kundiman[dot]net

Miss! ei, miss! ‘andali lang

Ano na ba ‘tong napasok ko, kanina’y tumitingin-tingin lang ako sa mga malalaking anime wall posters at ngayon, eto, naghahabol na ako sa isang babae na hindi ko naman kakilala.

Uy, ‘wag mo naman mas.. *hingal* yado.. bilisan!

Mukhang sanay na sanay siyang makisiksik sa hindi mahulugang karayom na tao dito sa divisoria. Sobrang hinihingal na ako. Isipin mo, gaano kadaming enerhiya ang kailangan in order to move a 150-pound object to an average speed of about 2 meters per second? At in a constant acceleration-decceleration dahil sa pag-iwas sa mga makukulit na mamimili, malilikot na mga pedicab, nakabalandrang mga tindero’t tindera ng tumpok-tumpok na mansanas, dalanghita, ponkan at ponkanito, naglalako ng alahas, sinturon, sumbrero at mga paper bags? Sinasabi ko sa iyo, mahirap.

Nagsimula ang lahat ng hirap na ito nang naihulog niya ang kanyang pitaka sa isa sa mga pasilyo nitong 168 mall, at paano ko nalaman? Nakita ko kasi, kaya eto ako, tumatakbo, hinahabol siya. Teka, ba’t ba kung anu-ano ang iniisip ko e may mailap na babae pa akong pinipilit maabutan?

Wallet mo miss! Sandaaaliiiii laaaaaang!

Parang sinasadya niya ata na hindi ako pansinin. Halos lahat na ay napatingin sa akin maliban lang siya. Naisip kong baka practical joke lang ito o isang segment ng noypi at oo, ako ito. Kung bakit pinulot ko pa kasi itong wallet niya, teka, matingnan nga ang loob at baka makita ko pa ang kanyang pangalan para aking maitawag sa kanya.

Swerte, may school ID. Uy, intsik pala siya, at, hehe, paano ba bigkasin ‘to? Xiao Wei? Naisip kong wag na lang dahil baka kapag sinigaw ko ito ay magmukha akong nasa isang chinovela, e hindi naman ako mukhang intsik.

Sana naman ay tumigil na siya kahit sandali lang, please Lord. Huminga ako nang malalim, ibinuhos kong lahat ng natitira kong lakas at binilisan ang lakad. Unti-unting lumiit ang distansya sa pagitan naming dalawa. Malapit na ako sa kanya nang bigla na lang siyang tumigil para tumigin sa isang stall ng mga sandals. Ayus, maaabutan ko na rin siya, sa wakas.

Lumapit ako sa kanyang tabi at kinalabit ang kanyang balikat.

Miss, wallet mo.

Tumingin siya sa akin at sa aking iniaabot sa kanya. May bakas ng kaguluhan sa kanyang mga mata, kinapa niya ang kanyang bulsa at sabay napangiti. Napangiti na rin ako dahil sa wakas ay natapos na ang aking hirap. Ngunit kinabahan ako nang bigla niyang itinaas ang isa niyang kamay na parang kakaratehin niya ako. At sa mabilis kong reflexes ay itinaas ko rin ang aking kamay para humandang sanggain ang karate chop o daragon-style fangs of fury kahit wala naman akong alam na pang-counter.

Nagulat na lang ako, o mas naguluhan nang gumawa siya ng mga arm movements na hindi ko naman maintindihan. At bigla akong nagka-goosebumps, pipi pala siya. At kaya pala parang hindi niya ako naririnig kanina ay dahil talagang hindi niya ako naririnig. Na-tense ako, hindi malaman ang gagawin kaya tatalikod na sana ako para umalis nang bigla niyang tinabanan ang braso ko. Sumenyas siya ng “sandali lang” kaya naghintay ako sa kanyang gagawin.

Kinuha niya ang bolpen at tickler notebook na nakastrap sa kanyang leeg at nagsimulang magsulat. At nang matapos siya’y ipinakita niya sa akin ang isinulat niya.

[ Thank you=) ]

Ang cute niyang tignan dahil sa ganda ng kanyang ngiti. Natitigan ko siya nang konti, hehe. Hiningi ko sa kanya ang kanyang notebook para magsulat. Medyo naging awkward dahil kinailangan kong lumapit sa kanya para hindi ko mahila pati ang leeg niya.

[ ok lang, ang hirap mo habulin, hehe ]

Natawa siya sa aking isinulat at lalong gumanda ang kanyang mukha (at medyo weird din ang tawa niya). May isinulat siya ulit pagkatapos at hindi ko inakalang mapapahaba pa pala ang silent conversation namin.

[ Madalas binabato nila ako para tumingin, hehe ]

At nagkaroon ako bigla ng textmate na dalawa ang ibig sabihin.

Mga Kahalintulad na Posts

• Sunod na limang minuto
• sana lagi na lang umuulan
• Libreria
• Hate at first sight
• 10-second AHT