kundiman[dot]net

Kaunti lang ‘ata ang nabasa niya ngayon ah. Hindi pa niya naabot yung sunod na chapter e maikli lang naman yun.

Muli ko na namang sinilip ang isang makapal na aklat sa isa sa mga estante, pangatlo mula sa mga children’s books, gawing kaliwa. Isang aklat mula sa karamihan na nakahalo sa mga may balot pa at isiningit sa bandang likuran, nakatagong pilit na parang bang iisa lamang ang nakaaalam sa kanyang kinalalagyan.

Haha, siguradong matutuwa yun sa susunod na mababasa niya, marami-raming revelations din ang isiniwalat ng may-akda.

Naaalala ko pa nuong isang buwan, hanggang tanghali lang ang klase kaya naisipan kong dumaan sandali sa National bago umuwi. Lilibutin isa-isa ang mga pasilyong likha ng mga mahahabang estanteng puno ng mga aklat, titingin sa mga librong sunod-sunod na parang may nalalaman. Kukunin ang isa sa mga may magandang cover, makulay na drawing o yung may litrato ng babaeng nakatingin sa nagbabasa. Kung may dadaan ay babasahin pa kunwari ang mga comments sa likod, sabay tango ng kaunti.

Hindi talaga ako nagbabasa ng mga libro. Minsang nakatapos na ako ng isang nobela nuong hayskul ngunit dahil lang naman sa poject ng isa sa mga kinaaasaran kong guro. Hindi ko rin nagustuhan ang istorya at ng pakakakwento ng nobelang iyon na halatang may bahid ng pagkamatay ni Princess Diana. Masyadong idealistic, at sigurado akong hindi maaaring mangyari sa totoong buhay, o dahil lang ba sa hindi ako naniniwala sa tadhana? O dahil ang tadhanang nabasa ko sa nobelang iyon ay likha lamang ng isang hamak na taong katulad ko.

Nasa’n na nga ba ako, malapit ko na ata matapos, ‘to.

Noong nakaraan buwan, habang naglilibot ako sa National na parang interesado ay nasulyapan ko ang isang librong nakasingit sa likod ng mga kapareho nitong may balot pa. Nagtaka ako kung bakit ito nasa likod, gayong ito ang pwedeng buklatin. Lalo akong naging interesado nang mapansin ko ang isang piraso ng papel na nakausli mula dito. Nangiti ako sa aking naisip. Kinuha ko ang libro at binuklat sa pahinang pinagkakaipitan ng isang punit na piraso ng papel na mukhang galing sa isang notebook. Nasa page 17. Gusto kong malaman kung tama nga ang naisip ko.

Bumalik ako makalipas ang dalawang araw. Pinuntahan ang romantic novel shelves at hinanap ang librong dati ko nang natagpuan mula sa kanyang pinagkakataguan. Binuklat sa pahina kung saan nakaipit ang piraso ng papel na hindi maayos ang pagkakapilas mula sa notebook, na may kaunting sulat pa ng bolpen. Tama ang aking hula, may nagbabasa nga nito at nasa page 24 na siya.

Ang mahal-mahal naman kasi ng mga libro, e paano kung hindi mo pala gusto, sayang naman yung pera. Ang dami-dami pa namang librong mapagpipilian, mauubos ang pera mo kung bibilihin mo isa-isa, di ba? Kaya mas magandang basahin mo muna, ‘tas kapag nagustuhan, edi bilin na, hehe.

Mula noon ay minsan sa isang linggo ay tinitignan ko na ang kanyang pagbabasa, sininilip ang pahina kung nasaan na siya. Hindi ko na rin naiwasan na basahin na rin mismo ang libro at unti-unti’y naabuta’t nalagpasan ko na ang parte na kanyang binabasa.

Niye, ba’t ganito naman ang nangyari. Pangit, hehe.

Bakit parang tingin ko ay isa siyang babae, dahil ba sa isa itong nobelang tungkol sa pag-iibigan? Sa nakakapraning na unang pagpapakilala, sa mga masasayang hindi sadyang pagkikita, nakakakilig na mga eksena o baka dahil lang sa ako naman ang may hawak sa tadhana ng sarili kong likhang istorya?

Ito na ang pangalawang nobelang matatapos ko kung nagkataon, at sa ideyang iyon ay bigla na lang pumasok sa aking isipan ang mga mangyayari sa pagtatapos ng kanyang pagbabasa. Matatapos na itong aking ginagawang pakikisawsaw sa kanyang kinahiligang istorya. Mawawala ang ugnayang pang-isahan lang dahil hindi rin naman niya alam na may nakikisabay sa kanyang pagbabasa.

