Ang blog na ring ito ang nagpahamak sa akin at sa aming relasyon. Nagsimula nang binasa niya ang mga entries ko, ang mga tula, ang mga kwento, at nakaramdam siya ng selos sa mga babaing tinutukoy sa mga ito. She cried, pinaluha ko siya sa pamamagitan ng mga naisulat ko na. Nagkamali ako, isang malaking pagkakamali.

Matagal na kaming wala, at hindi ko pa rin kaya ang ganun.

Ninais kong magsulat. Nagustuhan kong tumula. Gusto ko ang nalilikha ng aking imahinasyon sa bawat kwentong ginagawa ko. Kung tinatanong mo ang mga pinaghugutan nito, tama, meron nga. Dunkin lady, barbeque girl and many more nameless persons, nakita ko na silang lahat, isa, dalawa o maraming beses, pero doon na nagtatapos yun. Nagiging parte sila ng halo-halong ideya sa aking utak na pinagpipilian ko para maging tema sa aking mga kwento’t tula. The persons are real but not the events, not the situation, not the conversations, na likha lang ng aking imahinasyon.

Paano kaya kung ang isinulat ko na lang ay mga entries na ang tema ay ‘galit’? Na kunwari ay galit ako sa lahat ng nakikita ko? Na sa bawat kwento’y inilalahad ko ang lahat ng pangit sa isang tao, ang kanilang kahinaan, mga kabuktutan? Magiging maganda pa kaya ang aking mga tula? May napili akong mas maganda.

Pagkagusto, pagmamahal, mas nadalian akong ikwento ang maganda. Ang tanong sa bawat kwento ay kung ‘paano kung may gusto ako kay [person]‘. Paano kung magiging love story ito? Ano kaya ang pwedeng mangyari? Medyo, babad ako (at paniguradong karamihan sa atin) sa mga love stories, sa tv, sa libro, sa mga kanta. Sino ba ang hindi alam ang maaring maramdaman ng isang tao sakaling magkagusto siya sa iba?

Karamihan sa mga entries ko ay hindi totoo at kung totoo man, ay nakalipas na, kahit na present tense ang gamit. Mas madaling gamitin ang present tense kaysa past. Verbs would be shorter, entry size smaller. Minsan lang ako magsulat tungkol sa present (that would mean the current week or month), kaya nga i really do not consider this as a blog like what anybody would think what a blog is. Hindi ko naman talaga isinusulat ang mga nangyayari sa akin, kundi isinusulat ko ang mga nalilikha ng aking isip. Pero siyempre, there are exceptions, laging meron.

Nagalit rin siya kung bakit hindi man niya nakita ang kanyang sarili sa aking ‘blog’. Ang totoo, hindi ko rin masyado ma-explain. Nagawan ko siya ng mga apat na tula at ang mga emails namin ay parang entry ko na rin dahil sa puno ng kwento, pero hindi ko sila pinost sa web. Hinanap ko dati ung tatlo sa mga tula na yon pero hindi ko makita, naalala ko na lang na hanggang handwritten nga lang pala sila at hindi ko nagawan ng kopya ang sarili ko (exception).

Sabi ko nga, hindi ko ninais na ihanay siya sa mga malulungkot kong mga tula, sa mga kathang-isip kong kwento. With her, it was different, she wasn’t for this made-up blog. She was real, but now she’s gone.

This blog is a different world, different from my real life. This is not my subconscious, most are written consciously, with would-be readers in mind, including myself. May nakapagsabi sa akin na realistic daw yung mga posts, yun ay dahil i strive to make it realistic. Pagkatapos gawin ang kwento, binabasa ko nang paulit-ulit habang itinatanong, ‘kapani-paniwala ba ‘to?’ I find it amusing, for me.

