kundiman[dot]net

“Mr. Castro, late ka na naman…”

Tinanghali nga ako ng gising nung araw na iyon kaya’t medyo nalate ako para sa aking unang klase. Tinungo ko agad ang benches sa may gilid para iwan ang aking gamit. Inilabas at isinuot ang aking tap shoes at humabol sa warm-up exercises na naumpisahan na ng iba kong mga kaklase. Nandito ako ngayon sa dance area sa loob ng UP Gym at tap dancing ang PE class ko.

“May presentation nga pala tayo sa September, pipili kami ni Ma’am Kimpo kung sino ang mga sasali.”

Ankle rotations, breathing exercises at mga basic tap dance steps ang warm-up namin bago sumabak sa mga advanced dance movements at ang mismong full-music dance routines. Masarap magsayaw sa umaga habang medyo malamig pa, na kung iisipin ay karamihan ng mga estudyante ay tulog pa ng alas-siyete. Eto kami at walang sawa sa irish walk, buffalo jumps at sheney turns.

Nakatatlong buwan na rin kami na ganito, linggo-linggo, martes at biyenes, isang oras ng walang tigil na pagsasayaw. Kilala na nga ako ni Miss Villalobos, ang student assistant ni Ma’am Kimpo. Magaling rin siyang mag-tap dance, swebe at magandang panoorin. Siya na kasi ang nagtuturo sa amin, siya ata ang papalit kapag nagretire na si ma’am.

“Kasama nga pala dun si Mr. Castro”
“Ha?”

Hindi ako ang kausap niya pero narinig ko ang pangalan ko. Tsaka lang siya tumingin sa akin pagkatapos niya itong sabihin. Sa ngiti niya, paniguradong nirekomenda niya para pagsayawin ako sa presentation. Konti lang naman kasi ang lalake sa class na ito, pito ata laban sa 20+ na babae, at mas matino naman akong sumayaw, hehe=) kahit hirap tumalon sa bigat kong ‘to. Tsaka inaasahan ko na rin na masasali ako, hehe, bonus points din yun.

Minsan, ay parang hinihintay niya akong magkamali ng steps. Kahit nasa gilid siya ay alam kong paa ko ang tinitignan niya. At siyempre, hindi ko naman siya binibigo dahil lalo akong nagkakamali kapag alam kong may pumapansin. Tatawa siya bigla, “haha”, at tsaka pa lang titingin sa iba. Parang hindi siya aalis hangga’t hindi ako nagkakamali.

Second year highschool ako nung nagsimula ang aking dancing career kuno. Isinali ako ng adviser ko sa “sayaw sa bangko” na ipepresent sa second quarterly assembly ata. At kaya lang naman ako naisali ay dahil ang isang miyembro nung orig na grupo ay may gagawing iba kaya ako ang naging replacement.

Masaya ang sayaw sa bangko dahil suspense, may thrill na kasama ang bawat step. Baka nga naman mahulog kami sa bangkong sinasayawan namin, kahit isa’t kalahating ruler lang ang taas nito ay nakakakaba pa rin=) Masaya, patalun-talun pa kami at palipat-lipat ng pwesto ng kapartner ko na medyo mahirap buhatin. Pinakamasaya ko na sigurong nasayaw ang sayaw sa bangko.

Sa sobrang galing namin ay inanyayahan kaming sumayaw sa cultural night ng piyesta ng bayan ng bocaue, bulacan. Syempre masaya dahil nagsasayaw kami hindi sa loob ng eskwelahan kundi isang gabi sa may plaza na punong-puno ng mga tao. Ewan ko nga lang kung bakit walang pakain.

Marahil ay nasubukan mo nang magtinikling o carinosa pero paniguradong kaunti lang ang nakasubok na ng sayaw sa bangko (na unique sa katagalugan). Masaya=)

“Kapag nilagyan ng stage, dun kayong apat[kasama ako] sa taas, kapag naman wala, dun kayo sa may harap.”

Mukhang isasama pa rin ako sa spotlight kahit na halos hindi ako naka-attend ng praktis. Tama ang hula mo, na-late ulit ako at hindi ko pa natutunan ang bagong step na idinagdag nila sa routine kaya kabado ako. Mukhang magkakalat ako sa show.

Ang daming tao, standing room ang kalahati ng gym. Madilim ang paligid pero maliwanag ang harap kung saan magsasayaw ang mga magpepresent. Wala nang atrasan, kinakabahan kaming lahat, at ang tanging iniisip ko na lang ay ang bonus points na makukuha ko (na sa tingin ko ay hindi naman kailangan dahil mataas ako sa practicals).

Dumating na nga ang turn namin. Pumasok kami sa harap at bumuo kunwari ng formation na nung una’y alam kong sa harap kami pero napunta sa gitna. Pero hindi naman mahalaga yun dahil nung nagsimula na kaming magsayaw ay unti-unti akong napunta sa bandang likod. Ang daming tao, hindi ko matiyak kung may nakakakilala sa akin, sana wala dahil nangyari ang ikinakatakot ko.

Hindi ako nakasunod dun sa bagong step, hehe. Pitong segundo akong natigilan, nanatiling nakatayo lang habang sila’y patuloy na nagsasayaw. Nakakahiya hehe=) Nakabalik lang ulit ako nung pamilyar na yung steps. At dinaan ko na lang sa todo-ngiti. Lahat naman ata kami ay nagkamali.

Nagtatawanan kaming nag-exit papapuntang backstage. Kanya-kanyang kwento ng pagkakamali. Masaya naman e, lagi namaing sambit. Masaya talaga at ang pagkakamali namin ay nagpadagdag lang sa saya.

Last semester ko kinuha ang tap dancing class, kaya gustuhin ko man ay kaunting dancing terms lang ang nabanggit ko na hindi pa ako sigurado kung tama ang spelling. Walang kasing lecture part, sayaw kagad ang diskarte na maganda. Natuto kaming magtap dancing. Nakakuha ako ng 1.5 na mataas na kumpara sa iba ko pang PE classes dati.

Nakakamiss magsayaw. Parang gusto ko ulit kumuha ng isa pang dancing class next sem. Malay mo baka masali ulit ako sa presentation dahil ang alam ko’y every September yun.