kundiman[dot]net

may limang bote ng beer sa loob ng rep namin. siguro kung tomadora pa rin ako hanggang ngayon, ubos na yan. pero hindi na eh, di na ako umiinom tulad ng dati. di rin alam ng mga magulang ko na umiinom ako. mahirap na, baka mahuli pa ako. ^_^ kaya heto, hanggang picture na lang muna.

pero nakakamiss din pala ang toma. nakakamiss ung inuman sessions naming magkakaibigan. nakakamiss ang Lights, Red Horse at GinPo. haaay, those were the days. naalala ko nung unang beses akong nalasing, nakakahiya. nakakahiya pero di pa rin ako tumigil sa paginom. madalas sabihin sa akin ng mga kainuman ko na may catheter daw ako kasi sige lang daw ako sa inom. nakakamiss. sobra.

ilang taon na rin palang hindi nadadaluyan ng alak itong katawan ko.

kaya paguwi ko sa june. babawi talaga ako. babaha ang alak. inuman na ‘to. :)

nasa restawrant kami ng aking nanay at kapatid na lalake. nagtsi-tsismisan tungkol sa kung anu-ano nang biglang.

are you rich?

tanong yan nung isang matandang lalaki dun sa kabilang table. ung kapatid kong lalake ang kausap ata nya. natigilan kaming tatlo.

excuse me?

sagot ng kapatid ko.

are you rich?

tinanong ulit. napakunot na ang noo ko dahil bakit kaya tinatanong un nung manong. ang weird naman nung tanong nya.

no, sir.
but i wish i was.

sumagot ang kapatid ko. nakita ko na lang na natawa ung kasama nyang babae. lalo tuloy akong nagtaka. bat naman ganon ung tanong, tapos tumawa pa. pati tuloy ung kapatid kong lalake eh napatingin sa amin ng nanay ko na nagtataka rin. weird. sobrang weird.

no, what i meant was, are you richard?
oh no sir.

aun naman pala. haha. tinatanong lang pala kung sya si richard. malay ko ba. eh ang intindi ko, actually naming tatlo eh tinanong kung mayaman kami. hahahaha. naloko na.

nang papaalis na ung lalake, pinuntahan nya kami sa table namin. kinausap nya ang kapatid ko.

i met a young man yesterday and he looks like you. that’s why i asked if you are richard.
i am so sorry, i misunderstood you.
you have a good day sir.
you too.

dyahe. nakakahiya talaga.
hehe. ok lang un tol. buti nga ganon ung sinagot mo sa tanong nya kanina eh. at least, alam natin kung bat ganon un tanong nya.
oo nga. pero nakakahiya pa rin.

naks tol, mukha ka palang mayaman. hehe.

moral lesson of the day: kapag tatanungin ka ng ‘are you rich?’ sagot ka na lang ng NO. para tapos na ang usapan, di ka pa mapapahiya, pati na rin ung kausap mo.. hehe.

miss na kita kuya.
miss ko na ung pagbu-buzz mo
pati na rin ung palaging pangungumusta.
miss ko na ung mga usapan natin na kahit walang kwenta
eh nagkakasense pa rin.

miss ko na ung mga payo mo
payo sa akin para di na ako masaktan ulit.
miss ko na ung pangungulit sau
ung pagkukwento ko ng kung anu-ano lang.
miss na kita kuya.
bat kasi kelangan mo pang lumayo?

salamat sa papuri sa mga naisulat ko dati.
salamat sa YM sessions natin noon.
salamat sa lahat ng advice at sa pagsasabing ‘take the plunge’
kundi dahil sayo, di siguro ako ganito kasaya ngayon.
salamat sa lahat.

isang buwan na rin pala tayong di naguusap.
di ko alam kung anong nangyari sa atin.
kung bat bigla na lang nawalan ng halaga ang pagkakaibigan.
kung bakit biglang, wala nang pansinan.
sana nga dumating ung oras na maiintidihan ko na
kung bakit mo ito ginawa.

umaasa pa rin naman ako
na makakausap kitang muli.
na maibabalik natin ung dati.
sana nga mangyari un.
sana talaga.

pero kung hindi na dumating ung oras na un…

gusto kong sabihin sayo ngayon..

salamat.
dahil nakilala kita.

mahal na mahal kita

natigilan ako sa aking ginagawa at napatitig lang sa monitor. tama ba itong nakikita ko? mahal na nya ako? hindi nga? teka, teka, di ba ako nananaginip?

hindi gumagalaw ung paguusap sa chat window namin. iniisip ko kung naghihintay ba sya ng sagot o natigilan din sya dahil hindi rin sya makapaniwala na nailagay nya un. o baka naman nawalan na naman ng internet connection. mahal na mahal kita. grabe. dalawang mahal un. sa ingles eh i love you very much na un. may very na, may much pa. ewan ko na. hanggang ngayo’y nakatitig lang talaga ako sa screen. di malaman ang gagawin.

eh pano yan, mahal na rin kita.

yan ang gusto kong isagot sa kanya. pero di ko alam kung tama ba.

posible nga kayang mahalin mo ang isang taong di mo pa talagang nakikilala ng personal? posible bang magustuhan mo sya ng dahil lang sa kung ano ang nabuong image nya sa utak mo? pwede. posible siguro. dahil sa lagi kayong magkausap, unti-unti mong nalalaman ang ugali nya. ang mga gusto at ayaw. sa inyong pagkukwentuhan, nalalaman mo pati na rin ang kanyang mga pangarap at mga kinatatakutan. unti-unti mo na syang nakikilala. at pwedeng unti-unti mo rin syang mahalin.

gusto ko sya. at alam kong mahal ko na nga sya. kahit di ko pa sya nakikilala ng personal, alam kong totoo ito.

BUZZ!

nagulat ako. oo nga pala, di pa ako nakakasagot sa sinabi nya. di ko na kelangang magisip, dahil alam ko naman ang sagot.

mahal na mahal din kita.