kundiman[dot]net

The shot was right there, yung pinsan ko, playing, fascinated with fire, but i didn't take it. Kasi naman, andun nakapaligid ang mga kamag-anak ko at makikita nila ang gagawin ko, hehe. It was too awkward for me. Tinanong pa nga niya ako, "Bakit?". E tagal kong pinag-isipan kung kukuhanan ko siya o hindi, hehe. I have a heart of a photographer, I know it=) pero I do not have the courage, and the devices, hehe. Kung meron lang akong 5x zoom SLR camera edi ok na.

Kaya eto na lang ang nakunan ko, yung malapit sa aking kinauupuan. Mga batang kumukuha ng tunaw na kandila.

Ewan ko pero hindi ako dumaan dun nung bata ako. Hindi ako humawak ng kutsara o kampit at buong araw na nakasalumpok sa harap ng nitso ng aking kamag-anak at pinupuno ang isang baso ng tunaw na kandila o kaya'y gumagawa ng isang multi-colored ball of wax. At kung swerte ay kakilala ng nanay mo ang mga taong nagbabantay sa katabing puntod kaya makakuha ka na rin sa kanila. At kung dinibdib mo talaga ay lilibot ka sa buong sementeryo at mangongontrata, mag-eestablish ng teritoryo, at sasama sa isang grupo para lalong lumawak ang iyong network of sources for melted candles. At bago umuwi ay ibebenta na sa kaunting halaga bawat kilo. Sa Pandi e 4 pesos isang kilo, sa Sta. Maria e otso. Dati nga'y nilalagyan pa ng bato ang loob para bumigat, haha.

Hindi ako dumaan sa ganon, ewan.

Pero, I always was, and is still, fascinated with fire. Ginagawa ko ang lahat para hindi mamatay ang mga kandila. Nilalagyan ko ng kandila ang paligid ng mitsa para muli itong magliyab, kahit na pilit naman itong inaagaw ng ibang bata. Gusto nilang mamatay na yun para makuha na nila lahat, pero iba naman ang gusto ko. Buti na lang at ni minsan ay hindi ako napaaway.

Isang araw lang sa isang taon na hindi ka papagalitan ng nanay mo kapag nakita ka niyang naglalaro ka sa apoy, bakit mo naman papalampasin yun?