsan isang beses, napansin ko na parang ang mukha nung babae ay takot at mukhang pagsasamantalahan siya. Edi ang hirap naman nun.

Ano sa tingin mo? Kung ikaw yung babae, san mo ba gustong umupo?

tuwing nakikita ka’y nahihirapan
natataranta, naguguluhan,
pagkat itong aking nararamdaman
hindi ko maipakita sa iyo nang tuluyan.

naririnig ko ang boses mong
hindi ko naman makakayang tugunan
tinig mo’y kaylapit ng pinagmumulan
ngunit parang binging ‘di ko napakikinggan.

nararamdaman ko ang aking kawalan
tuwing ako’y iyong kasama
na para bang wala ako sa iyong tabi’t
sa paglakad mo’y ika’y nag-iisa.

ang bawat gawi’t ikilos ko’y
parang hindi mo ako nakikita.
mga yapak mo’y tuluy-tuloy na tila
hindi naririnig ang aking pagsasalita.

pagkakamali ko ba’y maitatama
ng pagmamahal na hanggang ngayo’y
para sa yo’y patuloy na nadarama?

nararamdaman mo ba na kailangan kita?