The revelation is, oo, merong mga pinaghugutan ang mga entries ko kahit papano. Marami akong nagugustuhang babae, but these feelings are short-lived. Temporary lang, nawawala sa oras na hindi ko na sila nakikita. Pero admiration lang naman ito. I find it hard not to notice a girl, her eyes, her smile. Maiiwasan ba yun? Gusto ko talaga nung feeling, liking someone is an addiction to me. Ito talaga ang weakness ko pagdating sa babae.

Naaasar ako sa sarili ko, lalo na kapag naaalala ko siya. Dahil kasalanan ko kung bakit siya lumayo sa akin. Sinaktan ko siya, pinaluha. Sana makalimutan ko na siya, kahit na sinusubukan ko pa ring magkabalikan kami.

Oo, wala akong kwentang lalake.

Malinaw pa rin sa aking isipan, ang mga kamay nilang magkahawak. Ang ngiti niyang nawala sa oras nang nakita niya ako sa kanilang harapan. Niloko niya ako, at hindi na mahalaga ang mga dahilan. Nakuha pa niyang lumuha, magpaliwag, ngunit nawala na ang puwang sa aking isipan para intindihin ang mga sinasabi niyang wala nang katuturan. Tumakbo ako, papalayo, ngunit imposibleng takasan ang sarili kong pusong nasugatan. Pinilit kong lumayo ngunit ang namuong sakit ay nananatili sa aking kaloob-looban.

Lumuluha ako sa loob ng aking helmet at ang pag-iyak ko’y tinatabunan ng ingay ng aking motor. Sing bilis ng takbo ko sa kalsada ang mga alaalang lumilipad sa aking isipan, mga larawan ng nasira kong mga pangarap. Pabilis ng pabilis, ang tibok ng puso kong nasaktan. Kadiliman lamang ang nakikita ng aking mga mata, kawalan ang aking patutunguhan.

At bigla-bigla na lamang lumiwanag kasabay ng malakas na ingay na nakabibingi. Ang sakit ng puso ko’y nadama kong kumalat sa aking buong katawan, papunta sa mga kamay, paa ang aking ulunan. Sakit na sobra-sobra na ‘di lumaon ay unti-unting hindi ko na maramdaman. Ang ingay ay biglaang naging nakabibinging katahimikan. Nakatulog na ata ako. Sana nga’y panaginip lang ang lahat ng nangyari ngayon.

“Mama, mama?”
“Tulong! Ambulansya!”

Paulit-ulit ang eksenang nag-uumpisa sa isang panaginip na kapiling siya na natatapos sa bangungot ng kanyang pagkawala. Hindi ko maihiwalay ang totoo sa likha lamang ng aking isipan. Nahihilo ako.

Hindi ko lubusang maimulat ang aking mga mata. Nakakasilaw ang liwanag. Nararamdaman kong muli ang sakit ng kirot sa aking ulo at ang pagkamanhid ng aking mga paa’t hita. Nagising ako sa tusok ng karayom sa aking braso at agos ng likido sa aking ugat. May mahinang boses akong naririnig ngunit hindi ko masyadong maintindihan.

“.. muna… tu og ka… lan…”

At muli na naman akong natungo sa bangungot na hindi ko ninais balikan. Ayoko na. Ayoko nang makita ang kanyang mukha at ayoko na ring maalala. Tama na, gusto ko nang magising.

“… hawiin mo na yung kurtina”
“Ihahanda na po ba yung almusal niya?”

“Antayin mo munang magising. Wala pa bang dumarating?”
“Wala, pero ang alam ko tinawagan na…”

“Bababa na ko, antayin mong magising..”
“Opo”

Hindi naman daw siya lasing, negative din ata sa drugs, inantok lang kaya to? Kung kelan naman kokonti na ang sasakyan sa kalsada tsaka naman sila nagkakabanggaan.

Iba talaga kapag sa ospital nagtatrabaho, sari-saring sitwasyon, iba’t-ibang klaseng tao. Pang-apat na buwan ko na dito at nasasanay na yata ako. Iba talaga kapag government hospital, mas grabe ang mga pasyente kaysa kung nasa private. Buti na lang at hindi ‘to napuruhan, swerte.

