2 years.
damn, i’ve known you for two years.
******
i can’t even remember how i met you. i don’t know whose blog was it that lead me to yours. i’ve been bloghopping crazy and then stopped when i saw your page. there’s nothing really special with your blog, i remember it being black. dark. i thought of it as just another teenage-emo blog, and i was right. but, i don’t know why i stayed and read your stories. and now looking back, i’m glad i did.
*******
bakit nga ba sa tuwing magsusulat ako tungkol sayo eh di ko matapos-tapos ang isinusulat ko. parang bigla akong naba-blanko. katulad na lang ng naisulat ko sa itaas, hanggang ngayo’y di ko alam kung panong tatapusin ko yan. malamang dahil sa english ko sya naisulat kaya di ko matapos. hehe.
nung isang araw lang, tumambay na naman ako sa blog mo para magbackread. buti na lang at nailagay mo lahat ng posts mo noon sa blog mo ngayon. muli kong nabasa kung gaano ka kadrama, kung gaano ka kagaling magsulat ng mga kwento. kung bakit idol ang tawag ko sayo. kung bakit..
naging crush kita noon.
oo, dahil sa pagsusulat mo ng mga kwento, kaya ako nagsimulang humanga sayo. dumating pa nga ata sa point na nagselos ako dun sa mga babaeng naisusulat mo. kahit na di naman totoong nangyari, ramdam ko kasi ung paghanga at pagmamahal mo sa kanila. naisip ko na sana ako na lang ung babaeng un. sana ako na lang ang mahalin mo.
naging magkaibigan na tayo simula pa noong magpalitan tayo ng links. minsan naguusap sa YM pero un eh kapag nagaabot lang. simpleng kamustahan lang tapos eh wala na. dumating pa nga ung panahon na, sa blog na lang talaga tayo naguusap. nagiiwan ng bakas sa cbox at dun na lang nagkukumustahan. ni minsan ay di ko akalaing magiging ganito tayo ngayon.
sa mga paguusap natin sa YM, unti-unti kong nakilala ang taong gumagawa ng mga kwentong nagustuhan ko. unti-unti kong nalaman na madrama ka nga (pero mas madrama pa rin ako). nalaman ko ang iyong mga gusto at ayaw. madami rin akong naikwento sayo. ok ka rin kasing kausap. 
naging madalas ang paguusap natin sa YM. naging madalas din ang pangungulit ko sayo. dumating din ung araw na kinakatakot ko. lagi na kitang naiisip. namimiss. as in.
hindi kaya?….
nagsimula sa mga kwento sa blog. pagpapalitan ng links. pagco-comment sa mga blog entry. paguusap sa YM. pagpapalitan ng direct messages sa twitter. nainlove ako sayo.
at di nagtagal, nalaman kong ikaw rin pala.
Direct from rvn:
Naisip ko lang, pag nagbus tayo, bka d tayo kasya dun s pangdalawa, hehe:) miss you *yakap*
kahit na korny ka at lagi mo akong inaasar/inaaway, mahal pa rin kita. babawi na lang ako sa june. kala mo ha. 
yup, i fell in love with a blogger. and i am happy.
