Uy, may bookshop pala dun.
Matagal na kaya yan, ngayon mo lang nakita?
Kakatapos lang ng aming aming klase at ngayo’y papunta kaming sc [shopping center] dahil ililibre niya ako ng ice cream. Sa aming pagalalakad ay nakita niya ang isa sa pinakapaborito niyang lugar, isang bookstore. Mga isang linggo lang simula nang magbukas ang isang tindahan ng second-hand books sa may coop headquarters ata yun. At syempre, hindi niya ito mapapalampas.
tingin tayo ha, ok lang?
sige, tara.
Ang pagkakasabi ko ng tara’y may bahid ng enthusiasm pero ang totoo, hindi naman talaga ako mahilig sa mga fiction books. Ang huling librong binasa ko dahil sa gusto ko lang ay nuong grade three ako. Binasa ko nang buo ang “The Legend of Sleepy Hollow”, “Around the World in 80 Days” at ang paborito ko noon, “The Fool and the Flying Ship” [na mali ata ang title]. At mula noon ay puro na lang scientific books, encyclopedias, references at iba pang non-fictional books ang pinagbabasa ko, hanggang ngayon. Exception siguro ang “Alamat ng Gubat” ni BO, pero maikli lang naman yun.
Hindi lang talaga ako matiyagang magbasa ng mahahabang kwento. O baka dahil hindi pa ako naka-encounter ng libro na nagustuhan ko ang istorya, pero paano naman ako makaka-encounter nun e hindi naman ako nagbabasa.
Nung highshool ay pinagbasa kami ng isang nobela ng english teacher na kinaaasaran ko. Ang ate ko ang bumili ng binasa ko, “The Kiss” ni Danielle Steel at sa buong istorya nito’y naasar lang ako. I thought it was unimaginative for the author to use characters na masyadong predictable at ang story mismo, was too unrealistic. Hindi ako naaliw sa ginawa niya.
Naasar ako dun sa istorya niya na parang itinadhana, one in a billion trillion million at ung notion na “everything will fall at its place”. Naasar talaga ako, at sinabi ko mismo yun dun sa report na pinasa ko. Hindi pwede ang ganung istorya sa isang pessimist realist na katulad ko.
Huwaw!
At siya ang kabaligtaran ko. Hindi ako natutuwa sa mga libro pero ok na rin kapag nakikita ko kung gaano siya kasaya kapag nakakahanap siya ng naggstuhan niya. Ang cute niyang tignan, sobra. Para siyang kinikilig na ewan [na minsan ay nakakahiya para sa mga nakakakita pero kahit na].
Unang beses kong magkaroon ng kakilala na katulad niya.
Nung una’y nakikitingin din ako sa kanya sa mga libro kahit na wala naman akong kilalang author bukod kay bob ong. Pero nung dumami na ang tao’y tumayo na lang ako sa may pinto dahil mahirap magkunwari at nakakasagabal lang ako sa mga gusto talagang tumingin. E apat lang naman ang ata ang pwedeng pumasok sa loob at any given time.
Hindi mo talaga trip ang mga libro no?
Ayoko lang talaga ng fiction
Ilang beses ko na yatang nasabi sa kanya ito. Ito ang dahilan na matagal ko nang pinaniwalaan. Ayoko nang hindi totoo, nang kunwari lang. pero
Ayaw mo ng fiction pero yung blog mo
Hindi ko rin ma-explain ng klaro. Ang blog ko, halo-halong nakaraan, kasalukuyan, totoo, mga pangarap, ang nakalipas, mga inaasahan, minimithi, mga kabiguan. Siguro ang pareho lang sa lahat, lahat ay ginusto kong isulat. Naisip kong magandang isulat para may makabasa, hindi dahil ito ang nararamdaman ko, ang pinaniniwalaan ko, kundi dahil gusto nung idea, yung thought at ninais ko itong isulat.
Paano niya ako mamahalin kung hindi naman niya ako naiintindihanan?
Ako, mahal ko siya kahit hindi ko siya masyadong naiintindihan. Hindi ko alam kung gaano kalayo ang dalawang bagay na yun. Ayaw niya lang talaga sa akin di ba?
