kundiman[dot]net

Malamig sa loob ng classroom.

David, right?
Yes ma’am.

Hindi ako nakapag-aral kaya’t paniguradong wala akong masasagot sakali mang matawag ako. Malay ko ba sa mga inner joins, set divisions at symbolic calculus. Hindi ko rin nasimulang magsulat ng notes para sa klaseng ito, kaya’t nakatago pa rin sa bag ang notebook kong puro drawing lang ang laman.

Naroroon siya sa kabilang dako ng silid-aralan. At hindi ko maiwasang paminsan-minsa’y magawi ang paglingon ko sa kanyang mukha. Nakikita ko siya mula sa aking kinauupuan. At kada tingala ko mula sa aking lamesa patungo sa pisara’y dumadaan muna sa kanya ang aking mga mata. Hindi ko mapigilan ang sarili kong tumigin sa kanya, at punahin ang ayos ng kanyang buhok sa lagpas sa balikat at pisnging may kaunting bahid ng kolereteng rosa.

I will give 10 points to anyone who will answer this correctly, anyone?

Hindi na ako halos nakikinig na sa pinag-aaralan. Lalo kasing nagiging mahirap ang mga konsepto, lumalawak, gumugugulo. Bahala na lang sa exam na sa susunod na sabado na ata. May maisasagot naman siguro ako kahit na paano. Nakikinig naman ako kahit sandali, nakikibasa kahit kaunti, nakikiaral kahit sasaglit.

Mas natutuon na tuloy ang aking atensyon sa kaniya, na nuong una’y hindi ko inakalang makikita ko sa klaseng ito, makakasama. Minsan-minsa’y napapatingin din siya sa direksyon ko o sa aking katabi, na kung magkatao’y nakikita ko siyang nakatingin sa akin at ako’y kung hindi man mapalihis kaagad ng tingin pababa sa lamesa, ‘di kaya’y matigilan sa pagkakatitig sa kaniya sa hindi kaagad pagkakapuna na ako pala’y kanyang nakikita na.

How would the query statement go… Arvin.

Nabasa niya ang sagot mula sa pagbukas ng aking bibig. Syet, kilala niya ko. Ngunit sa pagbanggit niya sa aking pangalan ay hindi siya nakatingin sa akin, bakit? Walang oras upang mag-over analyze, kailangang magsalita.

Class where not room = “MH309″

Nagpatuloy siya sa itinuturong aralin, at ako naman ay nakatingin pa rin sa kaniya, sa bawat bukas ng kanyang bibig, sa pagpikit ng kanyang mga mata. Seryoso ang kanyang ngiting naiiba sa aking nakikita sa karamihan, at nakakatuwa ang mga birong nakakatakas sa pagitan ng pagsulat sa pisara at pagtatanong sa amin. At sa aking sobrang pag-iisip ay napalingon ako sa aking katabi’t naitanong,

May asawa na ba talaga si Ma’am?
Bakit, interesado ka?

Walang patumpik-tumpik kong sinabing,

Oo.

ame, lika nga sandali.

tinawag ako ng tatay ko kanina lang. di ko alam kung bakit, wala naman akong ginawang kasalanan. pero sa tono naman ng boses nya, mukhang may itatanong lang naman sya.

gusto kasi naming panoorin ung video na kinuha ko nung umuwi ako sa Pilipinas. pano ba mapapalabas sa TV un?

nakita kong nakakabit na ung videocam ng tatay ko sa TV namin. hinanap ko ang remote at saka binuksan ung TV. pinindot ung Input mode para mailipat sa Video1 ung channel.

nakabukas na po ba ung cam?
ay teka.

binuksan ng tatay ko ung cam, kaya lang walang nangyari. di pa rin lumabas ung video sa TV nila. sinubukan ko ulit pindutin ung Input mode. Video2. nakita ko na lang na kumakanta ung pamangkin ko.

ayan na dad. video2 pala.
salamat anak.

lahat ata ng bagong elektronics na nabibili nila dito sa bahay, ako ang takbuhan kapag di na nila alam kung anong gagawin. di ko alam kung bakit, eh pwede naman silang magbasa na lang ng user manual nito. ine-expect nila na alam ko kung anong gagawin kahit na di ko rin naman alam kung anong dapat gawin. kaya minsan nagmamarunong na lang ako. madalas naman eh nakakatsamba ako dahil nagagawa ko naman ung gusto nilang mangyari.

naalala ko tuloy nung bumili ng laptop ung kapatid ko. umuwi syang may dalang malaking box, tapos inabot sa akin.

ate, pakiayos na lang ha. gusto ko may internet na saka YM, limewire saka Office na rin. basta gusto ko ung laman ng laptop mo un din laman nito.

aba, kamusta naman ang request? gusto ko sanang tanungin, ano pa po sir? tiningnan ko na lamang sya at sabay binuksan ung box. kunwari pang ayaw ko, pero matapos ang isang oras, ka-chat ko na ung bestfriend ko gamit ung laptop nya. walang bayad ang services ko pero, mga one week namang naging mabait sa akin ung kapatid kong un. ayos na rin.