Kaya’t naisip kong mag-iwan ng mensahe sa may dulong pahina, na sana’y mabasa niya.

Tingin ko e hindi dapat namatay yung lalaki sa dulo. Di ba?=)

Sinadya ko pa na maging halatang lalake talaga ang nagsulat para naman magkaideya siya at magreply na “Hoy pare, hindi tayo talo”, o kung baklang naghahanap ng fafa’y sabihing, “Labs na kita, eb tayo 09279346811″. Sana lang babae talaga siya di ba?

ikalawang pahina >>

sorry late ako. trapik kasi eh.

eh ano pa nga bang bago? palagi ka namang late. palagi mo na lang dinadahilan na natrapik ka.

eh ano pa nga ba? mga 1 oras ka lang namang late.

di mo ata napansin na badtrip ako kaya nginitian mo lang ako.

sorry na nga eh. sige,treat kita sa Mcdo.

Mcdo. Mcdo na naman. sa tuwing may kasalanan ka sa akin, dun mo ako laging nililibre. dahil halos lagi kang may atraso sa akin, purgang-purga na ko sa burger at fries nila.

wag na, busog pa ako.
sige na. makabawi man lang ako sa paghihintay mo.

ewan ko ba kung bakit ako na lang lagi ang inaaya mong lumabas sa tuwing wala kang magawa sa inyo. at ewan ko rin nga ba kung bakit lagi mo akong napapapayag.

hinawakan mo ang aking kamay sabay tumitig ka sa akin.

tara na.

ngumiti ka na naman. hinawakan mo pa ang kamay ko. nakakainis, dahil konting ngiti mo lang sa akin, wala na ang galit ko sayo. hawakan mo lang ang kamay ko napapatawad na kita. bakit pa ba ako nagtatanong, eh alam ko naman ang sagot. alam ko kung bakit lagi kitang pinagbibigyan sa mga gusto mo. dahil gusto kita, di lang ata gusto, mahal na nga ata kita.

Read the rest of this entry »

enero pa lang nakailang palit na ako ng theme. mejo sumasakit na nga ang ulo ko kakapili ng theme dahil sa dami ba naman ng themes ng wordpress, eh iilan lang ang maganda. buti na lang at may napusuan ako (sa ngayon) na theme. =)

hmmm, masyadong bright ung theme ko dati, di ko tuloy feel magdrama. ngayon, ok na. pwede na akong magemo-emohan ulit. :) back to business na talaga si karmi. sana lang di na ako tamarin ulit. sana talaga.

9:24pm na, dapat eh naghahanda na ako para pumasok, pero andito pa rin ako sa harap ng computer at nagu-update ng blog ko, ka-chat ung bestfriend ko at nanonood ng vids sa youtube. talk about multi-tasking. sayang nga lang at kulang na ung oras ko para magbloghop. bukas na lang siguro paguwi ko. :)

gusto ko talaga nung Macbook Air! (mejo)

shetness! kamusta naman sa nipis. kamusta din ang presyo. it starts from $1700-$3000. kaso may mga di rin maganda sa Mac na to. walang internal na DVD/CD drive. so kailangan mo pang bumili ng external drive para dun. kamusta?! kaya naman pala sobrang nipis. tapos isa lang ang USB port! hindi iyon maaari, di ko kayang mabuhay ng isa lang ang USB port!! so malamang di ako bumili nun. saka as if namang may pera ako.

natuwa lang talaga ako dun sa Ad, ang ganda rin kasi ng kanta. :D

hala, February na pala. araw na naman ng mga Puso. sakto pala ung theme ko. black. hahaha.

kagabi, kinausap ako ng kapatid ko. balak kasi nyang magpadala ng bulaklak sa gelprend nyang nasa Pinas.

ate, tingin mo OK ba ito?
picture ng bulaklak, chocolates at isang malaking bear
ayos lang naman tol. maganda rin. magkano?
$89.
kasama na shipping dun?
hindi pa. pero $6.99 lang naman ung shipping.
ayos na un tol. sige padala mo na.

nainggit daw ako bigla. di pa kasi ako nakakatanggap ng bulaklak mula kahit kanino. kawawang karmi. *sob*

*beep beep*

nagising ako sa tunog ng celphone ko. ke-aga-aga naman ng nagmamahal sa akin na un. one message received. napatalon ako sa aking hinihigaan ng mabasa ang mensahe.

