kundiman[dot]net

ano nga bang pwedeng gawin kapag sobrang BORED na sa bahay, kumpleto kayong mag-anak, may camerang nakalagay lang sa table at biglang magpapatugtog ng ‘papaya song’ sa computer?

ano pa nga ba, eh di sumayaw at ilagay ang video sa youtube. ^_^

un nga ang ginawa namin nung isang araw. kasalukuyang nasa kwarto kaming tatlong magkakapatid, nagkukwentuhan lang ng kung anu-ano nang biglang pinatugtog ng kapatid ko ung papaya song sa laptop. syempre dahil sa mga “bibo kid” kaming lahat, nagsimulang sumayaw ung mga kapatid ko. matapos ang kanta ay pumasok naman ung nanay ko. di ko na maalala kung anong pumasok sa kukote ko’t nasabi ko na lamang sa nanay ko na sumayaw sya kasama ng mga kapatid ko. eto namang nanay ko, na “bibo mommy”, eh sabing oo daw. dali-dali kong kinuha ang camera ko’t kinuhanan ng video ang dance number nila.

at ito un. :)

carlo, mama, mim

wala ako kasi sobrang nahiya na ako ng i-post ko ung supahpapalicious video ko dito. :P ako naman ung maingay na camerawoman. hehe.

bibong-bibo. ang saya.

ma, ilalagay ko ung video sa youtube ha.
bakit naman?
gusto ko lang. para makita din nila ate sa Pinas.
wag na baka ma-discover pa ako.
aok ma. sabi mo eh.

may pinagmanahan pala ako. hindi lang sa pagsasayaw ha, kundi sa sobrang pagkabilib sa sarili.. hehehe.. :)

sayang. di nakasali ung tatay ko at ung isa ko pang kapatid na lalake. malamang kung napasayaw ko sila, hindi ko naman mailalagay dito sa blog ung vid. mahiyain kuno kasi.. pamilya kami ng mga mahilig sumayaw.. at para sa akin, the family that dance together..

…may choreography. :)

<< unang pahina

(Haay, busy naman kasi, grabe. Nasa’n na nga ba yun.)

Mabilis na inisa-isa ng kanyang mga daliri ang mga librong nakalagay sa istante. Pilit hinahanap ang natatanging librong kung papansining maiigi ay kakikitaan ng maliit na siwang sa isa sa mga pahina, dulot ng iniipit na papel bilang marka sa huling talatang kanya nang nabasa.

(Hmmm, sana naman e alang nakabuklat nun, haaay.)

Ilang araw na rin ang nakalipas ng huli niyang binuklat ang librong yoon. Oras na hindi abot sa panahon kung kailan ang mga ganuong bagay tulad ng numero ng pahinang kanyang huling binuklat ay lumalagi pa sa kanyang alaala. O masyado lang talaga siyang maraming iniisip dulot ng mga gawain sa trabaho kaya’t nitutulak na paalis sa utak ang mga maliliit na detalyeng napakadaling malimot. At siguro’y nasanay na rin talaga sa pagmamarka sa kung saan siya dapat magsimula, ang unang pahina, talata, at salita.

Sa ilang sandali pa’y nakita na niya. Napasama pala sa katabing estante ang librong kanyang hinahanap. Siguro’y sa kaiiwas sa mga taong dumadaan habang siya’y nagbabasa’y nagawi siya doon tapat. Kinuha niya ang libro at tinignan maiigi ang pabalat nito. Napawi ang kaba, sumandal nang hindi nakabalandra, binuklat ang aklat sa tamang pahina at nagsimula sa kanyang pagbabasa.

(Ang cute talaga nito:D)

Iilang minuto pa lang siyang nakatayong tahimik ay nangawit kaagad ang kanyang mga paa. Ibinaba niya muna ang librong halos isang buwan na niyang pinagtyatyagaang puntahan upang mabasa. Konting inat, lakad-lakad at lingon sa mga taong tumitingin-tingin sa mga nakahilerang librong naghihintay sa bibili sa kanila.

At sa pagtaas niyang muli sa hawak-hawak na libro’y may kung anung dilaw na papel ang bigla na lang nahulog mula sa sa tingin niya’y huling pahina ng librong kanyang binabasa, nahulog sa sahig at napansin niyang may nakasulat kaya’t kanyang pinulot para makita.

