kundiman[dot]net

bilib na ‘ko kapag nirelease nila yung “noontime show”.
“noontime show”? anu yun… kanta din nila?
astig yun, may line dun ano, “gan’to dapat ‘pag banda, ‘pag kanta may epal na artista”.
o? hehe. may kopya ka? parinig naman.
sige, mam’ya…

Kung saan-saan na napunta ang aming usapan. Kanina’y pinagtatalunan namin kung ano ba talaga ang nagdala sa kantang “loveteam” ng itchyworms sa number one spot nitong daily top ten ng myx, kung ang mismong kanta ba o dahil sa binibida nito ang kakilig-kilig na loveteam ng isang chinitang cebuana at bisayang amboy.

Hindi na mabilang ang mga pinagtalunan naming bagay na pasikut-sikot, pabagu-bago, paulit-ulit, tuloy-tuloy na parang isang medli’ng walang katapusan. Yun nga lang, hindi kami kumakanta.

Hindi ko alam kung sino sa aming dalawa ang may kakayahang paikut-ikutin ang istorya hanggang sa humantong kami sa isang panibagong problemang malayo na sa nauna. Pareho ata, pero masaya kami at walang humpay sa hagikgik, tawa, halakhak at ngising hindi mapigil-pigilan.

sila pa rin kaya ang number one?
baka… nagtext ka ba?
hinde ‘no, sayang lang sa load ‘yun.
ang sabihin mo, kuripot ka lang, hehe.

Lagpas nang hatinggabi, nakaupo ako sa may harap ng telebisyon at nanunuod ng isang 24-hour music channel. Ako na lang siguro ang gising sa buong compound namin, na mas maganda, dahil kapag may nakakita sa akin dito’y baka isiping nababaliw na ako.

Nagsasalita, tumatawa, nagagalit, nanunukso, nagdadrama ako sa aking kinauupuan kahit na wala naman akong ibang kasama’t sadyang nag-iisa, pero hindi pa naman ako nasisiraan ng tuktok.

huy, magpapalit na ko ng battery.
huh?!? ang bilis namang maubos niyan.
oo nga e, hehe, sige ha, sandali lang ‘to.
bilisan mo ha… ikaw ang tumawag.

Agad kong inalis ang baterya mula sa aking phone at ipinalit ang isa pang battery na kakacharge ko lang sa cellphone ng kapatid ko. Mabilis maubos ang karga kapag ilang oras ka nang tumatawag at naka-speakerphone mode pa. Dalawang cellphone, dalawang baterya, dalawang charger at unlimited call time ang kailangan ko para sa aming malimit ng pakikipag-usap.

Ito ang aming tambayan, at tanging dito lang kami nagkakasama.

Minsan sa isang linggo, kapag wala kaming pareho klase kinabukasan, ay nagpapaabot kami lagpas hatinggabi kung kailan tulog na ang lahat at pareho na kaming nag-iisa. Sabay naming pinapanood ang mga paborito naming mga banda, sabay kumakanta’t sumusunod sa bawat linyang lumalabas sa baba ng screen at nakikinig sa tugtuging nililikha ng gitara’t drums. Musika ang nagbubuklod sa aming dalawa.

Sa kalaliman ng gabi ay may liwanag na nalilikha ang aming mga kwentuhan. Liwanag na sapat lang para makita namin ang isa’t-isa, kahit hindi namin sukat ang layo sa pagitan naming dalawa. Ito ang aming sariling mundo, na kaming dalawa lang ang tanging nagpapaikot.

Telepono ang naging tulay para sa aming pagpapakilala at tanging mga boses lamang ang bumubuo sa aming katauhan.

Naaasar ako sa mga ganu’n..
sobra naman, anong ginagawa mo?
E’di titignan ko lang sila ‘tas hindi magsasalita, hehe
loko ka, hehe… para kang timang

Kulang na lang ay makita ko ang kanyang mukha. Paminsan-minsan ay ipinipikit ko ang aking mga mata at sinusubukang hubugin ang kanyang anyo sa aking imahinasyon. Itinutugma ko ang pagbanggit niya sa mga salita sa bibig ng babaing aking nalilikha. Kahit hindi ko nakikita’y tumatagos ang bawat ngiti niya sa aking pandinig. Hindi man siya abot ng aking mga kamay, haplos niya’y nadarama pa rin ng aking puso. Hindi ko man siya katabi ngayo’y magkasalo kami sa oras, isip at damdamin.