gud am. kita n lng tau mmya ha. ingat ka. :)

putek, anong oras na? 9:30am sabi sa orasan. anong oras ba usapan namin? 11:30am pa naman. sakto, may oras pa para makapagayos. dali-dali kong kinuha ang aking tuwalya at dumiretso na sa banyo para maligo. binuksan ko ang gripo at hinayaang mapuno ng tubig ang timba. bakit ba kasi di ako nagising ng maaga? si-net ko naman ung alarm ah. pampam, di talaga ako nagigising sa alarm lang. nakakahiya kung male-late ako. di ako dapat ma-late. hindi. kahit na malamig pa ang tubig ay tiniis ko na lamang. para lang di ako ma-late sa usapan natin.

paglabas ko ng banyo ay nakita ako ng nanay ko.

anak, kumain ka na muna. bat ka ba nagmamadali? sabado ngayon, wala namang pasok.
opo ma, kakain ako pagtapos kong magbihis. wala nga po akong pasok, pero magkikita po kami ni rachelle sa mall. may bibilhin daw po sya eh.
ah ganon ba? sige. basta kumain ka bago ka umalis.
opo.

nagdahilan na naman ako. di ko kasi pwedeng sabihin na ikaw ang kasama ko ngayon. di nila maiintindihan kung bakit ako makikipagkita sayo at di rin sila papayag na makipagkita ako sa taong hindi ko kilala. pero mali sila dun, kilala na kita. araw-araw ba naman tayong magkausap sa chat, telepono at text, hindi pa ba kita makikilala nun? nakita ko na rin ang picture mo sa friendster kaya makikilala naman siguro kita agad-agad. mukha ka namang mabait at harmless. saka gusto na rin kitang makilala ng personal, kaya ako pumayag na makipagkita sayo.

Read the rest of this entry »

Malamig sa loob ng classroom.

David, right?
Yes ma’am.

Hindi ako nakapag-aral kaya’t paniguradong wala akong masasagot sakali mang matawag ako. Malay ko ba sa mga inner joins, set divisions at symbolic calculus. Hindi ko rin nasimulang magsulat ng notes para sa klaseng ito, kaya’t nakatago pa rin sa bag ang notebook kong puro drawing lang ang laman.

Naroroon siya sa kabilang dako ng silid-aralan. At hindi ko maiwasang paminsan-minsa’y magawi ang paglingon ko sa kanyang mukha. Nakikita ko siya mula sa aking kinauupuan. At kada tingala ko mula sa aking lamesa patungo sa pisara’y dumadaan muna sa kanya ang aking mga mata. Hindi ko mapigilan ang sarili kong tumigin sa kanya, at punahin ang ayos ng kanyang buhok sa lagpas sa balikat at pisnging may kaunting bahid ng kolereteng rosa.

I will give 10 points to anyone who will answer this correctly, anyone?

Hindi na ako halos nakikinig na sa pinag-aaralan. Lalo kasing nagiging mahirap ang mga konsepto, lumalawak, gumugugulo. Bahala na lang sa exam na sa susunod na sabado na ata. May maisasagot naman siguro ako kahit na paano. Nakikinig naman ako kahit sandali, nakikibasa kahit kaunti, nakikiaral kahit sasaglit.

Mas natutuon na tuloy ang aking atensyon sa kaniya, na nuong una’y hindi ko inakalang makikita ko sa klaseng ito, makakasama. Minsan-minsa’y napapatingin din siya sa direksyon ko o sa aking katabi, na kung magkatao’y nakikita ko siyang nakatingin sa akin at ako’y kung hindi man mapalihis kaagad ng tingin pababa sa lamesa, ‘di kaya’y matigilan sa pagkakatitig sa kaniya sa hindi kaagad pagkakapuna na ako pala’y kanyang nakikita na.

How would the query statement go… Arvin.

Nabasa niya ang sagot mula sa pagbukas ng aking bibig. Syet, kilala niya ko. Ngunit sa pagbanggit niya sa aking pangalan ay hindi siya nakatingin sa akin, bakit? Walang oras upang mag-over analyze, kailangang magsalita.

Class where not room = “MH309″

Nagpatuloy siya sa itinuturong aralin, at ako naman ay nakatingin pa rin sa kaniya, sa bawat bukas ng kanyang bibig, sa pagpikit ng kanyang mga mata. Seryoso ang kanyang ngiting naiiba sa aking nakikita sa karamihan, at nakakatuwa ang mga birong nakakatakas sa pagitan ng pagsulat sa pisara at pagtatanong sa amin. At sa aking sobrang pag-iisip ay napalingon ako sa aking katabi’t naitanong,

May asawa na ba talaga si Ma’am?
Bakit, interesado ka?

Walang patumpik-tumpik kong sinabing,

Oo.