Ay, pucha.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

I Wanna Hold your Hand

ilang oras ko nang ginagawa itong post,
pero wala akong matapos.
wala akong matinong maisulat.
hindi ko mailagay dito ang mga nais kong sabihin sayo.
ano pa nga bang hindi mo alam diba?
alam mo na ang nararamdaman ko.
at alam ko na rin ang kung ano ang sinasabi ng puso mo.

teka. chessy ung last line. hehe. oh well.

haay, magkikita na tayo.
malapit na.
excited ka na ba?
ako kasi oo.
walang araw na dumaan
na hindi ko iniisip kung pano kaya ung magiging pagkikita natin.
basta alam ko magiging masaya.
masaya dahil personal na kita makukulit at maaasar. :)
sana lang hindi ako mahiya sayo.
sana hindi ako matorpe. :|

masabi ko kaya sayo lahat ng gusto kong sabihin?
sana.
at kung mangyari man un
kung hindi ako mahihiya,
gusto ko..

hawak ko ang kamay mo. :)

ilang araw din akong nawala. ilang araw di nakapagonline. kasi naman, sakit-sakitan portion ang mata ko. kelangan tuloy magpahinga. namiss ko tuloy magblog. sobra.

sa ilang araw na di ako nakapagonline, naisipan kong magbasa ng mga diary ko. haha. memories. ngayon ko lang narealize na sobra tange ko talaga. na bakit ganon na lang ang pagkagusto ko sa isang tao na di naman ako gusto. ah ewan. tange talaga. hehe. es2pid

nabasa ko ung 2004 na diary ko. april 23 pala ako grumaduate ng college noon. April 23, 2004. wow. 4 years na pala akong graduate. 4 years na akong di nagaaral. kaya pala nabobobo na ko. grabe, ang tanda ko na. :| syet. dobol syet.

4 years. ang tagal na rin pala. feeling ko kasi alang nagbago sa akin paglipas ng panahon. ganon pa rin ako – jologs, iyakin, makulit. ang tanging nagbago siguro sa akin eh wala na ako sa Pinas. at saka tumaba pala ako ng onti lang naman.

haaay, namiss ko tuloy barkada ko.

esel, thea, karmi, love, sheila
graduation day.

ambilis ng panahon. 4 na taon na ang lumipas ng kuhanan ang larawang nasa itaas. naaalala ko pa ang iyakang nangyari matapos ang graduation namin. nagpaalam na sa pagiging magkakaeskwela pero hindi sa pagkakaibigan. nangakong magkikita-kita pa rin kahit na hectic ang schedule. kahit na magkakalayo na’y di ito naging hadlang para mawalan na ng balita sa isa’t-isa. updated pa rin sa mga lovelife, at sa kung anu-anong nangyayari sa buhay ng bawat isa.

ika nga eh, friends forever ang drama.

es2pidas after 4 years. malamang wala ako sa litrato dahil nasa malayong lugar ako. 4 na taon na ang lumipas, malayo man ako, alam kong andyan lang sila para sa akin. handa silang pagalitan ako kapag natatanga na naman ako sa pag-ibig.

haaay, miss ko na talaga sila.
di bale, malapit na naman ang june. :) malapit ko na silang makasama. ^_^

[edit]

habang ginagawa ko tong entry ko eh may natanggap ako text message. magu-undergo ng eye surgery ung isang barkada ko. kaya para sa kanya na rin itong entry ko.

tol, basta magiging successful ung surgery mo.. pagp-pray namin yan.. be strong.. love yah! mwah!

[/edit]

Sa isang maliit na kwadrado’y pinagdurugtong, ang ating magkalayong mundo. Pinagkakasya ang mga damdaming inilalakip sa mga salitang pasalit-salit na ipinapadala’t ipinararating paligid, palibot, papunta sa kabilang dako.

Dito sa maliit na kwadradong tila bagang isang salamin lang ang nagiging hadlang sa paghaplos ko sa iyong pisngi, ay nadarama pa rin ang bawat pintig ng puso mong itinitibok ang pag-ibig na sa lumaon ay hindi na natin makayanang ikubli.

Ang mga kamay nating hindi pa magawang magkahawak, ang init mula sa mga yakap na nililikha lamang ng ating isipang sabik na makasama ka sa iisang lugar, ang mga hiling natin na sana’y ikaw na at ako na ang para sa iyo’t ang para rin sa akin– ito at ang marami pang mga pangarap na binuo nating magkasama sa maliit na kwadradong naging daan para sa pagsasama ng ating mundong sa totoo’y nasa magkabilang dulo nitong tinatahanan nating daigdig.

Kung sana lamang ay sa bawat pagkikita natin dito sa maliit na kwadradong ito’y titigil din ang oras sa pagtakbo nito, dahil sa hindi na magagawang makaikot pa nitong bilog na mundo kung ang hugis nito’y magiging kwadrado.