Kapag nagko-code ako ng programs, lalo na kung mahirap na machine exercise o problem, ay naiisantabi ko ang maraming bagay. Hindi na ako nakakakain, nakakalimutan manood ng paboritong anime, nalilipasan ng antok. Kaya nga laging kong inahahalintulad ang programming with gaming.
Pero merong bagay na mas malakas pa kaysa sa urge na ito.
Iniisip ko siya at kung makikita ko pa kaya siya muli. Hindi ko matapos-tapos ‘tong walang-hiyang ME na ito dahil sa tuwing nag-iisip ako ng maayos na structure ng object references ay laging nauwi sa pag-iisip ko sa kaniya.
Pero parang suko na ako. Hindi ko na siya makikilala, lalo tuloy tumitindi ang pagsisisi ko sa hindi ko pagsasamantala sa pagkakataong nagkaroon ako.
If I gave her my number, would she text me? Would she give me another chance to see her?
I stopped doing the methods of the router program of our packet routing simulator when I had the urge to write about her. An urge that I cannot resist. Dahil yun lang naman ang kaya kong gawin sa ngayon. I could only think about her and how she captivated me.
I want her.
