may narecib akong text:

tol, magkakasama kaming es2pidas 2day.. bka gusto mo 2mawag… hehehe…

sayang. wala akong phonecard, di tuloy ako makakatawag. di ko tuloy makakausap mga kaibigan ko. :( sayang talaga. dapat pala bumili na rin ako noong linggo. tinanong pa naman ako ng tatay ko.

tatay ko: daan tayo ng filipino store, bibili ako ng 4 na phonecard.
kapatid: dad, may utang pa pala si kuya na phonecard sa akin.
ako: akala ko ba ako ang may utang.
kapatid: te, kinuha nya ung binigay mo sa akin.
ako: aok.
tatay ko: alam ko ako rin may utang sa kanya eh, bili ka na lang ng 5 para sayo ung isa. ikaw ame, bibili ka ba?
ako: di na dad.
tatay ko: tumatawag ka pa ba sa pinas?
ako: opo, minsan.
tatay ko: sinong tinatawagan mo?
ako: sina esel po.
tatay ko: eh si dudong?
ako: di ko na po tinatawagan un.
tatay ko: bakit? wala na ba?
ako: wala na po.
tatay ko: buti naman. aba, pangalawang beses na yan ha. magisip-isip ka na.

noon lang pala nalaman ng tatay ko.

dati, sa loob ng isang linggo, nakaka-5 phonecard ako. minsan pa nga nakaka-10 lalo na kung halos araw-araw akong tumatawag. once a week ko ring natatawagan ung mga barkada ko. pero ngayon, di na ako bumibili ng phonecard. nung pasko lang ata ako ulit nakatawag sa Pinas para lang bumati ng Merry Christmas.

sayang talaga wala akong phonecard ngayon. namimiss ko pa naman sila.. :(

alam ko na…

inbox..
new message…

tol, wala akong phonecard eh. kau na lang tawag.. :) hehehe..

message sent.

[edit]

5:35 ng umaga nag-ring ang celphone ko. UNKNOWN ang nakalagay na tumatawag. di ko alam kung sasagutin ko ba o hindi, pero pinili kong sagutin na lang.

napangiti na lamang ako ng marinig ko ang boses at ingay ng nasa kabilang linya. di na ako malungkot.. :)

salamat sa tawag mga tol! :) sana nga matuloy ung lakad natin sa Pagudpod sa June. sana payagan na ko. hehehe..

[/edit]

Marahan ang kanyang mga yapak papalapit sa akin. Mga hakbang na animo’y sinasalo ng hangin, iniaangat ang bawat pagtapak ng mga paa niyang tila hindi na sumasayad sa mabatong sahig. Iniingatan ang kanyang mga daliring mabahiran ng galos at sugat na masakit.

Tahimik ang kanyang mga kilos na hindi namamalayan, nakakubli sa walang kasiguraduhan, lumalakad sa kawalang muwang, nananahan sa espasyong hindi lingid sa kaalaman.

Naririnig ko ang tinig niyang matining na unti-unting kumikiliti sa aking pandinig. Sa oras na iyo’y nakuha na niya ako’t ang buo kong atensyo’y sa kaniya nang lubusang nakatuon, pinakikinggan ang mga matatamis na mga salitang nagmumula sa kanyang mumuting labi. Ang boses niya’y dampi ng mga halik sa aking tenga, mainit at nakahuhumaling, malambot at dahan-dahang inililigid palibot mula sa aking batok, paikot sa pisngi.

Nararamdaman kong papalapit na siya sa akin, sinusuyo ako nang hindi lumalagi sa aking paningin, na lalong nagpapasabik sa paghihintay sa kanyang marahan na pagdating.

Dumaloy ang kuryenteng nagmula sa pagdampi ng kanyang mga daliri sa aking nag-aabang na binti. Pinatibok nitong mabilis ang aking puso, hinahabol ng bawat pintig ang papalayo niyang haplos. Hinihila ako ng bawat bitiw, hinihimok na sumama sa kanyang paggalaw, isinasabay sa ritmo ng kanyang paglakad. Inihahaplos niyang mariin ang kanyang balahibo sa aking balat, ipinadarama sa akin ang kinis ng kanyang kahubdan, inilalandi niya sa akin ang kanyang katawan.

Sinilip ko siyang dahan-dahan mula sa kinahihigaan, iniunat ang aking mga kamay upang mahaplos ang kanyang maamong mukha. At sa paglapit ng aking mga daliri’y dali-dali siyang tumakbo patungo sa kawalan niyang pinanggalingan.

Ang kanyang kagandahang nakahihigit ng buhay ay mailap sa kamay ng isang mortal.