Nakakadalawang oras pa lang nung nag-umpisa ang shift ko, nakakapagod na araw na naman ‘to panigurado. Ang tagal naman niyang magising, kung tusuk-tusukin ko kaya ng injection, hehe, ewan ko na lang kung di siya maalimpungatan. Ano kayang una niyang itatanong pagkagising niya, kung “Nasa’n ako, sino ka? Sino ako?” hehe=)

Mas naidilat ko ang mga mata ko ngayon kaysa kanina. Nasa ospital na pala ko. Ang nurse, nakaupo siya sa may bangko sa gilid ng kwarto. Bakit kaya parang nakangiti siya?

“Good morning po, dito po kayo dinala nung nakakita sa aksidente”

Ang sakit ng kanang kamay at parang ang bigat-bigat ng mga paa ko. Masakit pa rin ang ulo ko, ewan kung pisikal o dahil sa kaiisip ko sa kaniya, ayoko na.

“Ok lang po ba kayo? Ako nga pala si… Kayo po, ano pong pangalan niyo?”

Siya pala ang magiging nurse ko, ba’t parang nakita ko na siya dati, o baka may kahawig lang. Bakit kaya niya tinatanong ang pangalan ko. Nagugutom na ko.

“Arvin”
“Arvin?”

“Arvin”
“Arvin ano?”

“Castro”
“Castro? Arvin Castro?”

“Bakit, may kapangalan ba ko?”
“…”

“Bakit?”
“Di mo na ko naaalala?”

“Mr. Castro, late ka na naman…”

Tinanghali nga ako ng gising nung araw na iyon kaya’t medyo nalate ako para sa aking unang klase. Tinungo ko agad ang benches sa may gilid para iwan ang aking gamit. Inilabas at isinuot ang aking tap shoes at humabol sa warm-up exercises na naumpisahan na ng iba kong mga kaklase. Nandito ako ngayon sa dance area sa loob ng UP Gym at tap dancing ang PE class ko.

“May presentation nga pala tayo sa September, pipili kami ni Ma’am Kimpo kung sino ang mga sasali.”

Ankle rotations, breathing exercises at mga basic tap dance steps ang warm-up namin bago sumabak sa mga advanced dance movements at ang mismong full-music dance routines. Masarap magsayaw sa umaga habang medyo malamig pa, na kung iisipin ay karamihan ng mga estudyante ay tulog pa ng alas-siyete. Eto kami at walang sawa sa irish walk, buffalo jumps at sheney turns.

Nakatatlong buwan na rin kami na ganito, linggo-linggo, martes at biyenes, isang oras ng walang tigil na pagsasayaw. Kilala na nga ako ni Miss Villalobos, ang student assistant ni Ma’am Kimpo. Magaling rin siyang mag-tap dance, swebe at magandang panoorin. Siya na kasi ang nagtuturo sa amin, siya ata ang papalit kapag nagretire na si ma’am.

“Kasama nga pala dun si Mr. Castro”
“Ha?”

Hindi ako ang kausap niya pero narinig ko ang pangalan ko. Tsaka lang siya tumingin sa akin pagkatapos niya itong sabihin. Sa ngiti niya, paniguradong nirekomenda niya para pagsayawin ako sa presentation. Konti lang naman kasi ang lalake sa class na ito, pito ata laban sa 20+ na babae, at mas matino naman akong sumayaw, hehe=) kahit hirap tumalon sa bigat kong ‘to. Tsaka inaasahan ko na rin na masasali ako, hehe, bonus points din yun.

Minsan, ay parang hinihintay niya akong magkamali ng steps. Kahit nasa gilid siya ay alam kong paa ko ang tinitignan niya. At siyempre, hindi ko naman siya binibigo dahil lalo akong nagkakamali kapag alam kong may pumapansin. Tatawa siya bigla, “haha”, at tsaka pa lang titingin sa iba. Parang hindi siya aalis hangga’t hindi ako nagkakamali.