Alam ko na kung paano umibig ang isang bulag na walang pandama ang buong katawan.

Sira ang usb flash disk ko, at hindi ko alam kung bakit. i recommend that you do not buy flash disks by pqi, o ipq ba yun? nakakaasar. ganun din yung nasirang flash disk nung kaklase ko e. Pero ano nga ba ang epekto ng sirang usb?

Edi hindi ako makapagpost ng entries. Tatlong entries na ang naisulat ko sa bahay, pawang medyo mahaba kaya kung isusulat ko sa papel ay magiging brutal. Kaya wala munang mangyayari dito sa site ko hanggat hindi pa ako nakakabili ng bago. sana makaipon na ko, hehe=)

san ba ang murang flash disk?

Sumara na ang pintuan ng elevator at sa nabuong apat na mala-salamin na dingding nito’y makikita mo ang lahat sa sampung sakay nito. Nakita ko siya, naroon sa may likuran, ngunit ang hindi ko nakita ay ang kanyang ngiti. Wala rin ang kislap sa kanyang mga mata at naglaho bigla ang tuwa sa kanyang mukha.

Nakita niya akong nakatingin sa kanya kanina. O baka siya ang nahuli kong sumulyap sa akin, hindi ako sigurado, sana pareho. Hindi rin ako sigurado kung bakit ko ito kinukwento.

“Buti pa ang t-shirt mo, bagay sa ‘yo”
- grin department, stuff toy

Galak niya’y daig pa ang kahit na anong magarang damit at ngiti niya’y walang kasing tamis, mapula man o hindi ang kanyang mga labi.

Siya’y pumapangalawa sa pinakamaganda, at ang una’y siya rin kapag siya’y masaya.

Naaalala ko pa dati, sa may labas ng MH 517. Nakita ko siyang nakaupo’t nakasandal sa dingding. Unang beses kong napansin ang kanyang malarosas na pisnging may bahid ng manipis na kolorete at ang mga labi niyang makintab sa lip gloss. Nakakapanibago.

Sino ba ang iyong dahilan? Sino ang nais mong makakita sa iyong kagandahan?

“Nakita mo ba siya ngayon?”, ang itinanong sa iyo ng kaklase natin noon. Ang tanging narinig ko lang na isinagot mo’y ang iyong nakawiwiling tawa at ngiting hindi ko nasilayan.

Sino siya? Bakit hindi ko siya nakikitang kasama ka? Binabalewala ka ba niya? Hindi ka ba niya pinapansin? Bakit mo ito kinakailangang gawin?

Mahilig akong magtanong kahit alam kong hindi masasagot.

Mahirap makasakay ng dyip kapag ganitong oras sa hapon, karamihan sa mga schedule ng mga estudyante ay natatapos ng 5:30. At mas mahirap sumakay lalo na’t dito ka nag-aabang sa may waiting shed sa Molave dormitory, dahil nakalibot na ang mga dyip sa buong UP at puno na ito bago pa man dumaan sa kinatatayuan ko. At di hamak na mang mas kaunti ang populasyon ng dyip na papuntang SM North kaysa sa Pantranco o Philcoa.

Swerte na lang kung may bumaba dito o kahit dun sa may kalapit na Kalayaan dorm, dahil hindi mo talaga aasahan na hindi pa puno. Kaya paniguradong hindi ako swerte ngayon dahil ngawit na ang mga paa ko sa kakatayo.

Inabot ako ng kalahating oras sa paghihintay bago pa man ako pinalad na makasakay. Pero hindi ako masyadong swerte dahil sa ako ang pinakahuling pasahero, at siyang uupo ngayon sa imaginary seat, ang upuang wala naman doon.

