…
badtrip. wala pa rin akong maisip ilagay dito.
habang lalo atang tumatagal ang pagpapahinga ko, lalong nawawala ang ideya. di ito pwede.
isang lame post.
bagong theme nga pala. :)
babalik na ako bukas. hopefully may mailagay na akong matino.. :D
bloghop mode.. ^_^
p.s. salamat nga pala sa mga bumisita nung wala ako.. :) super thank you. medyo more than 2 days nga ata akong nawala. hehehe.. ^_^
Habang inilalagay ko sa aking bag ang charger, na nakakahon sa isang printer ink box, na kasama ng hiniram naming Sony Ericsson z520i na gagamitin sa aming thesis application ay napatitig na lang ako sa loob ng aking bag.
Haha, kailangang piktsuran ‘to.
Apat ang aking bluetooth dongles, ewan kung bakit. Dalawa lang naman ang pc ko sa bahay at ganun din naman sa lab. Nariyan din ang flash disk na pwedeng mabaklas sa tatlong bahagi. Hindi talaga akin yung aquarium mouse, hehe, nilagay ko lang para makadagdag. Isama mo pa ang mga installer cd’s ay hindi talaga ako maikakailang hindi nalalayo nang matagal sa computers.
Makikita rin ang circuit/proto/bread board para sa aking digital circuits lab project. Kaya makakadukot ka ng iba’t-ibang resistors, capacitors, LED’s, switches, wires, AND at NOR gates, 74LS86’s, JK flipflops (not for the feet), pati na rin ang BCD display na parang sa calculator. Sana matapos na namin ang project na yan, na nung friday pa ang deadline.
Treasure talaga ang bag ko na yan dahil mas marami pa siyang lamang pera kaysa sa pinagsamang halaga nung nasa wallet ko at bulsa. Nariyan kasi ang ipon ko, kung meron man, na madalas nauubos sa pagkain, hehe.
Kaban rin yan sa aming bahay dahil kung may nangangailan sa amin ng perang panukli sa nagbayad para sa mineral water, pantaya sa jueteng (shhh), pambili ng meryenda sa naglalako ng kakanin, baryang pangtraysikel at dyip, o nuong pasko ay pambigay sa nangangaroling ay konting dukot at halukat lang sa loob ng aking bag ay may pera na. Kung barya lang naman e hindi ako magrereklamo. Pero pwede ring iloan ang perang naipon ko nang walang interes, basta ba bayaran lang kapag kailangan ko na at please, walang gulangan, dahil hindi ko naman binibilang kung magkano nga ang andyan. Suki ko ang nanay ko diyan.
Akin rin nga pala ang magnifying glass na yan dahil malabo na ang mata ko at ayaw ko namang magsalamin at asiwa rin ako sa contact lens, biro lang. Matagal ko lang kasing gustong magkaroon nun, hehe.
Haha, nakalimutan kong meron akong tatlong notebook, apat na bolpen, yellow pad at samu’t saring readings.
(Habang isinusulat ko ito ay kumuha na naman ang nanay ko ng barya)
di ko alam kung bakit ko gagawin ‘to. pinangako ko na di ako mawawalan update kapag nagkaroon na ako ng sarili kong bahay sa WWW. wala nang hiatus. kaso, feeling ko, kailangan ko munang magpahinga.
kaya ako nagbo-blog ay dahil sa gusto ko. gusto kong magsulat kahit na madalas ay ako lang ang nakakaintindi ng isinusulat ko. ‘outlet’ ito para sa akin. kaso sa paglipas ng mga araw, minsan iniisip ko, ‘bakit pa nga ba ako nagbo-blog?’ hmmm, eh kasi kailangan? eh kasi dapat? di ko na naidadahilan na dahil sa GUSTO ko.
dati-rati, di ako nagtatatlong-isip sa kung anong ilalagay ko dito sa blog ko. wala akong pake kung may hindi matuwa sa mga nilalagay ko dito. pero bakit ngayon, nagiging maingat na ako? bakit ngayon kailangan ko nang kumunsulta sa ibang tao? nakakapagod din pala ang pagsusulat. kaya rin siguro kailangan ko munang magpahinga. mga two days, mula sa blogging.
mamimiss ko kayo. sa lahat ng mga walang sawang nagbibigay ng comments sa mga post ko.. ay tenk you! sobrang salamat! di nyo lang alam kung gaano ako kasaya sa tuwing may email akong narerecib na may nagcomment daw sa post ko. muli salamat!
thank you.
…….
i really hate goodbyes..
i’ll c u later.. ^_^
