ipaalala mo sa akin ang nakaraan
at ngayo’y iyo itong palitan
nang akin itong makalimutan
at ikaw ang matanim sa isipan.

banggitin mong muli ang mga salita
na minsa’y sa kanya nagmula.
hayaan mo akong muling makapagsimula
buksan mo ngayon ang isang bagong kabanata.

punan mo ang puwang na kanyang nilikha
dito sa pusong patuloy na lumuluha
simula ng oras ng kanyang pagkawala.

sa iyong mga mata, siya ang aking nakikita.
sa mga titig mo’y siya ang naaalala.
ngunit ang himig na sa kanya nag-umpisa,
ipagpatuloy mo’t gawin mong sariling kanta.

ipasa mo ang sa iyo’y naipasa na
sabihin sa akin ang sinabi ng iba
isend mo ulit matapos mong mabasa
iforward sa akin ang sa iyo’y pinadala

ang bawat salitang ninais mong aking makita,
ay para lang ba sa aking mga mata?
hindi ko napigilan na sa puso’y madala
ang damdaming nakahabi sa mga letra

mensahe ba’y sa iyo nanggaling talaga?
kasalanan bang sa pisong mensahe umasa?
mali ba na sa mga ito’y maniwala?
sinend mo ba ito para lang muling maipasa?

ako ba o ang text message ang mahalaga?

marahil ay sa konting panahon lang nagkulang
sa iilang sandaling hindi napaglaanan
kung oras lang sana’y hindi napagkaitan
isang masaya sanang kwento ang siyang nasimulan

natapos kaagad nang wala pang napupuntahan
kahit nakalatag na itong patutunguhan
kung nagtagal lang sana ang bawat saglit, kinalaunan
lumalim pa sana itong nararamdaman

hiling ngayo’y tadhana’y pagbigyan
muling magkrus itong nilalakaran
isa pa sanang pagkakataon na samahan
baka mas mahabang oras lang ang kinailangan