“Usod lang po may kanan, waluhan yan”

Lagi kong naiisip na minsan, titignan ko yung nakasulat sa gilid ng dyip na passenger capacity bago ako sumakay at titignan ko kung tutugma ito sa sinasabi ng drayber. Sa ilang sandaling paggigitgitan ng mga nakaupo na sa may bandang kanan ay unti-unting lumitaw ang kapirasong espasyo na parang kasya ako, pero wala na rin naman akong magagawa dahil umaandar na ang dyip. Umupo na ako, or I was just faking it. Pinilit kong isiksik ang aking pwet dahil masakit sa paa ang ginagawa ko.

Nakahawak ang isang kamay ko sa may estribo dahil kung hindi, sa konting liko lang ay sapat na ang malilikha nitong centrifugal force para ihulog ako, idagdag mo pa ang pressure exerted ng mga hita ng mga katabi ko. Gamit ang kanang kamay ay hinalungkat ko ang mga barya sa aking bag, kumuha ng 10-peso coin at nagbayad.

“Bayad o, pasuyo lang”

Ang teknik ay sabihin mo lang kung saan ka bababa kapag nakarating na sa kamay ng drayber ang bayad mo. Dahil madalas na hindi iri-relay ng ibang pasahero ang sasabihin mo.

“Yung sampo, SM, estudyante”

Sampung piso ang pamasahe papuntang SM North, pero kapag estudyante ka, pwede kang humingi ng discount na dalawang piso. Limang araw ang pasok ko, kung hihingi ako ng discount sa apat na araw ay magkakaroon na ako ng pamasahe para sa panglima, ok na rin di ba?

“…”

Pinapakiramdaman ko ang drayber. Pagkalagay niya kasi ng bayad ko sa dashboard ay humawak na siya sa manibela at nagpatuloy sa pagda-drive. Alam kong hindi na siya kukuha ng sukli at bigla kong natripan nung araw na iyon na hindi ito palagpasin.

“Estudyante po yun”

Pang-apat ako mula sa unahan at malakas naman ang pagkakasabi ko kaya’t alam kong narinig niya, pero sa itsura niya’y parang hindi. Nakatingin pa rin siya sa kalsada, medyo kunot ang noo’t parang badtrip. Hindi pa rin ako suko, laban kung laban, patigasan kami.

“Manong, estudante po yung sampo”

Aba’y mas matigas pa pala siya sa aking inaakala. Tengang-kawali pa rin siyang dinededma ako, pero bigla na lang, nagkatinginan kami sa kanyang rear-view mirror. Halos tatlong segundo kaming nagkatitigan, mata sa mata, este, mata sa salamin sa mata. Sigurado na akong nagbibingi-bingihan lang siya simula kanina, na siyang nagpalakas sa aking loob na lumaban, nakakaasar. Malayo na ang binagtas ng dyip mula nung nagbayad ako, at hindi ko pa rin nakukuha ang sukli.

Huminga ako ng malalim at binigkas, “Mano..” pero hindi ko pa halos nauumpisahan nang bigla na lang sumabog ang kanyang galit, hinanakit at sama ng loob.

“Sabi kayo nang sabi ng estudyante e hindi naman ako sigurado kung estudante nga kayo, e hindi naman kayo naka-uniporme, ‘tas hindi niyo pa pinapakita yung ID niyo. Ipakita mo kaya yung ID mo?”

Galit niyang sinabing halos pasigaw na. Gusto niya ata akong ipahiya sa lahat ng nakasakay, na medyo naramdaman ko nga. Kinuha ko ang ID ko sa aking bag at ipinakita sa nag-aalburotong drayber, para matapos na itong dispute. Kumuha na siya ng sukli kong dalawang piso at ipinaabot sa akin. OK na sana ang lahat nang bigla kong naisip at inihirit,

“Kung kanina niyo pa sinabi yun, edi nalaman ko na. Hindi yung nananahimik kayo diyan. Alangan namang hulaan ko yung iniisip niyo? Ano ka, GIRLFRIEND KO?”

Hindi ko alam kung nakaganti nga ba ako o hindi.