Second year highschool ako nung nagsimula ang aking dancing career kuno. Isinali ako ng adviser ko sa “sayaw sa bangko” na ipepresent sa second quarterly assembly ata. At kaya lang naman ako naisali ay dahil ang isang miyembro nung orig na grupo ay may gagawing iba kaya ako ang naging replacement.

Masaya ang sayaw sa bangko dahil suspense, may thrill na kasama ang bawat step. Baka nga naman mahulog kami sa bangkong sinasayawan namin, kahit isa’t kalahating ruler lang ang taas nito ay nakakakaba pa rin=) Masaya, patalun-talun pa kami at palipat-lipat ng pwesto ng kapartner ko na medyo mahirap buhatin. Pinakamasaya ko na sigurong nasayaw ang sayaw sa bangko.

Sa sobrang galing namin ay inanyayahan kaming sumayaw sa cultural night ng piyesta ng bayan ng bocaue, bulacan. Syempre masaya dahil nagsasayaw kami hindi sa loob ng eskwelahan kundi isang gabi sa may plaza na punong-puno ng mga tao. Ewan ko nga lang kung bakit walang pakain.

Marahil ay nasubukan mo nang magtinikling o carinosa pero paniguradong kaunti lang ang nakasubok na ng sayaw sa bangko (na unique sa katagalugan). Masaya=)

“Kapag nilagyan ng stage, dun kayong apat[kasama ako] sa taas, kapag naman wala, dun kayo sa may harap.”

Mukhang isasama pa rin ako sa spotlight kahit na halos hindi ako naka-attend ng praktis. Tama ang hula mo, na-late ulit ako at hindi ko pa natutunan ang bagong step na idinagdag nila sa routine kaya kabado ako. Mukhang magkakalat ako sa show.

Ang daming tao, standing room ang kalahati ng gym. Madilim ang paligid pero maliwanag ang harap kung saan magsasayaw ang mga magpepresent. Wala nang atrasan, kinakabahan kaming lahat, at ang tanging iniisip ko na lang ay ang bonus points na makukuha ko (na sa tingin ko ay hindi naman kailangan dahil mataas ako sa practicals).

Dumating na nga ang turn namin. Pumasok kami sa harap at bumuo kunwari ng formation na nung una’y alam kong sa harap kami pero napunta sa gitna. Pero hindi naman mahalaga yun dahil nung nagsimula na kaming magsayaw ay unti-unti akong napunta sa bandang likod. Ang daming tao, hindi ko matiyak kung may nakakakilala sa akin, sana wala dahil nangyari ang ikinakatakot ko.

Hindi ako nakasunod dun sa bagong step, hehe. Pitong segundo akong natigilan, nanatiling nakatayo lang habang sila’y patuloy na nagsasayaw. Nakakahiya hehe=) Nakabalik lang ulit ako nung pamilyar na yung steps. At dinaan ko na lang sa todo-ngiti. Lahat naman ata kami ay nagkamali.

Nagtatawanan kaming nag-exit papapuntang backstage. Kanya-kanyang kwento ng pagkakamali. Masaya naman e, lagi namaing sambit. Masaya talaga at ang pagkakamali namin ay nagpadagdag lang sa saya.

Last semester ko kinuha ang tap dancing class, kaya gustuhin ko man ay kaunting dancing terms lang ang nabanggit ko na hindi pa ako sigurado kung tama ang spelling. Walang kasing lecture part, sayaw kagad ang diskarte na maganda. Natuto kaming magtap dancing. Nakakuha ako ng 1.5 na mataas na kumpara sa iba ko pang PE classes dati.

Nakakamiss magsayaw. Parang gusto ko ulit kumuha ng isa pang dancing class next sem. Malay mo baka masali ulit ako sa presentation dahil ang alam ko’y every September yun.