pero madalas din na di ko alam kung anong gagawin kapag may problema silang teknikal. dyan na sasabihin ng kapatid ko ang famous line nya na.. “kala ko ba IT graduate ka?” na ang madalas kong sagot ay, ‘eh ano ngayon?’ eh ano naman ang kinalaman nang pagka-IT grad ko kung di mareceive ng girlfriend nya ung mga text gamit ang Chikka? eh sa di ko naman talaga alam. nadamay pa tuloy ung course na natapos ko.

nak, tulungan mo nga akong ayusin tong bulaklak na ibibigay natin sa lola mo.
akin na ma.
kinuha ko ung bulaklak at inilagay sa vase. gupit dito, gupit doon. matapos ang ginagawa….
ma, ang pangit eh. pano na yan? di maayos ung pagkaka-align ng mga bulaklak.
ok naman eh. pantayin mo lang ito.
gupit ulit. kaso lalo atang di pumantay. gudlak, ang pangit talaga. para pa naman kay lola to.
sigurado kayo ma? ok na to?
oo. pwede na yan. kung hindi man eh di bili na lang tayo ulit. *wink*
bili na lang tayo ma, ako na bibi—
ate. patulong naman dito sa PC ko, nag-hang kasi eh. wala naman akong ginagawa.
pasigaw. ok saglit.
ma, kuha lang ako ng pera ha. basta tapon nyo na yan. nakakahiya kay lola eh. hehehe. tapos gagawa na rin ako ng card na ipi-print ko. ok?

bakit ba kasi di na lang gawing computerized lahat. malay ko naman sa flower arrangement?

buti na lang IT grad ako at may silbi pa ako sa bahay namin. pano na lang kung hindi? gudlak.

…

badtrip. wala pa rin akong maisip ilagay dito.

habang lalo atang tumatagal ang pagpapahinga ko, lalong nawawala ang ideya. di ito pwede.

isang lame post.

bagong theme nga pala. :)

babalik na ako bukas. hopefully may mailagay na akong matino.. :D

bloghop mode.. ^_^

p.s. salamat nga pala sa mga bumisita nung wala ako.. :) super thank you. medyo more than 2 days nga ata akong nawala. hehehe.. ^_^

Habang inilalagay ko sa aking bag ang charger, na nakakahon sa isang printer ink box, na kasama ng hiniram naming Sony Ericsson z520i na gagamitin sa aming thesis application ay napatitig na lang ako sa loob ng aking bag.

Haha, kailangang piktsuran ‘to.

Apat ang aking bluetooth dongles, ewan kung bakit. Dalawa lang naman ang pc ko sa bahay at ganun din naman sa lab. Nariyan din ang flash disk na pwedeng mabaklas sa tatlong bahagi. Hindi talaga akin yung aquarium mouse, hehe, nilagay ko lang para makadagdag. Isama mo pa ang mga installer cd’s ay hindi talaga ako maikakailang hindi nalalayo nang matagal sa computers.

Makikita rin ang circuit/proto/bread board para sa aking digital circuits lab project. Kaya makakadukot ka ng iba’t-ibang resistors, capacitors, LED’s, switches, wires, AND at NOR gates, 74LS86′s, JK flipflops (not for the feet), pati na rin ang BCD display na parang sa calculator. Sana matapos na namin ang project na yan, na nung friday pa ang deadline.

Treasure talaga ang bag ko na yan dahil mas marami pa siyang lamang pera kaysa sa pinagsamang halaga nung nasa wallet ko at bulsa. Nariyan kasi ang ipon ko, kung meron man, na madalas nauubos sa pagkain, hehe.

Kaban rin yan sa aming bahay dahil kung may nangangailan sa amin ng perang panukli sa nagbayad para sa mineral water, pantaya sa jueteng (shhh), pambili ng meryenda sa naglalako ng kakanin, baryang pangtraysikel at dyip, o nuong pasko ay pambigay sa nangangaroling ay konting dukot at halukat lang sa loob ng aking bag ay may pera na. Kung barya lang naman e hindi ako magrereklamo. Pero pwede ring iloan ang perang naipon ko nang walang interes, basta ba bayaran lang kapag kailangan ko na at please, walang gulangan, dahil hindi ko naman binibilang kung magkano nga ang andyan. Suki ko ang nanay ko diyan.

Akin rin nga pala ang magnifying glass na yan dahil malabo na ang mata ko at ayaw ko namang magsalamin at asiwa rin ako sa contact lens, biro lang. Matagal ko lang kasing gustong magkaroon nun, hehe.

Haha, nakalimutan kong meron akong tatlong notebook, apat na bolpen, yellow pad at samu’t saring readings.

(Habang isinusulat ko ito ay kumuha na naman ang nanay ko ng barya)