Kanina ko unang naramdaman kung paano gustuhin ang magpakamatay. Habang naglalakad kasama siya, habang sinasabi niya sa akin na ayaw na niya, na wala nang pag-asa ang pagmamahal ko sa kaniya, I wanted to die right then and there. Ninais kong humarang sa harap ng paparating na tumatakbong sasakyan, masagasaan at noon di’y mamatay kaagad-agad.
Isang malaking pagkakamali ang nagawa ko. Mahal ko siya ngunit hindi ko siya pinahalagahan. Nagkulang ako nang sobra-sobra. Binalewala ko ang lahat ng paghihirap niya na ako rin ang nagdulot. Ngayon kung kelan sinara na niya ang puso niya para sa akin, inalis ang puwang na noo’y inilaan niya para sa akin, kung kelan hindi ko na mabubuhay pang muli ang pag-ibig niyang ako rin ang pumatay, tsaka ko lang natanto na parang pinatay ko na rin ang sarili ko dahil sa ginawa ko.
Tumugma na ang lahat ng aking mga tula sa kaniya at sa aming sitwasyon ngayon. Mag-uumpisa na naman akong lumikha ng mundong siya ang bumuo, isang birong hindi ko kayang aminin. Pagmamasdan ko siya mula sa kalayuan, araw at gabing hindi maiiwasan at gugustuhing mapanaginipan, hihiling ng isa pang pagkakataon, mananatili sa walang kamatayang kahapon, magmamahal, mangangarap, mababaliw at muling na namang pagkakaitan ng tadhana’t panahon.
Hindi ko hinangad na maging parte ka na aking mga tula, dahil ang mga tulang ito’y dulot ng kabiguan at kalungkutan. Minamahal kita at mamahalin pa rin kahit na sabihin mong ika’y akin nang ibaon sa limot.
